عقاید رسمی کلیسای ادونتیستهای روز هفتم
https://www.adventist.org/beliefs
ادونتیستهای روز هفتم، کتاب مقدس را تنها منشور ایمانی خود میدانند و معتقدند که برخی از باورهای اساسی کلیسا، تعلیمات مستقیم کتب مقدس هستند. این باورها، همانگونه که در اینجا بیان شدهاند، درک و بیان کلیسا از تعالیم کتاب مقدس را نشان میدهند.
۲۸ باورهای اساسی را میتوان در شش دسته تعلیمی سازماندهی کرد: خدا، انسان، نجات، کلیسا، زندگی روزمره مسیحی و رویدادهای آخرالزمانی (بازسازی).
اعتقادات مسیحی بر اساس کتاب مقدس در مورد خداوند
۱. کتب مقدس
کتب مقدس، شامل عهد عتیق و عهد جدید، کلام مکتوب خدا هستند که از طریق الهام الهی عطا شدهاند.
نویسندگان الهامشده تحت تأثیر روحالقدس سخن گفتند و نوشتند. در این کلام، خدا دانش لازم برای نجات را به بشریت سپرده است.
کتب مقدس عالیترین، معتبرترین و بیخطاترین مکاشفه اراده الهی هستند. آنها معیار شخصیت، محک تجربه، آشکارکننده نهایی آموزهها و گزارش قابلاعتماد اعمال خدا در تاریخ میباشند.
آیههای مربوط به صحت و درستی کتب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
مزامیر 119: 105
«کلام تو چراغ پایهای من است و نورِ راه من.» مزامیر 119: 105
امثال 30: 5–6
«هر کلام خدا پاک است؛ او سپر است برای آنان که به او توکل دارند.» امثال 30: 5
«چیزی بر کلمات او میفزا، مبادا تو را توبیخ کند و دروغگو شمرده شوی.» امثال 30: 6
«چیزی بر کلمات او میفزا، مبادا تو را توبیخ کند و دروغگو شمرده شوی.» امثال 30: 6
اشعیا 8: 20
«به شریعت و به شهادت توجّه کنید؛ اگر مطابق این کلام سخن نگویند، ایشان را سپیدهدمی نخواهد بود.» اشعیا 8: 20
یوحنا 17: 17
«ایشان را به راستی خود تقدیس فرما؛ کلام تو راستی است.» یوحنا 17: 17
اول تسالونیکیان 2: 13
«از این جهت نیز ما خدا را دائماً شکر میکنیم که چون کلام خدا را که از ما شنیدید پذیرفتید، نه چون کلام انسان بلکه چنانکه فیالحقیقه هست، یعنی کلام خدا، قبول نمودید که در شما ایمانداران نیز عمل میکند.» اول تسالونیکیان 2: 13
دوم تیموتائوس 3: 16–17
«تمام کتب از الهام خداست و به تعلیم و توبیخ و اصلاح و تربیت در عدالت مفید است.» دوم تیموتائوس 3: 16
«تا مرد خدا کامل و برای هر عمل نیکو آراسته باشد.» دوم تیموتائوس 3: 17
«تا مرد خدا کامل و برای هر عمل نیکو آراسته باشد.» دوم تیموتائوس 3: 17
عبرانیان 4: 12
«زیرا کلام خدا زنده و مؤثر و بُرندهتر است از هر شمشیر دودم، و نافذ تا جدایی جان و روح و مفاصل و مغزها، و مُمَیِّز افکار و نیّات دل میباشد.» عبرانیان 4: 12
دوم پطرس 1: 20–21
«و این را اوّل بدانید که هیچ نبوّتِ کتب از تفسیرِ خودِ نبی نیست.» دوم پطرس 1: 20
«زیرا که نبوّت هرگز به اراده انسان آورده نشد، بلکه مردمان، مجذوب روحالقدس شده، از خدا سخن گفتند.» دوم پطرس 1: 21
«زیرا که نبوّت هرگز به اراده انسان آورده نشد، بلکه مردمان، مجذوب روحالقدس شده، از خدا سخن گفتند.» دوم پطرس 1: 21
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۲. اُلُوهیت ( سه گانگی در وحدت - همان تثلیث)
یک خدا وجود دارد: پدر، پسر و روحالقدس، که یگانگیای از سه شخصیت جاودانه هستند.
خدای نامیرا، قادر مطلق، عالم به همه چیز، برتر از همه و همیشه حاضر است. او بینهایت و فراتر از درک انسانی است، اما از طریق مکاشفه خود شناخته میشود.
خدا که محبت است، تا ابد شایسته پرستش، ستایش و خدمت از سوی تمامی خلقت میباشد.
آیه های مربوط به اعتقاد به الوهیت یا سه گانگی در عین وحدت خداوند
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 1: 26
«و خدا گفت: انسان را به صورت ما و موافق شَبَهِ ما بسازیم، و بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر بهایم و بر تمامی زمین و بر هر خزندهای که بر زمین میخزد تسلط داشته باشد.» پیدایش 1: 26
تثنیه 6: 4
«بشنو ای اسرائیل، یَهُوَه خدای ما، یَهُوَه واحد است.» تثنیه 6: 4
اشعیا 6: 8
«و آواز خداوند را شنیدم که میگفت: که را بفرستم و که برای ما خواهد رفت؟ پس گفتم: لبیک! مرا بفرست.» اشعیا 6: 8
متی 28: 19
«پس رفته، همهٔ امتها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید.» متی 28: 19
یوحنا 3: 16
«زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» یوحنا 3: 16
دوم قرنتیان 1: 21–22
«و آن که ما را با شما در مسیح استوار میکند و ما را مسح نموده است، خداست.» دوم قرنتیان 1: 21
«که ما را نیز مُهر کرده و بیعانهٔ روح را در دلهای ما داده است.» دوم قرنتیان 1: 22
«که ما را نیز مُهر کرده و بیعانهٔ روح را در دلهای ما داده است.» دوم قرنتیان 1: 22
دوم قرنتیان 13: 14
«فیضِ خداوند ما عیسی مسیح و محبتِ خدا و رفاقتِ روحالقدس با جمیع شما باد. آمین.» دوم قرنتیان 13: 14
افسسیان 4: 4–6
«یک بدن است و یک روح، چنانکه در یک امیدِ دعوتِ خود خوانده شدهاید.» افسسیان 4: 4
«یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید.» افسسیان 4: 5
«یک خدا و پدرِ همه، که فوقِ همه و در همه و در جمیع شماست.» افسسیان 4: 6
«یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید.» افسسیان 4: 5
«یک خدا و پدرِ همه، که فوقِ همه و در همه و در جمیع شماست.» افسسیان 4: 6
اول پطرس 1: 2
«برحسبِ علمِ سابقِ خدای پدر، به تقدیسِ روح برای اطاعت و پاشیده شدنِ خونِ عیسی مسیح؛ فیض و سلامتی بر شما افزون باد.» اول پطرس 1: 2
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۳. خداوند پدر
خدای ازلی، پدر، آفریننده، سرچشمه، نگهدارنده و حاکم بر تمامی خلقت است. او عادل و مقدس، رحیم و فیاض، دیرخشم و سرشار از محبت پایدار و وفاداری است.
صفات و قدرتهایی که در پسر و روحالقدس نمایان میشوند، در پدر نیز وجود دارند.
آیه های مربوط به اعتقاد به وجود جداگانه و مشخص خداوندِ پدر (روی آیه ها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود):
آیه های مربوط به اعتقاد به وجود جداگانه و مشخص خداوندِ پدر
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 1: 1
«در ابتدا خدا آسمانها و زمین را آفرید.» پیدایش 1: 1
تثنیه 4: 35
«به تو نشان داده شد تا بدانی که یَهُوَه او خداست و غیر از او دیگری نیست.» تثنیه 4: 35
مزامیر 110: 1، 4
«خداوند به آقای من گفت: به دست راست من بنشین تا دشمنانت را پایافکن قدمهایت سازم.» مزامیر 110: 1
«خداوند قسم خورده و پشیمان نخواهد شد: تو تا به ابد کاهن هستی به رتبهٔ ملکیصدق.» مزامیر 110: 4
«خداوند قسم خورده و پشیمان نخواهد شد: تو تا به ابد کاهن هستی به رتبهٔ ملکیصدق.» مزامیر 110: 4
یوحنا 3: 16
«زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» یوحنا 3: 16
یوحنا 14: 9
«عیسی بدو گفت: ای فیلیپس، این مدت با شما بودهام و مرا نشناختهای؟ کسی که مرا دید، پدر را دیده است؛ پس چگونه تو میگویی پدر را به ما بنما؟» یوحنا 14: 9
اول قرنتیان 15: 28
«و چون همهچیز تحت اطاعت او درآید، آنگاه پسر نیز تابع او خواهد شد که همهچیز را مطیع او ساخته است، تا خدا همهچیز در همه باشد.» اول قرنتیان 15: 28
اول تیموتائوس 1: 17
«و پادشاه ابدی، خدای غیر فانی و نادیدنی و دانای یگانه را عزت و جلال باد تا ابدالآباد. آمین.» اول تیموتائوس 1: 17
اول یوحنا 4: 8
«هر که محبت ندارد، خدا را نشناخته است، زیرا خدا محبت است.» اول یوحنا 4: 8
مکاشفه 4: 11
«ای خداوند و خدای ما، تو سزاوار جلال و حرمت و قوت هستی، زیرا تو همهچیز را آفریدی و به ارادهٔ تو هست و آفریده شد.» مکاشفه 4: 11
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۴. خداوند پسر (عیسی مسیح)
خدای ازلی، پسر، در شخص عیسی مسیح جسم گرفت. از طریق او همه چیز آفریده شد، شخصیت خدا آشکار گردید، نجات بشریت تحقق یافت و جهان مورد داوری قرار گرفت.
او که از ازل حقیقتاً خدا بود، حقیقتاً انسان نیز شد—عیسی، مسیح. او از روحالقدس آبستن شد و از مریم باکره متولد گردید. او بهعنوان یک انسان زندگی کرد و وسوسهها را تجربه نمود، اما کاملاً نمونهای از عدالت و محبت خدا بود.
او با معجزاتش قدرت خدا را آشکار ساخت و بهعنوان مسیح موعود خدا تأیید شد. او بهطور داوطلبانه بر صلیب برای گناهان ما و بهجای ما رنج کشید و جان سپرد، از مردگان برخاست و به آسمان صعود کرد تا در قدس آسمانی برای ما شفاعت کند.
او بار دیگر با جلال بازخواهد گشت تا قوم خود را نجات نهایی بخشیده و همه چیز را احیا کند.
آیه های مربوط به اعتقاد به وجود جداگانه و مشخص خداوندِ پسر عیسی مسیح
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
اشعیا 53: 4–6
«لیکن او غمهای ما را متحمل شد و دردهای ما را برداشت، و ما او را مصیبتزده، از خدا مضروب و مبتلا پنداشتیم.» اشعیا 53: 4
«حال آنکه او بهسبب تقصیرهای ما مجروح و بهسبب گناهان ما کوبیده شد؛ تأدیبِ سلامتیِ ما بر او بود و به ضربتهای او ما شفا یافتیم.» اشعیا 53: 5
«همهٔ ما چون گوسفندان گمراه شدهایم و هر یک راه خود را پوییدهایم، و خداوند گناهِ جمیعِ ما را بر او نهاد.» اشعیا 53: 6
«حال آنکه او بهسبب تقصیرهای ما مجروح و بهسبب گناهان ما کوبیده شد؛ تأدیبِ سلامتیِ ما بر او بود و به ضربتهای او ما شفا یافتیم.» اشعیا 53: 5
«همهٔ ما چون گوسفندان گمراه شدهایم و هر یک راه خود را پوییدهایم، و خداوند گناهِ جمیعِ ما را بر او نهاد.» اشعیا 53: 6
دانیال 9: 25–27
«پس بدان و بفهم که از صدور فرمان برای تعمیر و بنای اورشلیم تا مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ و کوچه و حصار در زمانهای تنگی باز بنا خواهد شد.» دانیال 9: 25
«و بعد از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد و چیزی نخواهد داشت؛ و قومِ رئیسِ آینده شهر و قدس را خراب خواهند کرد، و انتهای آن با سیل خواهد بود، و تا پایان، جنگ و خرابیهای مقدر شده خواهد بود.» دانیال 9: 26
«و او در یک هفته با بسیاری عهد را استوار خواهد ساخت، و در نصف هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد نمود، و بر بالِ مکروهات، ویرانکننده خواهد آمد، تا فنا و آنچه مقرر شده است بر ویرانکننده ریخته شود.» دانیال 9: 27
«و بعد از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد و چیزی نخواهد داشت؛ و قومِ رئیسِ آینده شهر و قدس را خراب خواهند کرد، و انتهای آن با سیل خواهد بود، و تا پایان، جنگ و خرابیهای مقدر شده خواهد بود.» دانیال 9: 26
«و او در یک هفته با بسیاری عهد را استوار خواهد ساخت، و در نصف هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد نمود، و بر بالِ مکروهات، ویرانکننده خواهد آمد، تا فنا و آنچه مقرر شده است بر ویرانکننده ریخته شود.» دانیال 9: 27
لوقا 1: 35
«فرشته در جواب وی گفت: روحالقدس بر تو خواهد آمد و قوّت حضرت اعلی بر تو سایه خواهد افکند؛ پس آن مولود مقدس، پسر خدا خوانده خواهد شد.» لوقا 1: 35
یوحنا 1: 1–3، 14
«در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود.» یوحنا 1: 1
«همان در ابتدا نزد خدا بود.» یوحنا 1: 2
«همهچیز بهواسطهٔ او آفریده شد، و بدون او چیزی از آنچه موجود است به وجود نیامد.» یوحنا 1: 3
«و کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد، و جلال او را دیدیم، جلالی که شایستهٔ پسر یگانهٔ پدر است، پر از فیض و راستی.» یوحنا 1: 14
«همان در ابتدا نزد خدا بود.» یوحنا 1: 2
«همهچیز بهواسطهٔ او آفریده شد، و بدون او چیزی از آنچه موجود است به وجود نیامد.» یوحنا 1: 3
«و کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد، و جلال او را دیدیم، جلالی که شایستهٔ پسر یگانهٔ پدر است، پر از فیض و راستی.» یوحنا 1: 14
یوحنا 5: 22
«زیرا پدر هیچکس را داوری نمیکند، بلکه تمام داوری را به پسر سپرده است.» یوحنا 5: 22
یوحنا 10: 30
«من و پدر یک هستیم.» یوحنا 10: 30
یوحنا 14: 1–3، 9، 13
«دلهای شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید، به من نیز ایمان داشته باشید.» یوحنا 14: 1
«در خانهٔ پدر من منزلهای بسیار است؛ وگرنه به شما میگفتم. میروم تا برای شما مکانی مهیا سازم.» یوحنا 14: 2
«و اگر بروم و برای شما مکانی مهیا سازم، باز میآیم و شما را نزد خود خواهم گرفت، تا جایی که من هستم شما نیز باشید.» یوحنا 14: 3
«عیسی بدو گفت: ای فیلیپس، این مدت طولانی با شما بودهام و مرا نشناختهای؟ کسی که مرا دیده است، پدر را دیده است؛ پس چگونه تو میگویی: پدر را به ما بنما؟» یوحنا 14: 9
«و هرچه به نام من سؤال کنید، آن را بهجا خواهم آورد تا پدر در پسر جلال یابد.» یوحنا 14: 13
«در خانهٔ پدر من منزلهای بسیار است؛ وگرنه به شما میگفتم. میروم تا برای شما مکانی مهیا سازم.» یوحنا 14: 2
«و اگر بروم و برای شما مکانی مهیا سازم، باز میآیم و شما را نزد خود خواهم گرفت، تا جایی که من هستم شما نیز باشید.» یوحنا 14: 3
«عیسی بدو گفت: ای فیلیپس، این مدت طولانی با شما بودهام و مرا نشناختهای؟ کسی که مرا دیده است، پدر را دیده است؛ پس چگونه تو میگویی: پدر را به ما بنما؟» یوحنا 14: 9
«و هرچه به نام من سؤال کنید، آن را بهجا خواهم آورد تا پدر در پسر جلال یابد.» یوحنا 14: 13
رومیان 6: 23
«زیرا مزد گناه موت است، لیکن نعمت خدا حیات جاودانی در خداوند ما عیسی مسیح.» رومیان 6: 23
اول قرنتیان 15: 3–4
«زیرا اول به شما سپردم آنچه نیز یافتم، که مسیح برحسب کتب برای گناهان ما مرد.» اول قرنتیان 15: 3
«و اینکه دفن شد و در روز سوم برحسب کتب برخاست.» اول قرنتیان 15: 4
«و اینکه دفن شد و در روز سوم برحسب کتب برخاست.» اول قرنتیان 15: 4
دوم قرنتیان 3: 18
«و همهٔ ما چون با روی باز جلال خداوند را مشاهده میکنیم، به همان صورت از جلال به جلال متبدل میشویم…» دوم قرنتیان 3: 18
دوم قرنتیان 5: 17–19
«پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی نو است؛ چیزهای کهنه درگذشت، اینک همهچیز نو شده است.» دوم قرنتیان 5: 17
«و همه از خداست که ما را بهوسیلهٔ عیسی مسیح با خود مصالحه داد و خدمتِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 18
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت و کلامِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
«و همه از خداست که ما را بهوسیلهٔ عیسی مسیح با خود مصالحه داد و خدمتِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 18
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت و کلامِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
فیلیپیان 2: 5–11
«این فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود.» فیلیپیان 2: 5
«که چون در صورتِ خدا بود، برابری با خدا را غنیمت نشمرد.» فیلیپیان 2: 6
«بلکه خود را خالی کرده، صورت غلام را پذیرفت و در شباهتِ مردم یافت شد.» فیلیپیان 2: 7
«و چون به شکل انسان دیده شد، خویشتن را فروتن ساخت و مطیع گردید تا به موت، یعنی موتِ صلیب.» فیلیپیان 2: 8
«از این جهت خدا او را بسیار بلند نمود و نامی را که فوقِ هر نام است به او بخشید.» فیلیپیان 2: 9
«تا به نامِ عیسی هر زانو خم شود، از آنِ آسمانیان و زمینیان و زیرزمینیان.» فیلیپیان 2: 10
«و هر زبان اقرار کند که عیسی مسیح خداوند است، برای جلالِ خدای پدر.» فیلیپیان 2: 11
«که چون در صورتِ خدا بود، برابری با خدا را غنیمت نشمرد.» فیلیپیان 2: 6
«بلکه خود را خالی کرده، صورت غلام را پذیرفت و در شباهتِ مردم یافت شد.» فیلیپیان 2: 7
«و چون به شکل انسان دیده شد، خویشتن را فروتن ساخت و مطیع گردید تا به موت، یعنی موتِ صلیب.» فیلیپیان 2: 8
«از این جهت خدا او را بسیار بلند نمود و نامی را که فوقِ هر نام است به او بخشید.» فیلیپیان 2: 9
«تا به نامِ عیسی هر زانو خم شود، از آنِ آسمانیان و زمینیان و زیرزمینیان.» فیلیپیان 2: 10
«و هر زبان اقرار کند که عیسی مسیح خداوند است، برای جلالِ خدای پدر.» فیلیپیان 2: 11
کولسیان 1: 15–19
«او صورتِ خدای نادیده و نخستزادهٔ تمام آفرینش است.» کولسیان 1: 15
«زیرا که در او همهچیز آفریده شد، آنچه در آسمانها و آنچه بر زمین است، دیدنی و نادیدنی، خواه تختها و خواه سیادتها و خواه ریاستها و خواه قدرتها؛ همه بهوسیلهٔ او و برای او آفریده شد.» کولسیان 1: 16
«و او پیش از همهچیز است و همهچیز در او قوام دارد.» کولسیان 1: 17
«و او سرِ بدن، یعنی کلیسا است، و او ابتدا و نخستزادهٔ از مردگان است تا در همهچیز او تقدم داشته باشد.» کولسیان 1: 18
«زیرا خدا خوشنود شد که تمامی پری در او ساکن گردد.» کولسیان 1: 19
«زیرا که در او همهچیز آفریده شد، آنچه در آسمانها و آنچه بر زمین است، دیدنی و نادیدنی، خواه تختها و خواه سیادتها و خواه ریاستها و خواه قدرتها؛ همه بهوسیلهٔ او و برای او آفریده شد.» کولسیان 1: 16
«و او پیش از همهچیز است و همهچیز در او قوام دارد.» کولسیان 1: 17
«و او سرِ بدن، یعنی کلیسا است، و او ابتدا و نخستزادهٔ از مردگان است تا در همهچیز او تقدم داشته باشد.» کولسیان 1: 18
«زیرا خدا خوشنود شد که تمامی پری در او ساکن گردد.» کولسیان 1: 19
عبرانیان 2: 9–18
«لیکن عیسی را میبینیم که اندکزمانی پایینتر از فرشتگان گردانیده شد، به جهت رنجِ موت، به جلال و عزت مکلّل شده است، تا به فیض خدا بهخاطر هر کس موت را بچشد.» عبرانیان 2: 9
«زیرا او را که همهچیز بهخاطر او و بهواسطهٔ اوست، چون پسران بسیار را به جلال آورد، شایسته بود که سردارِ نجاتِ ایشان را بهواسطهٔ زحمات کامل گرداند.» عبرانیان 2: 10
«زیرا تقدیسکننده و تقدیسشدگان همه از یک هستند؛ از این جهت از آن ابا ندارد که ایشان را برادران بخواند.» عبرانیان 2: 11
«و میگوید: نام تو را به برادران خود اعلام خواهم کرد و در میان جماعت تو را خواهم ستود.» عبرانیان 2: 12
«و باز: من بر او توکل خواهم نمود؛ و باز: اینک من و فرزندانی که خدا به من عطا فرموده است.» عبرانیان 2: 13
«پس چون فرزندان در گوشت و خون شریک شدهاند، او نیز به همینطور در آنها شریک گردید، تا بهوسیلهٔ موت، آن را که قدرتِ موت دارد، یعنی ابلیس را باطل سازد.» عبرانیان 2: 14
«و آنان را که از ترسِ موت، تمام عمر در بندگی گرفتار بودند، رهایی بخشد.» عبرانیان 2: 15
«زیرا مسلّم است که فرشتگان را فرو نمیگیرد، بلکه نسلِ ابراهیم را فرو میگیرد.» عبرانیان 2: 16
«از این جهت میبایست در همهچیز شبیه برادران خود شود، تا کاهنِ اعظمِ رحیم و امین در امورِ مربوط به خدا باشد، برای کفّاره نمودنِ گناهان قوم.» عبرانیان 2: 17
«زیرا چون خودش رنج دیده و تجربه شده است، قادر است آنان را که تجربه میشوند مدد نماید.» عبرانیان 2: 18
«زیرا او را که همهچیز بهخاطر او و بهواسطهٔ اوست، چون پسران بسیار را به جلال آورد، شایسته بود که سردارِ نجاتِ ایشان را بهواسطهٔ زحمات کامل گرداند.» عبرانیان 2: 10
«زیرا تقدیسکننده و تقدیسشدگان همه از یک هستند؛ از این جهت از آن ابا ندارد که ایشان را برادران بخواند.» عبرانیان 2: 11
«و میگوید: نام تو را به برادران خود اعلام خواهم کرد و در میان جماعت تو را خواهم ستود.» عبرانیان 2: 12
«و باز: من بر او توکل خواهم نمود؛ و باز: اینک من و فرزندانی که خدا به من عطا فرموده است.» عبرانیان 2: 13
«پس چون فرزندان در گوشت و خون شریک شدهاند، او نیز به همینطور در آنها شریک گردید، تا بهوسیلهٔ موت، آن را که قدرتِ موت دارد، یعنی ابلیس را باطل سازد.» عبرانیان 2: 14
«و آنان را که از ترسِ موت، تمام عمر در بندگی گرفتار بودند، رهایی بخشد.» عبرانیان 2: 15
«زیرا مسلّم است که فرشتگان را فرو نمیگیرد، بلکه نسلِ ابراهیم را فرو میگیرد.» عبرانیان 2: 16
«از این جهت میبایست در همهچیز شبیه برادران خود شود، تا کاهنِ اعظمِ رحیم و امین در امورِ مربوط به خدا باشد، برای کفّاره نمودنِ گناهان قوم.» عبرانیان 2: 17
«زیرا چون خودش رنج دیده و تجربه شده است، قادر است آنان را که تجربه میشوند مدد نماید.» عبرانیان 2: 18
عبرانیان 8: 1–2
«و مقصود کلام این است که چنین کاهناعظمی داریم که به دست راست تخت عظمت در آسمانها نشسته است.» عبرانیان 8: 1
«خادم قدس و خیمهٔ حقیقی که خداوند افراشت نه انسان.» عبرانیان 8: 2
«خادم قدس و خیمهٔ حقیقی که خداوند افراشت نه انسان.» عبرانیان 8: 2
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۵. خداوند روحالقدس
خدای ازلی، روحالقدس، همراه با پدر و پسر در آفرینش، تجسم و نجات فعال بوده است.
او همانند پدر و پسر، شخصی حقیقی است. او نویسندگان کتب مقدس را الهام بخشید. او زندگی مسیح را از قدرت پر کرد. او انسانها را جذب کرده، متقاعد میسازد و کسانی را که پاسخ میدهند، تجدید و به شباهت خدا تبدیل میکند.
او که از سوی پدر و پسر فرستاده شده است تا همیشه با فرزندان خدا باشد، عطایای روحانی را به کلیسا عطا میکند، آن را برای شهادت به مسیح توانمند میسازد و در هماهنگی با کتب مقدس، آن را بهسوی تمامی حقیقت هدایت میکند.
آیه های مربوط به اعتقاد به وجود جداگانه و مشخص خداوندِ روح القدس (روی آیه ها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود):
آیه های مربوط به اعتقاد به وجود جداگانه و مشخص خداوند روح القدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 1: 1–2
«در ابتدا خدا آسمانها و زمین را آفرید.» پیدایش 1: 1
«و زمین بیشکل و خالی بود، و تاریکی بر روی لجّه بود، و روح خدا بر روی آبها حرکت میکرد.» پیدایش 1: 2
«و زمین بیشکل و خالی بود، و تاریکی بر روی لجّه بود، و روح خدا بر روی آبها حرکت میکرد.» پیدایش 1: 2
دوم سموئیل 23: 2
«روح خداوند بهوسیلهٔ من سخن گفت، و کلام او بر زبانم بود.» دوم سموئیل 23: 2
مزامیر 51: 11
«مرا از حضور خود دور مکن، و روح قدوس خود را از من مگیر.» مزامیر 51: 11
اشعیا 61: 1
«روح خداوند یَهُوَه بر من است، زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا فقیران را بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا شکستگاندل را شفا بخشم.» اشعیا 61: 1
لوقا 1: 35
«فرشته در جواب وی گفت: روحالقدس بر تو خواهد آمد و قوّت حضرت اعلی بر تو سایه خواهد افکند؛ پس آن مولود مقدس، پسر خدا خوانده خواهد شد.» لوقا 1: 35
لوقا 4: 18
«روح خداوند بر من است، زیرا که مرا مسح کرده است تا فقیران را بشارت دهم.» لوقا 4: 18
یوحنا 14: 16–18، 26
«و من از پدر سؤال میکنم و تسلیدهندهٔ دیگری به شما عطا خواهد کرد تا همیشه با شما بماند.» یوحنا 14: 16
«یعنی روحِ راستی که جهان نمیتواند او را قبول کند.» یوحنا 14: 17
«یتیمانتان نمیگذارم؛ نزد شما میآیم.» یوحنا 14: 18
«لیکن تسلیدهنده، یعنی روحالقدس که پدر او را به نام من خواهد فرستاد، او همهچیز را به شما تعلیم خواهد داد.» یوحنا 14: 26
«یعنی روحِ راستی که جهان نمیتواند او را قبول کند.» یوحنا 14: 17
«یتیمانتان نمیگذارم؛ نزد شما میآیم.» یوحنا 14: 18
«لیکن تسلیدهنده، یعنی روحالقدس که پدر او را به نام من خواهد فرستاد، او همهچیز را به شما تعلیم خواهد داد.» یوحنا 14: 26
یوحنا 15: 26
«و چون تسلیدهنده آید که من از نزد پدر برای شما میفرستم، یعنی روح راستی که از نزد پدر صادر میشود، او بر من شهادت خواهد داد.» یوحنا 15: 26
یوحنا 16: 7–13
«لیکن من راست به شما میگویم که رفتن من برای شما مفید است.» یوحنا 16: 7
«و چون او آید، جهان را بر گناه و بر عدالت و بر داوری ملزم خواهد نمود.» یوحنا 16: 8
«و چون او، یعنی روح راستی آید، شما را به همهٔ راستی هدایت خواهد کرد.» یوحنا 16: 13
«و چون او آید، جهان را بر گناه و بر عدالت و بر داوری ملزم خواهد نمود.» یوحنا 16: 8
«و چون او، یعنی روح راستی آید، شما را به همهٔ راستی هدایت خواهد کرد.» یوحنا 16: 13
اعمال 1: 8
«لیکن چون روحالقدس بر شما آید، قوّت خواهید یافت.» اعمال 1: 8
اعمال 5: 3
«پطرس گفت: ای حننیا، چرا شیطان دل تو را پر ساخت تا به روحالقدس دروغ گویی؟» اعمال 5: 3
اعمال 10: 38
«عیسیِ ناصری را چگونه خدا به روحالقدس و قوّت مسح نمود.» اعمال 10: 38
رومیان 5: 5
«و امید شرمسار نمیسازد، زیرا محبت خدا در دلهای ما بهوسیلهٔ روحالقدس ریخته شده است.» رومیان 5: 5
اول قرنتیان 12: 7–11
«لیکن به هر کس ظهورِ روح برای منفعت عطا شده است.» اول قرنتیان 12: 7
«زیرا به یکی بهوسیلهٔ روح کلامِ حکمت داده میشود، و به دیگری کلامِ علم، بهحسب همان روح.» اول قرنتیان 12: 8
«و به دیگری ایمان، به همان روح؛ و به دیگری عطای شفابخشی، به همان روح.» اول قرنتیان 12: 9
«و به دیگری اعمالِ قوّتها؛ و به دیگری نبوّت؛ و به دیگری تمییزِ ارواح؛ و به دیگری اقسامِ زبانها؛ و به دیگری ترجمهٔ زبانها.» اول قرنتیان 12: 10
«لیکن جمیعِ اینها را همان یک روح عامل میشود، که هر یکی را بهخصوصی که میخواهد تقسیم میکند.» اول قرنتیان 12: 11
«زیرا به یکی بهوسیلهٔ روح کلامِ حکمت داده میشود، و به دیگری کلامِ علم، بهحسب همان روح.» اول قرنتیان 12: 8
«و به دیگری ایمان، به همان روح؛ و به دیگری عطای شفابخشی، به همان روح.» اول قرنتیان 12: 9
«و به دیگری اعمالِ قوّتها؛ و به دیگری نبوّت؛ و به دیگری تمییزِ ارواح؛ و به دیگری اقسامِ زبانها؛ و به دیگری ترجمهٔ زبانها.» اول قرنتیان 12: 10
«لیکن جمیعِ اینها را همان یک روح عامل میشود، که هر یکی را بهخصوصی که میخواهد تقسیم میکند.» اول قرنتیان 12: 11
دوم قرنتیان 3: 18
«و همهٔ ما چون با روی باز جلال خداوند را مشاهده میکنیم، به همان صورت متبدل میشویم.» دوم قرنتیان 3: 18
دوم پطرس 1: 21
«زیرا که نبوّت هرگز به ارادهٔ انسان آورده نشد، بلکه مردمان مجذوب روحالقدس شده، از خدا سخن گفتند.» دوم پطرس 1: 21
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
اعتقادات مسیحی بر اساس کتاب مقدس در مورد انسانیت
۶. آفرینش
خدا در کتب مقدس، گزارش اصیل و تاریخی از فعالیت آفرینشی خود را آشکار کرده است. او جهان را آفرید، و در یک آفرینش ششروزه اخیر، «آسمانها و زمین، دریا و هرآنچه را که در آنهاست» پدید آورد و در روز هفتم آرام گرفت.
بدینسان، او سبت را بهعنوان یادبود جاودانی از کار آفرینشی که در شش روز واقعی انجام داد و به اتمام رساند، برقرار ساخت؛ روزهایی که همراه با سبت، همان واحد زمانی را تشکیل میدهند که امروزه آن را هفته مینامیم.
نخستین مرد و زن بهعنوان اوج کار آفرینش، به شباهت خدا آفریده شدند و بر جهان فرمانروایی یافتند و مأموریت یافتند که از آن مراقبت کنند. هنگامی که آفرینش به پایان رسید، «بسیار نیکو» بود و جلال خدا را اعلام میداشت.
آیه های مربوط به اعتقاد به آفرینش انسان ها توسط خدا
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 1
«در ابتدا خدا آسمانها و زمین را آفرید.» پیدایش 1: 1
«و زمین بیشکل و خالی بود، و تاریکی بر روی لجّه بود، و روح خدا بر روی آبها حرکت میکرد.» پیدایش 1: 2
«و خدا گفت: روشنایی بشود، و روشنایی شد.» پیدایش 1: 3
«و خدا روشنایی را دید که نیکوست، و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد.» پیدایش 1: 4
«و خدا روشنایی را روز نامید، و تاریکی را شب نامید. و شام بود و بامداد بود، روز اول.» پیدایش 1: 5
«و خدا گفت: فلکی در میان آبها باشد، و آبها را از آبها جدا کند.» پیدایش 1: 6
«و خدا فلک را ساخت، و آبهای زیر فلک را از آبهای بالای فلک جدا کرد؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 7
«و خدا فلک را آسمان نامید. و شام بود و بامداد بود، روز دوم.» پیدایش 1: 8
«و خدا گفت: آبهای زیر آسمان در یک مکان جمع شوند، و خشکی ظاهر گردد؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 9
«و خدا خشکی را زمین نامید، و آبهای جمعشده را دریا نامید؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 10
«و خدا گفت: زمین علف برویاند، و علفی که تخم آورد، و درخت میوهدار که موافق جنس خود میوه آورد که تخم آن در آن باشد، بر زمین؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 11
«و زمین علف را رویانید، و علفی که تخم آورد موافق جنس خود، و درختی که میوه آورد که تخم آن در آن باشد موافق جنس خود؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 12
«و شام بود و بامداد بود، روز سوم.» پیدایش 1: 13
«و خدا گفت: نیّران در فلک آسمان باشند تا روز را از شب جدا سازند، و باشند برای علامات و برای اوقات و برای روزها و سالها.» پیدایش 1: 14
«و باشند برای نیّران در فلک آسمان تا بر زمین روشنایی دهند؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 15
«و خدا دو نیّر بزرگ ساخت: نیّر بزرگ برای فرمانروایی روز، و نیّر کوچک برای فرمانروایی شب؛ و ستارگان را نیز.» پیدایش 1: 16
«و خدا آنها را در فلک آسمان گذاشت تا بر زمین روشنایی دهند.» پیدایش 1: 17
«و تا بر روز و شب فرمانروایی کنند، و روشنایی را از تاریکی جدا سازند؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 18
«و شام بود و بامداد بود، روز چهارم.» پیدایش 1: 19
«و خدا گفت: آبها به وفور جانوران زنده بیاورند، و پرندگان بر بالای زمین بر فلک آسمان پرواز کنند.» پیدایش 1: 20
«و خدا نهنگهای بزرگ و هر جانور زنده خزنده را که آبها به وفور بیرون آوردند موافق جنسهایشان، و هر پرنده بالدار را موافق جنسش آفرید؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 21
«و خدا آنها را برکت داد و گفت: بارور و کثیر شوید، و آبهای دریا را پر سازید، و پرندگان در زمین بسیار شوند.» پیدایش 1: 22
«و شام بود و بامداد بود، روز پنجم.» پیدایش 1: 23
«و خدا گفت: زمین جانوران زنده را موافق جنس خود بیاورد: بهایم و خزندگان و حیوانات صحرایی موافق جنس خود؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 24
«و خدا حیوانات صحرایی را موافق جنسهایشان، و بهایم را موافق جنسهایشان، و هر خزنده زمین را موافق جنسش آفرید؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 25
«و خدا گفت: انسان را به صورت خودمان و موافق شَبَهِ خودمان بسازیم، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بهایم و تمام زمین و هر خزندهای که بر زمین میخزد تسلط داشته باشد.» پیدایش 1: 26
«پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید.» پیدایش 1: 27
«و خدا ایشان را برکت داد، و خدا بدیشان گفت: بارور و کثیر شوید، و زمین را پُر ساخته، آن را مسخر نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بر هر حیوانی که بر زمین حرکت کند تسلط داشته باشید.» پیدایش 1: 28
«و خدا گفت: اینک همه علف تخمدار را که بر روی تمام زمین است، و هر درختی را که در آن میوه درخت تخمدار است، به شما دادم تا خوراک شما باشد.» پیدایش 1: 29
«و به همه حیوانات زمین و همه پرندگان آسمان و هر خزندهای که بر زمین میخزد، که در آن جان زنده است، هر علف سبز را برای خوراک دادم؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 30
«و خدا هر آنچه ساخته بود دید، و اینک بسیار نیکو بود؛ و شام بود و بامداد بود، روز ششم.» پیدایش 1: 31
«و زمین بیشکل و خالی بود، و تاریکی بر روی لجّه بود، و روح خدا بر روی آبها حرکت میکرد.» پیدایش 1: 2
«و خدا گفت: روشنایی بشود، و روشنایی شد.» پیدایش 1: 3
«و خدا روشنایی را دید که نیکوست، و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد.» پیدایش 1: 4
«و خدا روشنایی را روز نامید، و تاریکی را شب نامید. و شام بود و بامداد بود، روز اول.» پیدایش 1: 5
«و خدا گفت: فلکی در میان آبها باشد، و آبها را از آبها جدا کند.» پیدایش 1: 6
«و خدا فلک را ساخت، و آبهای زیر فلک را از آبهای بالای فلک جدا کرد؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 7
«و خدا فلک را آسمان نامید. و شام بود و بامداد بود، روز دوم.» پیدایش 1: 8
«و خدا گفت: آبهای زیر آسمان در یک مکان جمع شوند، و خشکی ظاهر گردد؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 9
«و خدا خشکی را زمین نامید، و آبهای جمعشده را دریا نامید؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 10
«و خدا گفت: زمین علف برویاند، و علفی که تخم آورد، و درخت میوهدار که موافق جنس خود میوه آورد که تخم آن در آن باشد، بر زمین؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 11
«و زمین علف را رویانید، و علفی که تخم آورد موافق جنس خود، و درختی که میوه آورد که تخم آن در آن باشد موافق جنس خود؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 12
«و شام بود و بامداد بود، روز سوم.» پیدایش 1: 13
«و خدا گفت: نیّران در فلک آسمان باشند تا روز را از شب جدا سازند، و باشند برای علامات و برای اوقات و برای روزها و سالها.» پیدایش 1: 14
«و باشند برای نیّران در فلک آسمان تا بر زمین روشنایی دهند؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 15
«و خدا دو نیّر بزرگ ساخت: نیّر بزرگ برای فرمانروایی روز، و نیّر کوچک برای فرمانروایی شب؛ و ستارگان را نیز.» پیدایش 1: 16
«و خدا آنها را در فلک آسمان گذاشت تا بر زمین روشنایی دهند.» پیدایش 1: 17
«و تا بر روز و شب فرمانروایی کنند، و روشنایی را از تاریکی جدا سازند؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 18
«و شام بود و بامداد بود، روز چهارم.» پیدایش 1: 19
«و خدا گفت: آبها به وفور جانوران زنده بیاورند، و پرندگان بر بالای زمین بر فلک آسمان پرواز کنند.» پیدایش 1: 20
«و خدا نهنگهای بزرگ و هر جانور زنده خزنده را که آبها به وفور بیرون آوردند موافق جنسهایشان، و هر پرنده بالدار را موافق جنسش آفرید؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 21
«و خدا آنها را برکت داد و گفت: بارور و کثیر شوید، و آبهای دریا را پر سازید، و پرندگان در زمین بسیار شوند.» پیدایش 1: 22
«و شام بود و بامداد بود، روز پنجم.» پیدایش 1: 23
«و خدا گفت: زمین جانوران زنده را موافق جنس خود بیاورد: بهایم و خزندگان و حیوانات صحرایی موافق جنس خود؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 24
«و خدا حیوانات صحرایی را موافق جنسهایشان، و بهایم را موافق جنسهایشان، و هر خزنده زمین را موافق جنسش آفرید؛ و خدا دید که نیکوست.» پیدایش 1: 25
«و خدا گفت: انسان را به صورت خودمان و موافق شَبَهِ خودمان بسازیم، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بهایم و تمام زمین و هر خزندهای که بر زمین میخزد تسلط داشته باشد.» پیدایش 1: 26
«پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید.» پیدایش 1: 27
«و خدا ایشان را برکت داد، و خدا بدیشان گفت: بارور و کثیر شوید، و زمین را پُر ساخته، آن را مسخر نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بر هر حیوانی که بر زمین حرکت کند تسلط داشته باشید.» پیدایش 1: 28
«و خدا گفت: اینک همه علف تخمدار را که بر روی تمام زمین است، و هر درختی را که در آن میوه درخت تخمدار است، به شما دادم تا خوراک شما باشد.» پیدایش 1: 29
«و به همه حیوانات زمین و همه پرندگان آسمان و هر خزندهای که بر زمین میخزد، که در آن جان زنده است، هر علف سبز را برای خوراک دادم؛ و چنین شد.» پیدایش 1: 30
«و خدا هر آنچه ساخته بود دید، و اینک بسیار نیکو بود؛ و شام بود و بامداد بود، روز ششم.» پیدایش 1: 31
پیدایش 2
پس آسمانها و زمین و همه لشکر آنها تمام شد. پیدایش 2: 1
و خدا در روز هفتم از همه کاری که ساخته بود فارغ شد، و در روز هفتم از همه کاری که ساخته بود آرامی گرفت. پیدایش 2: 2
و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود، زیرا که در آن از همه کار خود که خدا آفریده بود آرامی گرفت. پیدایش 2: 3
این است تاریخ آسمانها و زمین هنگامی که آفریده شدند، در روزی که یَهُوَه خدا زمین و آسمانها را ساخت. پیدایش 2: 4
و هیچ نهال صحرایی هنوز در زمین نبود و هیچ گیاه صحرایی هنوز نروئیده بود، زیرا که خداوند خدا باران بر زمین نبارانیده بود و آدمی نبود که زمین را شخم زند. پیدایش 2: 5
بلکه مهی از زمین برمیآمد و تمامی سطح زمین را سیراب میکرد. پیدایش 2: 6
و یَهُوَه خدا آدم را از خاک زمین بسرشت و نسیم حیات را در بینیاش دمید، و آدم نفس زنده شد. پیدایش 2: 7
و یَهُوَه خدا باغی در عدن به سوی مشرق غرس نمود و آدم را که ساخته بود در آن نهاد. پیدایش 2: 8
و یَهُوَه خدا از زمین هر درخت خوشمنظره و نیکو برای خوراک رویانید، و درخت حیات را در وسط باغ، و درخت معرفت نیک و بد را. پیدایش 2: 9
و نهری از عدن بیرون میآمد تا باغ را سیراب کند، و از آنجا تقسیم شده به چهار شعبه گردید. پیدایش 2: 10
نام اول فیشون است، و آن تمام زمین حویله را احاطه میکند، جایی که طلاست. پیدایش 2: 11
و طلای آن زمین نیکوست، و در آنجا مُقله و سنگ جزع است. پیدایش 2: 12
و نام نهر دوم جیحون است که تمام زمین کوش را احاطه میکند. پیدایش 2: 13
و نام نهر سوم حدّاقل است که به جانب شرق آشور جاری است، و نهر چهارم فرات است. پیدایش 2: 14
و یَهُوَه خدا آدم را گرفت و او را در باغ عدن نهاد تا آن را کار کند و نگاه بدارد. پیدایش 2: 15
و یَهُوَه خدا آدم را امر فرمود و گفت: از هر درخت باغ آزادانه بخور. پیدایش 2: 16
لیکن از درخت معرفت نیک و بد مخور، زیرا روزی که از آن خوردی هرآینه خواهی مرد. پیدایش 2: 17
و یَهُوَه خدا گفت: نیکو نیست که آدم تنها باشد؛ پس معاونی موافق وی برایش بسازم. پیدایش 2: 18
و یَهُوَه خدا از زمین همه حیوانات صحرایی و پرندگان آسمان را صورت بست و نزد آدم آورد تا ببیند که آنها را چه نام نهد. پیدایش 2: 19
و آدم هر ذینفس زنده را هرچه نام نهاد همان نامش شد. پیدایش 2: 20
و آدم همه بهایم و پرندگان آسمان و همه حیوانات صحرا را نام نهاد، لیکن برای آدم معاونی موافق وی یافت نشد. پیدایش 2: 21
پس یَهُوَه خدا خوابی گران بر آدم مستولی گردانید و چون بخفت، یکی از دندههایش را گرفت و گوشت در جایش پر کرد. پیدایش 2: 22
و یَهُوَه خدا آن دندهای را که از آدم گرفته بود زن بنا کرد و وی را نزد آدم آورد. پیدایش 2: 23
و آدم گفت: اینک این است استخوانی از استخوانهای من و گوشتی از گوشتهای من؛ از این جهت زن نامیده شود، زیرا که از مرد گرفته شده است. پیدایش 2: 24
از این سبب مرد پدر و مادر خود را ترک کرده با زن خویش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند بود. پیدایش 2: 25
و هر دو عریان بودند، آدم و زنش، و خجل نبودند. پیدایش 2: 26
و خدا در روز هفتم از همه کاری که ساخته بود فارغ شد، و در روز هفتم از همه کاری که ساخته بود آرامی گرفت. پیدایش 2: 2
و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود، زیرا که در آن از همه کار خود که خدا آفریده بود آرامی گرفت. پیدایش 2: 3
این است تاریخ آسمانها و زمین هنگامی که آفریده شدند، در روزی که یَهُوَه خدا زمین و آسمانها را ساخت. پیدایش 2: 4
و هیچ نهال صحرایی هنوز در زمین نبود و هیچ گیاه صحرایی هنوز نروئیده بود، زیرا که خداوند خدا باران بر زمین نبارانیده بود و آدمی نبود که زمین را شخم زند. پیدایش 2: 5
بلکه مهی از زمین برمیآمد و تمامی سطح زمین را سیراب میکرد. پیدایش 2: 6
و یَهُوَه خدا آدم را از خاک زمین بسرشت و نسیم حیات را در بینیاش دمید، و آدم نفس زنده شد. پیدایش 2: 7
و یَهُوَه خدا باغی در عدن به سوی مشرق غرس نمود و آدم را که ساخته بود در آن نهاد. پیدایش 2: 8
و یَهُوَه خدا از زمین هر درخت خوشمنظره و نیکو برای خوراک رویانید، و درخت حیات را در وسط باغ، و درخت معرفت نیک و بد را. پیدایش 2: 9
و نهری از عدن بیرون میآمد تا باغ را سیراب کند، و از آنجا تقسیم شده به چهار شعبه گردید. پیدایش 2: 10
نام اول فیشون است، و آن تمام زمین حویله را احاطه میکند، جایی که طلاست. پیدایش 2: 11
و طلای آن زمین نیکوست، و در آنجا مُقله و سنگ جزع است. پیدایش 2: 12
و نام نهر دوم جیحون است که تمام زمین کوش را احاطه میکند. پیدایش 2: 13
و نام نهر سوم حدّاقل است که به جانب شرق آشور جاری است، و نهر چهارم فرات است. پیدایش 2: 14
و یَهُوَه خدا آدم را گرفت و او را در باغ عدن نهاد تا آن را کار کند و نگاه بدارد. پیدایش 2: 15
و یَهُوَه خدا آدم را امر فرمود و گفت: از هر درخت باغ آزادانه بخور. پیدایش 2: 16
لیکن از درخت معرفت نیک و بد مخور، زیرا روزی که از آن خوردی هرآینه خواهی مرد. پیدایش 2: 17
و یَهُوَه خدا گفت: نیکو نیست که آدم تنها باشد؛ پس معاونی موافق وی برایش بسازم. پیدایش 2: 18
و یَهُوَه خدا از زمین همه حیوانات صحرایی و پرندگان آسمان را صورت بست و نزد آدم آورد تا ببیند که آنها را چه نام نهد. پیدایش 2: 19
و آدم هر ذینفس زنده را هرچه نام نهاد همان نامش شد. پیدایش 2: 20
و آدم همه بهایم و پرندگان آسمان و همه حیوانات صحرا را نام نهاد، لیکن برای آدم معاونی موافق وی یافت نشد. پیدایش 2: 21
پس یَهُوَه خدا خوابی گران بر آدم مستولی گردانید و چون بخفت، یکی از دندههایش را گرفت و گوشت در جایش پر کرد. پیدایش 2: 22
و یَهُوَه خدا آن دندهای را که از آدم گرفته بود زن بنا کرد و وی را نزد آدم آورد. پیدایش 2: 23
و آدم گفت: اینک این است استخوانی از استخوانهای من و گوشتی از گوشتهای من؛ از این جهت زن نامیده شود، زیرا که از مرد گرفته شده است. پیدایش 2: 24
از این سبب مرد پدر و مادر خود را ترک کرده با زن خویش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند بود. پیدایش 2: 25
و هر دو عریان بودند، آدم و زنش، و خجل نبودند. پیدایش 2: 26
پیدایش 5
این است کتاب نسب آدم. روزی که خدا انسان را آفرید، او را به شباهت خدا ساخت. پیدایش 5: 1
ایشان را مرد و زن آفرید و ایشان را برکت داد و نام ایشان را آدم خواند، در روزی که آفریده شدند. پیدایش 5: 2
و آدم صد و سی سال عمر کرد و پسری به شباهت خود و موافق صورت خود آورد و نام او را شیث نهاد. پیدایش 5: 3
و بعد از آوردن شیث، آدم هشتصد سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 4
و جمیع ایام آدم نهصد و سی سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 5
و شیث صد و پنج سال عمر کرد و انوش را آورد. پیدایش 5: 6
و شیث بعد از آوردن انوش، هشتصد و هفت سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 7
و جمیع ایام شیث نهصد و دوازده سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 8
و انوش نود سال عمر کرد و قینان را آورد. پیدایش 5: 9
و انوش بعد از آوردن قینان، هشتصد و پانزده سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 10
و جمیع ایام انوش نهصد و پنج سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 11
و قینان هفتاد سال عمر کرد و مهللئیل را آورد. پیدایش 5: 12
و قینان بعد از آوردن مهللئیل، هشتصد و چهل سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 13
و جمیع ایام قینان نهصد و ده سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 14
و مهللئیل شصت و پنج سال عمر کرد و یارد را آورد. پیدایش 5: 15
و مهللئیل بعد از آوردن یارد، هشتصد و سی سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 16
و جمیع ایام مهللئیل هشتصد و نود و پنج سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 17
و یارد صد و شصت و دو سال عمر کرد و اخنوخ را آورد. پیدایش 5: 18
و یارد بعد از آوردن اخنوخ، هشتصد سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 19
و جمیع ایام یارد نهصد و شصت و دو سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 20
و اخنوخ شصت و پنج سال عمر کرد و متوشالح را آورد. پیدایش 5: 21
و اخنوخ بعد از آوردن متوشالح، سیصد سال با خدا راه رفت و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 22
و جمیع ایام اخنوخ سیصد و شصت و پنج سال بود. پیدایش 5: 23
و اخنوخ با خدا راه رفت و دیگر نبود، زیرا خدا او را گرفت. پیدایش 5: 24
و متوشالح صد و هشتاد و هفت سال عمر کرد و لمک را آورد. پیدایش 5: 25
و متوشالح بعد از آوردن لمک، هفتصد و هشتاد و دو سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 26
و جمیع ایام متوشالح نهصد و شصت و نه سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 27
و لمک صد و هشتاد و دو سال عمر کرد و پسری آورد. پیدایش 5: 28
و نام او را نوح نهاد و گفت: این ما را از عمل و از تعب دستهای ما که از زمین ملعونِ خداوند است تسلی خواهد داد. پیدایش 5: 29
و لمک بعد از آوردن نوح، پانصد و نود و پنج سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 30
و جمیع ایام لمک هفتصد و هفتاد و هفت سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 31
و نوح پانصد ساله بود که نوح سام و حام و یافث را آورد. پیدایش 5: 32
ایشان را مرد و زن آفرید و ایشان را برکت داد و نام ایشان را آدم خواند، در روزی که آفریده شدند. پیدایش 5: 2
و آدم صد و سی سال عمر کرد و پسری به شباهت خود و موافق صورت خود آورد و نام او را شیث نهاد. پیدایش 5: 3
و بعد از آوردن شیث، آدم هشتصد سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 4
و جمیع ایام آدم نهصد و سی سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 5
و شیث صد و پنج سال عمر کرد و انوش را آورد. پیدایش 5: 6
و شیث بعد از آوردن انوش، هشتصد و هفت سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 7
و جمیع ایام شیث نهصد و دوازده سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 8
و انوش نود سال عمر کرد و قینان را آورد. پیدایش 5: 9
و انوش بعد از آوردن قینان، هشتصد و پانزده سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 10
و جمیع ایام انوش نهصد و پنج سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 11
و قینان هفتاد سال عمر کرد و مهللئیل را آورد. پیدایش 5: 12
و قینان بعد از آوردن مهللئیل، هشتصد و چهل سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 13
و جمیع ایام قینان نهصد و ده سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 14
و مهللئیل شصت و پنج سال عمر کرد و یارد را آورد. پیدایش 5: 15
و مهللئیل بعد از آوردن یارد، هشتصد و سی سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 16
و جمیع ایام مهللئیل هشتصد و نود و پنج سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 17
و یارد صد و شصت و دو سال عمر کرد و اخنوخ را آورد. پیدایش 5: 18
و یارد بعد از آوردن اخنوخ، هشتصد سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 19
و جمیع ایام یارد نهصد و شصت و دو سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 20
و اخنوخ شصت و پنج سال عمر کرد و متوشالح را آورد. پیدایش 5: 21
و اخنوخ بعد از آوردن متوشالح، سیصد سال با خدا راه رفت و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 22
و جمیع ایام اخنوخ سیصد و شصت و پنج سال بود. پیدایش 5: 23
و اخنوخ با خدا راه رفت و دیگر نبود، زیرا خدا او را گرفت. پیدایش 5: 24
و متوشالح صد و هشتاد و هفت سال عمر کرد و لمک را آورد. پیدایش 5: 25
و متوشالح بعد از آوردن لمک، هفتصد و هشتاد و دو سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 26
و جمیع ایام متوشالح نهصد و شصت و نه سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 27
و لمک صد و هشتاد و دو سال عمر کرد و پسری آورد. پیدایش 5: 28
و نام او را نوح نهاد و گفت: این ما را از عمل و از تعب دستهای ما که از زمین ملعونِ خداوند است تسلی خواهد داد. پیدایش 5: 29
و لمک بعد از آوردن نوح، پانصد و نود و پنج سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 5: 30
و جمیع ایام لمک هفتصد و هفتاد و هفت سال بود، پس مرد. پیدایش 5: 31
و نوح پانصد ساله بود که نوح سام و حام و یافث را آورد. پیدایش 5: 32
پیدایش 11
و تمامی جهان را یک زبان و یک نوع لغت بود. پیدایش 11: 1
و واقع شد چون از مشرق کوچ کردند، همواریای در زمین شنعار یافتند و در آنجا ساکن شدند. پیدایش 11: 2
و به یکدیگر گفتند: بیایید خشتها بسازیم و آنها را نیکو بسوزانیم. و ایشان را خشت بهجای سنگ و قیر بهجای گچ بود. پیدایش 11: 3
و گفتند: بیایید شهری و برجی بنا کنیم که سرش به آسمان برسد، و برای خویش نامی بسازیم، مبادا بر روی تمامی زمین پراکنده شویم. پیدایش 11: 4
آنگاه خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که بنیآدم میساختند ببیند. پیدایش 11: 5
و خداوند گفت: اینک قوم یکی هستند و همه یک زبان دارند، و این آغاز عمل ایشان است؛ و الان از هیچ چیزی که قصد انجامش را دارند مانع نخواهند شد. پیدایش 11: 6
حال فرود آییم و زبان ایشان را در آنجا مغشوش سازیم تا زبان یکدیگر را نفهمند. پیدایش 11: 7
پس خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمامی زمین پراکنده ساخت، و از بنای شهر بازماندند. پیدایش 11: 8
از این سبب آن را بابل نامیدند، زیرا که خداوند در آنجا زبان تمامی زمین را مغشوش ساخت، و خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمامی زمین پراکنده نمود. پیدایش 11: 9
این است تاریخ فرزندان سام: سام صد ساله بود که ارفکشاد را آورد، بعد از طوفان، دو سال. پیدایش 11: 10
و سام بعد از آوردن ارفکشاد پانصد سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 11
و ارفکشاد سی و پنج سال عمر کرد و شالح را آورد. پیدایش 11: 12
و ارفکشاد بعد از آوردن شالح چهارصد و سه سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 13
و شالح سی سال عمر کرد و عابر را آورد. پیدایش 11: 14
و شالح بعد از آوردن عابر چهارصد و سه سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 15
و عابر سی و چهار سال عمر کرد و فالج را آورد. پیدایش 11: 16
و عابر بعد از آوردن فالج چهارصد و سی سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 17
و فالج سی سال عمر کرد و رعو را آورد. پیدایش 11: 18
و فالج بعد از آوردن رعو دویست و نه سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 19
و رعو سی و دو سال عمر کرد و سروج را آورد. پیدایش 11: 20
و رعو بعد از آوردن سروج دویست و هفت سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 21
و سروج سی سال عمر کرد و ناحور را آورد. پیدایش 11: 22
و سروج بعد از آوردن ناحور دویست سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 23
و ناحور بیست و نه سال عمر کرد و تارح را آورد. پیدایش 11: 24
و ناحور بعد از آوردن تارح صد و نوزده سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 25
و تارح هفتاد سال عمر کرد و ابرام و ناحور و هاران را آورد. پیدایش 11: 26
و این است تاریخ تارح: تارح ابرام و ناحور و هاران را آورد، و هاران لوط را آورد. پیدایش 11: 27
و هاران قبل از پدر خود تارح در زمین مولد خود، در اور کلدانیان، مرد. پیدایش 11: 28
و ابرام و ناحور هر یک زنی گرفتند؛ نام زن ابرام سارای و نام زن ناحور ملکه بود، دختر هاران، پدر ملکه و پدر یسکه. پیدایش 11: 29
و سارای عاقر بود و فرزندی نداشت. پیدایش 11: 30
و تارح پسر خود ابرام و لوط پسر هاران، پسرِ پسر خود، و سارای عروس خود، زن ابرام پسرش را گرفت، و از اور کلدانیان با ایشان بیرون رفت تا به زمین کنعان برود؛ و به حاران آمدند و در آنجا ساکن شدند. پیدایش 11: 31
و ایام تارح دویست و پنج سال بود، و تارح در حاران مرد. پیدایش 11: 32
و واقع شد چون از مشرق کوچ کردند، همواریای در زمین شنعار یافتند و در آنجا ساکن شدند. پیدایش 11: 2
و به یکدیگر گفتند: بیایید خشتها بسازیم و آنها را نیکو بسوزانیم. و ایشان را خشت بهجای سنگ و قیر بهجای گچ بود. پیدایش 11: 3
و گفتند: بیایید شهری و برجی بنا کنیم که سرش به آسمان برسد، و برای خویش نامی بسازیم، مبادا بر روی تمامی زمین پراکنده شویم. پیدایش 11: 4
آنگاه خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که بنیآدم میساختند ببیند. پیدایش 11: 5
و خداوند گفت: اینک قوم یکی هستند و همه یک زبان دارند، و این آغاز عمل ایشان است؛ و الان از هیچ چیزی که قصد انجامش را دارند مانع نخواهند شد. پیدایش 11: 6
حال فرود آییم و زبان ایشان را در آنجا مغشوش سازیم تا زبان یکدیگر را نفهمند. پیدایش 11: 7
پس خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمامی زمین پراکنده ساخت، و از بنای شهر بازماندند. پیدایش 11: 8
از این سبب آن را بابل نامیدند، زیرا که خداوند در آنجا زبان تمامی زمین را مغشوش ساخت، و خداوند ایشان را از آنجا بر روی تمامی زمین پراکنده نمود. پیدایش 11: 9
این است تاریخ فرزندان سام: سام صد ساله بود که ارفکشاد را آورد، بعد از طوفان، دو سال. پیدایش 11: 10
و سام بعد از آوردن ارفکشاد پانصد سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 11
و ارفکشاد سی و پنج سال عمر کرد و شالح را آورد. پیدایش 11: 12
و ارفکشاد بعد از آوردن شالح چهارصد و سه سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 13
و شالح سی سال عمر کرد و عابر را آورد. پیدایش 11: 14
و شالح بعد از آوردن عابر چهارصد و سه سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 15
و عابر سی و چهار سال عمر کرد و فالج را آورد. پیدایش 11: 16
و عابر بعد از آوردن فالج چهارصد و سی سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 17
و فالج سی سال عمر کرد و رعو را آورد. پیدایش 11: 18
و فالج بعد از آوردن رعو دویست و نه سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 19
و رعو سی و دو سال عمر کرد و سروج را آورد. پیدایش 11: 20
و رعو بعد از آوردن سروج دویست و هفت سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 21
و سروج سی سال عمر کرد و ناحور را آورد. پیدایش 11: 22
و سروج بعد از آوردن ناحور دویست سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 23
و ناحور بیست و نه سال عمر کرد و تارح را آورد. پیدایش 11: 24
و ناحور بعد از آوردن تارح صد و نوزده سال زیست و پسران و دختران آورد. پیدایش 11: 25
و تارح هفتاد سال عمر کرد و ابرام و ناحور و هاران را آورد. پیدایش 11: 26
و این است تاریخ تارح: تارح ابرام و ناحور و هاران را آورد، و هاران لوط را آورد. پیدایش 11: 27
و هاران قبل از پدر خود تارح در زمین مولد خود، در اور کلدانیان، مرد. پیدایش 11: 28
و ابرام و ناحور هر یک زنی گرفتند؛ نام زن ابرام سارای و نام زن ناحور ملکه بود، دختر هاران، پدر ملکه و پدر یسکه. پیدایش 11: 29
و سارای عاقر بود و فرزندی نداشت. پیدایش 11: 30
و تارح پسر خود ابرام و لوط پسر هاران، پسرِ پسر خود، و سارای عروس خود، زن ابرام پسرش را گرفت، و از اور کلدانیان با ایشان بیرون رفت تا به زمین کنعان برود؛ و به حاران آمدند و در آنجا ساکن شدند. پیدایش 11: 31
و ایام تارح دویست و پنج سال بود، و تارح در حاران مرد. پیدایش 11: 32
خروج 20: 8–11
«روز سَبَّت را یاد کن تا آن را مقدس بداری.» خروج 20: 8
«شش روز مشغول باش و همهٔ کارهای خود را بکن.» خروج 20: 9
«اما روز هفتم سَبَّتِ یَهُوَه خدای توست؛ در آن هیچ کاری مکن، نه تو و نه پسرت و نه دخترت و نه غلامت و نه کنیزت و نه بهایمت و نه مسافرت که در دروازههای توست.» خروج 20: 10
«زیرا در شش روز خداوند آسمان و زمین و دریا و هرآنچه در آنهاست را ساخت و در روز هفتم آرامی گرفت؛ از این جهت خداوند روز سَبَّت را مبارک خواند و آن را مقدس ساخت.» خروج 20: 11
«شش روز مشغول باش و همهٔ کارهای خود را بکن.» خروج 20: 9
«اما روز هفتم سَبَّتِ یَهُوَه خدای توست؛ در آن هیچ کاری مکن، نه تو و نه پسرت و نه دخترت و نه غلامت و نه کنیزت و نه بهایمت و نه مسافرت که در دروازههای توست.» خروج 20: 10
«زیرا در شش روز خداوند آسمان و زمین و دریا و هرآنچه در آنهاست را ساخت و در روز هفتم آرامی گرفت؛ از این جهت خداوند روز سَبَّت را مبارک خواند و آن را مقدس ساخت.» خروج 20: 11
مزامیر 19: 1–6
«آسمانها جلال خدا را بیان میکنند، و فلک از عملِ دستهای او خبر میدهد.» مزامیر 19: 1
«روز به روز سخن میگوید و شب به شب معرفت را ظاهر میسازد.» مزامیر 19: 2
«نه سخن است و نه کلام، و آواز ایشان شنیده نمیشود.» مزامیر 19: 3
«اما آواز ایشان به تمامی زمین بیرون رفته است، و کلماتشان تا اقصای مسکون؛ در آنها برای آفتاب خیمهای قرار داده است.» مزامیر 19: 4
«و او مثل دامادی است که از حجلهٔ خود بیرون میآید، و مثل پهلوانی است که به خوشی در راه میدود.» مزامیر 19: 5
«برآمدنش از انتهای آسمان است و مدارش تا کرانهای آن، و هیچچیز از حرارتش پوشیده نیست.» مزامیر 19: 6
«روز به روز سخن میگوید و شب به شب معرفت را ظاهر میسازد.» مزامیر 19: 2
«نه سخن است و نه کلام، و آواز ایشان شنیده نمیشود.» مزامیر 19: 3
«اما آواز ایشان به تمامی زمین بیرون رفته است، و کلماتشان تا اقصای مسکون؛ در آنها برای آفتاب خیمهای قرار داده است.» مزامیر 19: 4
«و او مثل دامادی است که از حجلهٔ خود بیرون میآید، و مثل پهلوانی است که به خوشی در راه میدود.» مزامیر 19: 5
«برآمدنش از انتهای آسمان است و مدارش تا کرانهای آن، و هیچچیز از حرارتش پوشیده نیست.» مزامیر 19: 6
مزامیر 33: 6
«به کلام خداوند آسمانها ساخته شد، و همهٔ لشکر آنها به نفخهٔ دهان او.» مزامیر 33: 6
مزامیر 9
خداوندا، تو را به تمامی دل حمد میگویم؛ همۀ عجایب تو را بیان خواهم کرد. مزامیر 9: 1
در تو شاد و مسرور خواهم شد؛ نام تو را ای حضرت اعلی سرود خواهم خواند. مزامیر 9: 2
چون دشمنانم به عقب برمیگردند، پیش روی تو میلغزند و هلاک میشوند. مزامیر 9: 3
زیرا که حق و دعوای مرا نگاه داشتی؛ بر کرسی نشسته، به عدالت داوری نمودی. مزامیر 9: 4
امتها را توبیخ کردی، شریران را هلاک نمودی؛ نام ایشان را تا ابدالآباد محو ساختی. مزامیر 9: 5
ای دشمن، ویرانیها به ابدی به انتها رسید، و شهرها را ویران نمودی؛ یاد ایشان با ایشان نابود شد. مزامیر 9: 6
لیکن خداوند تا ابد برقرار است؛ کرسی داوری خود را مستقر ساخته است. مزامیر 9: 7
و جهان مسکون را به عدالت داوری خواهد کرد، و قومها را به راستی حکم خواهد نمود. مزامیر 9: 8
و خداوند برای مظلومان پناه خواهد بود، پناه در وقت تنگی. مزامیر 9: 9
و آنان که نام تو را میشناسند بر تو توکل خواهند نمود؛ زیرا تو، ای خداوند، طالبان خود را ترک نکردهای. مزامیر 9: 10
برای خداوند که در صهیون ساکن است سرود بخوانید؛ اعمال او را در میان قومها بیان نمایید. مزامیر 9: 11
زیرا که انتقام خون را میجوید، ایشان را یاد میکند؛ فریاد مظلومان را فراموش نمینماید. مزامیر 9: 12
ای خداوند، بر من رحم کن؛ زحمت مرا از دشمنانم ملاحظه نما، تو که مرا از دروازههای موت بالا میبری. مزامیر 9: 13
تا جمیع تسبیحات تو را در دروازههای دختر صهیون بیان کنم؛ و به نجات تو شادمان شوم. مزامیر 9: 14
امتها در چاهی که ساختهاند فرورفتهاند، و پای ایشان در دام خودشان گرفتار شده است. مزامیر 9: 15
خداوند خود را شناسانیده، داوری کرده است؛ شریر به عمل دستهای خود گرفتار آمده است. مزامیر 9: 16
شریران به هاویه بازگردانده خواهند شد، و همۀ امتهایی که خدا را فراموش میکنند. مزامیر 9: 17
زیرا که فقیر همیشه فراموش نخواهد شد، و امید مسکینان تا ابد هلاک نخواهد گردید. مزامیر 9: 18
برخیز، ای خداوند، تا انسان زور نیاورد؛ امتها پیش روی تو داور شوند. مزامیر 9: 19
ای خداوند، بر ایشان ترس مسلط کن، تا امتها بدانند که انسان بیش نیستند. مزامیر 9: 20
در تو شاد و مسرور خواهم شد؛ نام تو را ای حضرت اعلی سرود خواهم خواند. مزامیر 9: 2
چون دشمنانم به عقب برمیگردند، پیش روی تو میلغزند و هلاک میشوند. مزامیر 9: 3
زیرا که حق و دعوای مرا نگاه داشتی؛ بر کرسی نشسته، به عدالت داوری نمودی. مزامیر 9: 4
امتها را توبیخ کردی، شریران را هلاک نمودی؛ نام ایشان را تا ابدالآباد محو ساختی. مزامیر 9: 5
ای دشمن، ویرانیها به ابدی به انتها رسید، و شهرها را ویران نمودی؛ یاد ایشان با ایشان نابود شد. مزامیر 9: 6
لیکن خداوند تا ابد برقرار است؛ کرسی داوری خود را مستقر ساخته است. مزامیر 9: 7
و جهان مسکون را به عدالت داوری خواهد کرد، و قومها را به راستی حکم خواهد نمود. مزامیر 9: 8
و خداوند برای مظلومان پناه خواهد بود، پناه در وقت تنگی. مزامیر 9: 9
و آنان که نام تو را میشناسند بر تو توکل خواهند نمود؛ زیرا تو، ای خداوند، طالبان خود را ترک نکردهای. مزامیر 9: 10
برای خداوند که در صهیون ساکن است سرود بخوانید؛ اعمال او را در میان قومها بیان نمایید. مزامیر 9: 11
زیرا که انتقام خون را میجوید، ایشان را یاد میکند؛ فریاد مظلومان را فراموش نمینماید. مزامیر 9: 12
ای خداوند، بر من رحم کن؛ زحمت مرا از دشمنانم ملاحظه نما، تو که مرا از دروازههای موت بالا میبری. مزامیر 9: 13
تا جمیع تسبیحات تو را در دروازههای دختر صهیون بیان کنم؛ و به نجات تو شادمان شوم. مزامیر 9: 14
امتها در چاهی که ساختهاند فرورفتهاند، و پای ایشان در دام خودشان گرفتار شده است. مزامیر 9: 15
خداوند خود را شناسانیده، داوری کرده است؛ شریر به عمل دستهای خود گرفتار آمده است. مزامیر 9: 16
شریران به هاویه بازگردانده خواهند شد، و همۀ امتهایی که خدا را فراموش میکنند. مزامیر 9: 17
زیرا که فقیر همیشه فراموش نخواهد شد، و امید مسکینان تا ابد هلاک نخواهد گردید. مزامیر 9: 18
برخیز، ای خداوند، تا انسان زور نیاورد؛ امتها پیش روی تو داور شوند. مزامیر 9: 19
ای خداوند، بر ایشان ترس مسلط کن، تا امتها بدانند که انسان بیش نیستند. مزامیر 9: 20
مزامیر 104
ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای خداوند خدای من، تو بسیار عظیم هستی، جلال و جمال را پوشیدهای. مزامیر 104: 1
نور را چون ردا پوشیدهای، آسمانها را مثل خیمه کشیدهای. مزامیر 104: 2
بالاخانههای خود را در آبها بنا میکنی، ابرها را ارابۀ خود میسازی، بر بالهای باد میخرامی. مزامیر 104: 3
فرشتگان خود را از بادها، و خادمان خود را از آتش شعلهور میسازی. مزامیر 104: 4
زمین را بر پایههایش بنیاد نهادی، تا هرگز جنبیده نشود. مزامیر 104: 5
ژرفا را چون لباس بر آن پوشانیدی؛ آبها بر کوهها ایستادند. مزامیر 104: 6
از توبیخ تو گریختند، و از آواز رعدت شتافتند. مزامیر 104: 7
کوهها بالا رفتند و وادیها پائین رفتند، به جایی که برای آنها مقرر کردهای. مزامیر 104: 8
حدی نهادهای که از آن تجاوز نکنند، تا زمین را دوباره نپوشانند. مزامیر 104: 9
چشمهها را در درهها جاری میسازی، که در میان کوهها روان میشوند. مزامیر 104: 10
تمامی حیوانات صحرا را سیراب میکنند، خرگورهای وحشی عطش خود را فرو مینشانند. مزامیر 104: 11
پرندگان آسمان نزد آنها مسکن میگیرند و در میان شاخساران آواز میخوانند. مزامیر 104: 12
کوهها را از بالاخانههای خود سیراب میسازی؛ زمین از ثمر اعمال تو سیر میشود. مزامیر 104: 13
علف را برای بهایم میرویانی، و گیاه را برای خدمت انسان، تا نان را از زمین برویاند. مزامیر 104: 14
و شراب که دل انسان را شاد میکند، و روغن که صورت را درخشان میسازد، و نان که دل انسان را قوت میدهد. مزامیر 104: 15
درختان خداوند سیر میشوند، یعنی سدرهای لبنان که او کاشته است. مزامیر 104: 16
که در آنها مرغان آشیانه میسازند، و خانه لکلک در سروهاست. مزامیر 104: 17
کوههای بلند برای بزهای کوهی، و صخرهها ملجأ برای خرگوشان است. مزامیر 104: 18
ماه را برای وقتها معین ساختهای، و آفتاب وقت غروب خود را میداند. مزامیر 104: 19
تاریکی را ایجاد میکنی و شب میشود، که در آن همۀ حیوانات جنگل به حرکت میآیند. مزامیر 104: 20
شیران جوان نعره میکشند برای شکار، و خوراک خود را از خدا میطلبند. مزامیر 104: 21
چون آفتاب طلوع کند، بازمیگردند و در لانۀ خود میخوابند. مزامیر 104: 22
انسان بیرون میرود برای کار خود و برای زحمت خود تا شام. مزامیر 104: 23
ای خداوند، اعمال تو چه بسیار است! همۀ آنها را به حکمت ساختهای؛ زمین از دارایی تو پُر است. مزامیر 104: 24
این است دریا، بزرگ و وسیع، که در آن خزندگان بیشمارند، حیوانات کوچک و بزرگ. مزامیر 104: 25
در آنجا کشتیها میخرامند، و لویاتان که آن را برای بازی کردن آفریدهای. مزامیر 104: 26
همۀ اینها منتظر تو هستند، تا خوراک ایشان را در وقتش بدهی. مزامیر 104: 27
چون تو بدهی، جمع میکنند؛ چون دست خود را بگشایی، به نیکی سیر میشوند. مزامیر 104: 28
چون روی خود را بپوشانی، مضطرب میشوند؛ روح ایشان را میگیری، میمیرند و به خاک خود بازمیگردند. مزامیر 104: 29
روح خود را میفرستی، آفریده میشوند، و روی زمین را تازه میسازی. مزامیر 104: 30
جلال خداوند تا ابدالآباد باد؛ باید خداوند در اعمال خود شاد باشد. مزامیر 104: 31
زمین را نظر میکند و به لرزه میآید، کوهها را لمس میکند و متصاعد میشوند. مزامیر 104: 32
برای خداوند خواهم خواند تا زندهام، تا هستم برای خدای خود سرود خواهم خواند. مزامیر 104: 33
تفکر من او را خوش آید؛ من در خداوند شاد خواهم شد. مزامیر 104: 34
گناهکاران از زمین منقطع شوند، و شریران دیگر نباشند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان. هللویاه. مزامیر 104: 35
نور را چون ردا پوشیدهای، آسمانها را مثل خیمه کشیدهای. مزامیر 104: 2
بالاخانههای خود را در آبها بنا میکنی، ابرها را ارابۀ خود میسازی، بر بالهای باد میخرامی. مزامیر 104: 3
فرشتگان خود را از بادها، و خادمان خود را از آتش شعلهور میسازی. مزامیر 104: 4
زمین را بر پایههایش بنیاد نهادی، تا هرگز جنبیده نشود. مزامیر 104: 5
ژرفا را چون لباس بر آن پوشانیدی؛ آبها بر کوهها ایستادند. مزامیر 104: 6
از توبیخ تو گریختند، و از آواز رعدت شتافتند. مزامیر 104: 7
کوهها بالا رفتند و وادیها پائین رفتند، به جایی که برای آنها مقرر کردهای. مزامیر 104: 8
حدی نهادهای که از آن تجاوز نکنند، تا زمین را دوباره نپوشانند. مزامیر 104: 9
چشمهها را در درهها جاری میسازی، که در میان کوهها روان میشوند. مزامیر 104: 10
تمامی حیوانات صحرا را سیراب میکنند، خرگورهای وحشی عطش خود را فرو مینشانند. مزامیر 104: 11
پرندگان آسمان نزد آنها مسکن میگیرند و در میان شاخساران آواز میخوانند. مزامیر 104: 12
کوهها را از بالاخانههای خود سیراب میسازی؛ زمین از ثمر اعمال تو سیر میشود. مزامیر 104: 13
علف را برای بهایم میرویانی، و گیاه را برای خدمت انسان، تا نان را از زمین برویاند. مزامیر 104: 14
و شراب که دل انسان را شاد میکند، و روغن که صورت را درخشان میسازد، و نان که دل انسان را قوت میدهد. مزامیر 104: 15
درختان خداوند سیر میشوند، یعنی سدرهای لبنان که او کاشته است. مزامیر 104: 16
که در آنها مرغان آشیانه میسازند، و خانه لکلک در سروهاست. مزامیر 104: 17
کوههای بلند برای بزهای کوهی، و صخرهها ملجأ برای خرگوشان است. مزامیر 104: 18
ماه را برای وقتها معین ساختهای، و آفتاب وقت غروب خود را میداند. مزامیر 104: 19
تاریکی را ایجاد میکنی و شب میشود، که در آن همۀ حیوانات جنگل به حرکت میآیند. مزامیر 104: 20
شیران جوان نعره میکشند برای شکار، و خوراک خود را از خدا میطلبند. مزامیر 104: 21
چون آفتاب طلوع کند، بازمیگردند و در لانۀ خود میخوابند. مزامیر 104: 22
انسان بیرون میرود برای کار خود و برای زحمت خود تا شام. مزامیر 104: 23
ای خداوند، اعمال تو چه بسیار است! همۀ آنها را به حکمت ساختهای؛ زمین از دارایی تو پُر است. مزامیر 104: 24
این است دریا، بزرگ و وسیع، که در آن خزندگان بیشمارند، حیوانات کوچک و بزرگ. مزامیر 104: 25
در آنجا کشتیها میخرامند، و لویاتان که آن را برای بازی کردن آفریدهای. مزامیر 104: 26
همۀ اینها منتظر تو هستند، تا خوراک ایشان را در وقتش بدهی. مزامیر 104: 27
چون تو بدهی، جمع میکنند؛ چون دست خود را بگشایی، به نیکی سیر میشوند. مزامیر 104: 28
چون روی خود را بپوشانی، مضطرب میشوند؛ روح ایشان را میگیری، میمیرند و به خاک خود بازمیگردند. مزامیر 104: 29
روح خود را میفرستی، آفریده میشوند، و روی زمین را تازه میسازی. مزامیر 104: 30
جلال خداوند تا ابدالآباد باد؛ باید خداوند در اعمال خود شاد باشد. مزامیر 104: 31
زمین را نظر میکند و به لرزه میآید، کوهها را لمس میکند و متصاعد میشوند. مزامیر 104: 32
برای خداوند خواهم خواند تا زندهام، تا هستم برای خدای خود سرود خواهم خواند. مزامیر 104: 33
تفکر من او را خوش آید؛ من در خداوند شاد خواهم شد. مزامیر 104: 34
گناهکاران از زمین منقطع شوند، و شریران دیگر نباشند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان. هللویاه. مزامیر 104: 35
اشعیا 45: 12، 18
«من زمین را ساختم و انسان را بر آن آفریدم؛ من، دستهای خودم، آسمانها را گسترانید و همهٔ لشکر آنها را امر فرمودم.» اشعیا 45: 12
«زیرا خداوند چنین میگوید، که آسمانها را آفرید؛ او خداست که زمین را ساخت و آن را استوار نمود؛ آن را بیهوده نیافرید، بلکه آن را برای سکونت ساخت: من خداوند هستم، و دیگری نیست.» اشعیا 45: 18
«زیرا خداوند چنین میگوید، که آسمانها را آفرید؛ او خداست که زمین را ساخت و آن را استوار نمود؛ آن را بیهوده نیافرید، بلکه آن را برای سکونت ساخت: من خداوند هستم، و دیگری نیست.» اشعیا 45: 18
اعمال رسولان 17: 24
«خدایی که جهان و هر آنچه در آن است را آفرید، چون خداوند آسمان و زمین است، در معابد ساختهٔ دست ساکن نمیشود.» اعمال 17: 24
کولسیان 1: 16
«زیرا که در او همهچیز آفریده شد، آنچه در آسمانها و آنچه بر زمین است، دیدنی و نادیدنی، خواه تختها و خواه سیادتها و خواه ریاستها و خواه قدرتها؛ همه بهوسیلهٔ او و برای او آفریده شد.» کولسیان 1: 16
عبرانیان 1: 2
«که در این ایام آخر بهوسیلهٔ پسر خود با ما سخن گفت، که او را وارث همهچیز ساخت و بهوسیلهٔ او عالمها را آفرید.» عبرانیان 1: 2
عبرانیان 11: 3
«به ایمان میفهمیم که عالمها به کلام خدا آراسته شدند، بهطوری که چیزهای دیدهشده از چیزهای نادیده پدید آمد.» عبرانیان 11: 3
مکاشفه 10: 6
«و به آن که تا ابدالآباد زنده است، قسم خورد، آن که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است را آفرید، که دیگر تأخیر نخواهد بود.» مکاشفه 10: 6
مکاشفه 14: 7
«و به آواز بلند میگفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او رسیده است؛ و آن که آسمان و زمین و دریا و چشمههای آب را آفرید عبادت نمایید.» مکاشفه 14: 7
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۷. ماهیت انسان
مرد و زن بهتصویر خدا آفریده شدند، با فردیت، قدرت و آزادی برای اندیشیدن و عمل کردن. هرچند که بهعنوان موجودات آزاد آفریده شدهاند، هر یک یک یگانگی ناگسستنی از بدن، ذهن و روح هستند که برای زندگی و نفس و همه چیزهای دیگر به خدا وابستهاند.
زمانی که والدین نخستین ما از خدا نافرمانی کردند، وابستگی خود را به او انکار کردند و از جایگاه بلند خود سقوط کردند. تصویر خدا در آنها آسیب دید و به مرگ مبتلا شدند.
نسلهای بعدی آنها این طبیعت سقوط کرده و پیامدهای آن را به ارث میبرند. آنان با ضعفها و تمایلات به شر به دنیا میآیند. اما خدا در مسیح، جهان را با خود آشتی داد و با روح خود، تصویر سازندهشان را در انسانهای توبهکار باز میگرداند.
آنها برای جلال خدا آفریده شدهاند و به محبت او و یکدیگر و مراقبت از محیط زیست خود فراخوانده شدهاند.
آیه های مربوط به اعتقاد به ماهیت انسان (روی آیه ها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود):
آیه های مربوط به ماهیت انسان
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 1: 26–28
«و خدا گفت: انسان را به صورت ما و موافق شبَهِ ما بسازیم، و بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر بهایم و بر تمامی زمین و بر هر خزندهای که بر زمین میخزد تسلط داشته باشد.» پیدایش 1: 26
«پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید.» پیدایش 1: 27
«و خدا ایشان را برکت داد و خدا بدیشان گفت: بارور و کثیر شوید و زمین را پر ساخته، آن را مسخر نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بر هر حیوانی که بر زمین حرکت میکند تسلط داشته باشید.» پیدایش 1: 28
«پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید.» پیدایش 1: 27
«و خدا ایشان را برکت داد و خدا بدیشان گفت: بارور و کثیر شوید و زمین را پر ساخته، آن را مسخر نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بر هر حیوانی که بر زمین حرکت میکند تسلط داشته باشید.» پیدایش 1: 28
پیدایش 2: 7، 15
«و یَهُوَه خدا آدم را از خاک زمین بسرشت و نسیم حیات را در بینی او دمید، و آدم نفس زنده شد.» پیدایش 2: 7
«و یَهُوَه خدا آدم را گرفت و او را در باغ عدن نهاد تا آن را کار کند و نگاه بدارد.» پیدایش 2: 15
«و یَهُوَه خدا آدم را گرفت و او را در باغ عدن نهاد تا آن را کار کند و نگاه بدارد.» پیدایش 2: 15
پیدایش 3
و مار از جمیع حیوانات صحرایی که یَهُوَه خدا ساخته بود، حیلگرتر بود؛ و به زن گفت: آیا خدا حقیقتاً گفته است که از همه درختان باغ مخورید؟ پیدایش 3: 1
و زن به مار گفت: از میوه درختان باغ میخوریم. پیدایش 3: 2
لیکن از میوه درختی که در وسط باغ است، خدا گفته است که از آن نخورید و آن را لمس مکنید، مبادا بمیرید. پیدایش 3: 3
و مار به زن گفت: هرآینه نخواهید مرد. پیدایش 3: 4
بلکه خدا میداند در روزی که از آن بخورید، چشمان شما باز خواهد شد و مانند خدا، عارف نیک و بد خواهید شد. پیدایش 3: 5
و چون زن دید که درخت برای خوراک نیکو و خوشمنظر و درختی دلخواه برای دانشافزایی است، از میوهاش گرفته بخورد؛ و به شوهر خود نیز با خود داد و او بخورد. پیدایش 3: 6
پس چشمان هر دوی ایشان باز شد و دریافتند که عریانند؛ پس برگهای انجیر به هم دوخته، خویشتن را ستر کرده ساختند. پیدایش 3: 7
و آواز یَهُوَه خدا را شنیدند که در باغ هنگام خنکای روز خرامان است؛ و آدم و زنش خود را از حضور یَهُوَه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند. پیدایش 3: 8
و یَهُوَه خدا آدم را ندا کرده گفت: کجا هستی؟ پیدایش 3: 9
گفت: آواز تو را در باغ شنیدم و ترسان شدم، چون که عریان بودم، پس خود را پنهان کردم. پیدایش 3: 10
گفت: چه کسی تو را خبر داد که عریان هستی؟ آیا از آن درختی که تو را نهی کردم که از آن نخوری، خوردی؟ پیدایش 3: 11
آدم گفت: زنی که تو همراه من ساختی، او از آن درخت به من داد و خوردم. پیدایش 3: 12
و یَهُوَه خدا به زن گفت: این چه کار است که کردی؟ زن گفت: مار مرا فریفت و خوردم. پیدایش 3: 13
آنگاه یَهُوَه خدا به مار گفت: چون که این را کردی، از همه بهایم و از تمامی حیوانات صحرا ملعونتر هستی؛ بر شکم خود خواهی خرامید و خاک خواهی خورد، تمامی ایام عمر خویش. پیدایش 3: 14
و عداوت خواهم انداخت در میان تو و زن، و میان ذریت تو و ذریت وی؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید. پیدایش 3: 15
و به زن گفت: درد و حمل تو را بسیار افزون گردانم؛ با درد فرزندان خواهی زایید، و اشتیاق تو به شوهرت خواهد بود و او بر تو تسلط خواهد داشت. پیدایش 3: 16
و به آدم گفت: چون آواز زن خود را شنیدی و از درختی که تو را گفتم از آن مخور، خوردی؛ زمین بهسبب تو ملعون گردید؛ با رنج از آن تمامی ایام عمرت خواهی خورد. پیدایش 3: 17
خار و خس نیز برایت خواهد رویانید، و علف صحرایی خواهی خورد. پیدایش 3: 18
به عرق جبین خود نان خواهی خورد تا به زمین بازگردی، زیرا که از آن گرفته شدی؛ چون خاک هستی و به خاک بازخواهی گشت. پیدایش 3: 19
و آدم زنِ خود را حَوّا نام نهاد، زیرا که او مادر همه زندگان بود. پیدایش 3: 20
و یَهُوَه خدا برای آدم و زنش قبایای پوستین ساخت و ایشان را پوشانید. پیدایش 3: 21
و یَهُوَه خدا گفت: اینک انسان مانند یکی از ما شده است که عارف نیک و بد میباشد؛ پس مبادا دست خود را دراز کرده، از درخت حیات نیز بگیرد و بخورد و تا ابد زنده ماند. پیدایش 3: 22
بنابراین یَهُوَه خدا او را از باغ عدن بیرون راند تا زمینی را که از آن گرفته شده بود، کار کند. پیدایش 3: 23
پس آدم را بیرون کرد و در شرق باغ عدن کروبیان را و شمشیر آتشفشان را که به هر سو میچرخید، نهاد تا راه درخت حیات را نگاه دارد. پیدایش 3: 24
و زن به مار گفت: از میوه درختان باغ میخوریم. پیدایش 3: 2
لیکن از میوه درختی که در وسط باغ است، خدا گفته است که از آن نخورید و آن را لمس مکنید، مبادا بمیرید. پیدایش 3: 3
و مار به زن گفت: هرآینه نخواهید مرد. پیدایش 3: 4
بلکه خدا میداند در روزی که از آن بخورید، چشمان شما باز خواهد شد و مانند خدا، عارف نیک و بد خواهید شد. پیدایش 3: 5
و چون زن دید که درخت برای خوراک نیکو و خوشمنظر و درختی دلخواه برای دانشافزایی است، از میوهاش گرفته بخورد؛ و به شوهر خود نیز با خود داد و او بخورد. پیدایش 3: 6
پس چشمان هر دوی ایشان باز شد و دریافتند که عریانند؛ پس برگهای انجیر به هم دوخته، خویشتن را ستر کرده ساختند. پیدایش 3: 7
و آواز یَهُوَه خدا را شنیدند که در باغ هنگام خنکای روز خرامان است؛ و آدم و زنش خود را از حضور یَهُوَه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند. پیدایش 3: 8
و یَهُوَه خدا آدم را ندا کرده گفت: کجا هستی؟ پیدایش 3: 9
گفت: آواز تو را در باغ شنیدم و ترسان شدم، چون که عریان بودم، پس خود را پنهان کردم. پیدایش 3: 10
گفت: چه کسی تو را خبر داد که عریان هستی؟ آیا از آن درختی که تو را نهی کردم که از آن نخوری، خوردی؟ پیدایش 3: 11
آدم گفت: زنی که تو همراه من ساختی، او از آن درخت به من داد و خوردم. پیدایش 3: 12
و یَهُوَه خدا به زن گفت: این چه کار است که کردی؟ زن گفت: مار مرا فریفت و خوردم. پیدایش 3: 13
آنگاه یَهُوَه خدا به مار گفت: چون که این را کردی، از همه بهایم و از تمامی حیوانات صحرا ملعونتر هستی؛ بر شکم خود خواهی خرامید و خاک خواهی خورد، تمامی ایام عمر خویش. پیدایش 3: 14
و عداوت خواهم انداخت در میان تو و زن، و میان ذریت تو و ذریت وی؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید. پیدایش 3: 15
و به زن گفت: درد و حمل تو را بسیار افزون گردانم؛ با درد فرزندان خواهی زایید، و اشتیاق تو به شوهرت خواهد بود و او بر تو تسلط خواهد داشت. پیدایش 3: 16
و به آدم گفت: چون آواز زن خود را شنیدی و از درختی که تو را گفتم از آن مخور، خوردی؛ زمین بهسبب تو ملعون گردید؛ با رنج از آن تمامی ایام عمرت خواهی خورد. پیدایش 3: 17
خار و خس نیز برایت خواهد رویانید، و علف صحرایی خواهی خورد. پیدایش 3: 18
به عرق جبین خود نان خواهی خورد تا به زمین بازگردی، زیرا که از آن گرفته شدی؛ چون خاک هستی و به خاک بازخواهی گشت. پیدایش 3: 19
و آدم زنِ خود را حَوّا نام نهاد، زیرا که او مادر همه زندگان بود. پیدایش 3: 20
و یَهُوَه خدا برای آدم و زنش قبایای پوستین ساخت و ایشان را پوشانید. پیدایش 3: 21
و یَهُوَه خدا گفت: اینک انسان مانند یکی از ما شده است که عارف نیک و بد میباشد؛ پس مبادا دست خود را دراز کرده، از درخت حیات نیز بگیرد و بخورد و تا ابد زنده ماند. پیدایش 3: 22
بنابراین یَهُوَه خدا او را از باغ عدن بیرون راند تا زمینی را که از آن گرفته شده بود، کار کند. پیدایش 3: 23
پس آدم را بیرون کرد و در شرق باغ عدن کروبیان را و شمشیر آتشفشان را که به هر سو میچرخید، نهاد تا راه درخت حیات را نگاه دارد. پیدایش 3: 24
مزامیر 8: 4–8
«انسان چیست که او را به یاد میآوری، و ابنآدم که به او التفات مینمایی؟» مزامیر 8: 4
«او را اندکی از فرشتگان کمتر ساختی، و تاجِ جلال و کرامت را بر سرش نهادی.» مزامیر 8: 5
«او را بر اعمال دستان خود مسلط ساختی؛ همهچیز را زیر پای او نهادی.» مزامیر 8: 6
«گوسفندان و گاوان را همه، و نیز حیوانات صحرا را.» مزامیر 8: 7
«پرندگان آسمان و ماهیان دریا را، و آنچه در طرق دریاها میگذرد.» مزامیر 8: 8
«او را اندکی از فرشتگان کمتر ساختی، و تاجِ جلال و کرامت را بر سرش نهادی.» مزامیر 8: 5
«او را بر اعمال دستان خود مسلط ساختی؛ همهچیز را زیر پای او نهادی.» مزامیر 8: 6
«گوسفندان و گاوان را همه، و نیز حیوانات صحرا را.» مزامیر 8: 7
«پرندگان آسمان و ماهیان دریا را، و آنچه در طرق دریاها میگذرد.» مزامیر 8: 8
مزامیر 51: 5، 10
«اینک در گناه زاییده شدم، و مادرم در گناه به من آبستن گردید.» مزامیر 51: 5
«ای خدا، دل پاک در من بیافرین و روح راست در اندرونم تازه گردان.» مزامیر 51: 10
«ای خدا، دل پاک در من بیافرین و روح راست در اندرونم تازه گردان.» مزامیر 51: 10
مزامیر 58: 3
«شریران از رحم گمراه شدهاند، و از شکم مادر دروغگو بیرون آمدهاند.» مزامیر 58: 3
ارمیا 17: 9
«دل از همهچیز فریبندهتر و بسیار مریض است؛ کیست که آن را بشناسد؟» ارمیا 17: 9
اعمال رسولان 17: 24–28
«خدایی که جهان و هر آنچه در آن است را آفرید، چون خداوند آسمان و زمین است، در معابد ساختهٔ دست ساکن نمیشود.» اعمال 17: 24
«و از دست انسانها خدمت داده نمیشود، چنانکه محتاج چیزی باشد، زیرا که خود به همه حیات و نفس و همهچیز میبخشد.» اعمال 17: 25
«و از یک خون همهٔ امتهای بنیآدم را ساخت تا بر تمامی روی زمین ساکن شوند.» اعمال 17: 26
«تا خدا را بطلبند، شاید او را لمس کرده، بیابند، هرچند از هیچیک از ما دور نیست.» اعمال 17: 27
«زیرا که در او زیست میکنیم و حرکت مینماییم و وجود داریم.» اعمال 17: 28
«و از دست انسانها خدمت داده نمیشود، چنانکه محتاج چیزی باشد، زیرا که خود به همه حیات و نفس و همهچیز میبخشد.» اعمال 17: 25
«و از یک خون همهٔ امتهای بنیآدم را ساخت تا بر تمامی روی زمین ساکن شوند.» اعمال 17: 26
«تا خدا را بطلبند، شاید او را لمس کرده، بیابند، هرچند از هیچیک از ما دور نیست.» اعمال 17: 27
«زیرا که در او زیست میکنیم و حرکت مینماییم و وجود داریم.» اعمال 17: 28
رومیان 5: 12–17
«پس چنانکه بهوسیلهٔ یک انسان گناه داخل جهان شد و بهوسیلهٔ گناه موت، و بدینگونه موت بر همهٔ انسانها طاری گشت، زیرا که همه گناه کردند.» رومیان 5: 12
«… لیکن عطیهٔ فیض بیشتر است…» رومیان 5: 15
«زیرا اگر بهواسطهٔ خطای یک نفر موت سلطنت کرد، چهقدر بیشتر آنان که افزونی فیض و عطیهٔ عدالت را مییابند، در حیات بهواسطهٔ یک نفر یعنی عیسی مسیح سلطنت خواهند نمود.» رومیان 5: 17
«… لیکن عطیهٔ فیض بیشتر است…» رومیان 5: 15
«زیرا اگر بهواسطهٔ خطای یک نفر موت سلطنت کرد، چهقدر بیشتر آنان که افزونی فیض و عطیهٔ عدالت را مییابند، در حیات بهواسطهٔ یک نفر یعنی عیسی مسیح سلطنت خواهند نمود.» رومیان 5: 17
دوم قرنتیان 5: 19–20
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت و کلامِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
«پس ما سفیرانِ مسیح هستیم، چنانکه خدا بهوساطتِ ما وعظ میکند؛ بهجای مسیح استدعا میکنیم که با خدا مصالحه یابید.» دوم قرنتیان 5: 20
«پس ما سفیرانِ مسیح هستیم، چنانکه خدا بهوساطتِ ما وعظ میکند؛ بهجای مسیح استدعا میکنیم که با خدا مصالحه یابید.» دوم قرنتیان 5: 20
افسسیان 2: 3
«و ما جمیعاً زمانی در شهوات جسم خود رفتار مینمودیم… و بحسب طبع فرزندان غضب بودیم.» افسسیان 2: 3
اول تسالونیکیان 5: 23
«و خودِ خدای سلامتی شما را بالکل تقدیس نماید، و روح و جان و جسم شما بیعیب محفوظ بماند.» اول تسالونیکیان 5: 23
اول یوحنا 3: 4
«هر که گناه میکند، تعدّی از شریعت نیز میکند، زیرا که گناه تعدّی از شریعت است.» اول یوحنا 3: 4
اول یوحنا 4: 7، 8، 11، 20
«ای حبیبان، یکدیگر را محبت نماییم، زیرا که محبت از خداست.» اول یوحنا 4: 7
«هر که محبت ندارد، خدا را نشناخته است، زیرا که خدا محبت است.» اول یوحنا 4: 8
«ای حبیبان، چون خدا ما را چنین محبت نمود، ما نیز باید یکدیگر را محبت نماییم.» اول یوحنا 4: 11
«اگر کسی گوید خدا را محبت دارم و برادر خود را عداوت نماید، دروغگوست.» اول یوحنا 4: 20
«هر که محبت ندارد، خدا را نشناخته است، زیرا که خدا محبت است.» اول یوحنا 4: 8
«ای حبیبان، چون خدا ما را چنین محبت نمود، ما نیز باید یکدیگر را محبت نماییم.» اول یوحنا 4: 11
«اگر کسی گوید خدا را محبت دارم و برادر خود را عداوت نماید، دروغگوست.» اول یوحنا 4: 20
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
اعتقادات مسیحی بر اساس کتاب مقدس در مورد رستگاری
۸. جدال بزرگ
تمام بشریت اکنون درگیر جدال بزرگی بین مسیح و شیطان در مورد شخصیت خدا، قانون او و سلطنت او بر جهان است.
این درگیری در آسمان آغاز شد، زمانی که موجودی آفریدهشده که از آزادی انتخاب برخوردار بود، در خودبزرگبینی تبدیل به شیطان، دشمن خدا، شد و بخشی از فرشتگان را به شورش کشاند. او روحیه شورش را به این جهان وارد کرد زمانی که آدم و حوا را به گناه کشاند.
این گناه انسانی باعث انحراف تصویر خدا در انسانها، بینظمی در دنیای آفریدهشده و ویرانی نهایی آن در زمان طوفان جهانی شد، همانطور که در گزارش تاریخی پیدایش ۱-۱۱ آمده است.
این دنیا که توسط تمام خلقت مشاهده میشود، به عرصه این جنگ جهانی تبدیل شد، که از آن، خداوند محبت در نهایت تبرئه خواهد شد. برای کمک به مردم خود در این جدال، مسیح روحالقدس و فرشتگان وفادار را میفرستد تا آنها را در مسیر نجات هدایت، محافظت و پشتیبانی کنند.
آیه های مربوط به نبرد عظیم (جدال بزرگ)
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 3
و مار از جمیع حیوانات صحرایی که یَهُوَه خدا ساخته بود، حیلگرتر بود؛ و به زن گفت: آیا خدا حقیقتاً گفته است که از همه درختان باغ مخورید؟ پیدایش 3: 1
و زن به مار گفت: از میوه درختان باغ میخوریم. پیدایش 3: 2
لیکن از میوه درختی که در وسط باغ است، خدا گفته است که از آن نخورید و آن را لمس مکنید، مبادا بمیرید. پیدایش 3: 3
و مار به زن گفت: هرآینه نخواهید مرد. پیدایش 3: 4
بلکه خدا میداند در روزی که از آن بخورید، چشمان شما باز خواهد شد و مانند خدا، عارف نیک و بد خواهید شد. پیدایش 3: 5
و چون زن دید که درخت برای خوراک نیکو و خوشمنظر و درختی دلخواه برای دانشافزایی است، از میوهاش گرفته بخورد؛ و به شوهر خود نیز با خود داد و او بخورد. پیدایش 3: 6
پس چشمان هر دوی ایشان باز شد و دریافتند که عریانند؛ پس برگهای انجیر به هم دوخته، خویشتن را ستر کرده ساختند. پیدایش 3: 7
و آواز یَهُوَه خدا را شنیدند که در باغ هنگام خنکای روز خرامان است؛ و آدم و زنش خود را از حضور یَهُوَه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند. پیدایش 3: 8
و یَهُوَه خدا آدم را ندا کرده گفت: کجا هستی؟ پیدایش 3: 9
گفت: آواز تو را در باغ شنیدم و ترسان شدم، چون که عریان بودم، پس خود را پنهان کردم. پیدایش 3: 10
گفت: چه کسی تو را خبر داد که عریان هستی؟ آیا از آن درختی که تو را نهی کردم که از آن نخوری، خوردی؟ پیدایش 3: 11
آدم گفت: زنی که تو همراه من ساختی، او از آن درخت به من داد و خوردم. پیدایش 3: 12
و یَهُوَه خدا به زن گفت: این چه کار است که کردی؟ زن گفت: مار مرا فریفت و خوردم. پیدایش 3: 13
آنگاه یَهُوَه خدا به مار گفت: چون که این را کردی، از همه بهایم و از تمامی حیوانات صحرا ملعونتر هستی؛ بر شکم خود خواهی خرامید و خاک خواهی خورد، تمامی ایام عمر خویش. پیدایش 3: 14
و عداوت خواهم انداخت در میان تو و زن، و میان ذریت تو و ذریت وی؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید. پیدایش 3: 15
و به زن گفت: درد و حمل تو را بسیار افزون گردانم؛ با درد فرزندان خواهی زایید، و اشتیاق تو به شوهرت خواهد بود و او بر تو تسلط خواهد داشت. پیدایش 3: 16
و به آدم گفت: چون آواز زن خود را شنیدی و از درختی که تو را گفتم از آن مخور، خوردی؛ زمین بهسبب تو ملعون گردید؛ با رنج از آن تمامی ایام عمرت خواهی خورد. پیدایش 3: 17
خار و خس نیز برایت خواهد رویانید، و علف صحرایی خواهی خورد. پیدایش 3: 18
به عرق جبین خود نان خواهی خورد تا به زمین بازگردی، زیرا که از آن گرفته شدی؛ چون خاک هستی و به خاک بازخواهی گشت. پیدایش 3: 19
و آدم زنِ خود را حَوّا نام نهاد، زیرا که او مادر همه زندگان بود. پیدایش 3: 20
و یَهُوَه خدا برای آدم و زنش قبایای پوستین ساخت و ایشان را پوشانید. پیدایش 3: 21
و یَهُوَه خدا گفت: اینک انسان مانند یکی از ما شده است که عارف نیک و بد میباشد؛ پس مبادا دست خود را دراز کرده، از درخت حیات نیز بگیرد و بخورد و تا ابد زنده ماند. پیدایش 3: 22
بنابراین یَهُوَه خدا او را از باغ عدن بیرون راند تا زمینی را که از آن گرفته شده بود، کار کند. پیدایش 3: 23
پس آدم را بیرون کرد و در شرق باغ عدن کروبیان را و شمشیر آتشفشان را که به هر سو میچرخید، نهاد تا راه درخت حیات را نگاه دارد. پیدایش 3: 24
و زن به مار گفت: از میوه درختان باغ میخوریم. پیدایش 3: 2
لیکن از میوه درختی که در وسط باغ است، خدا گفته است که از آن نخورید و آن را لمس مکنید، مبادا بمیرید. پیدایش 3: 3
و مار به زن گفت: هرآینه نخواهید مرد. پیدایش 3: 4
بلکه خدا میداند در روزی که از آن بخورید، چشمان شما باز خواهد شد و مانند خدا، عارف نیک و بد خواهید شد. پیدایش 3: 5
و چون زن دید که درخت برای خوراک نیکو و خوشمنظر و درختی دلخواه برای دانشافزایی است، از میوهاش گرفته بخورد؛ و به شوهر خود نیز با خود داد و او بخورد. پیدایش 3: 6
پس چشمان هر دوی ایشان باز شد و دریافتند که عریانند؛ پس برگهای انجیر به هم دوخته، خویشتن را ستر کرده ساختند. پیدایش 3: 7
و آواز یَهُوَه خدا را شنیدند که در باغ هنگام خنکای روز خرامان است؛ و آدم و زنش خود را از حضور یَهُوَه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند. پیدایش 3: 8
و یَهُوَه خدا آدم را ندا کرده گفت: کجا هستی؟ پیدایش 3: 9
گفت: آواز تو را در باغ شنیدم و ترسان شدم، چون که عریان بودم، پس خود را پنهان کردم. پیدایش 3: 10
گفت: چه کسی تو را خبر داد که عریان هستی؟ آیا از آن درختی که تو را نهی کردم که از آن نخوری، خوردی؟ پیدایش 3: 11
آدم گفت: زنی که تو همراه من ساختی، او از آن درخت به من داد و خوردم. پیدایش 3: 12
و یَهُوَه خدا به زن گفت: این چه کار است که کردی؟ زن گفت: مار مرا فریفت و خوردم. پیدایش 3: 13
آنگاه یَهُوَه خدا به مار گفت: چون که این را کردی، از همه بهایم و از تمامی حیوانات صحرا ملعونتر هستی؛ بر شکم خود خواهی خرامید و خاک خواهی خورد، تمامی ایام عمر خویش. پیدایش 3: 14
و عداوت خواهم انداخت در میان تو و زن، و میان ذریت تو و ذریت وی؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید. پیدایش 3: 15
و به زن گفت: درد و حمل تو را بسیار افزون گردانم؛ با درد فرزندان خواهی زایید، و اشتیاق تو به شوهرت خواهد بود و او بر تو تسلط خواهد داشت. پیدایش 3: 16
و به آدم گفت: چون آواز زن خود را شنیدی و از درختی که تو را گفتم از آن مخور، خوردی؛ زمین بهسبب تو ملعون گردید؛ با رنج از آن تمامی ایام عمرت خواهی خورد. پیدایش 3: 17
خار و خس نیز برایت خواهد رویانید، و علف صحرایی خواهی خورد. پیدایش 3: 18
به عرق جبین خود نان خواهی خورد تا به زمین بازگردی، زیرا که از آن گرفته شدی؛ چون خاک هستی و به خاک بازخواهی گشت. پیدایش 3: 19
و آدم زنِ خود را حَوّا نام نهاد، زیرا که او مادر همه زندگان بود. پیدایش 3: 20
و یَهُوَه خدا برای آدم و زنش قبایای پوستین ساخت و ایشان را پوشانید. پیدایش 3: 21
و یَهُوَه خدا گفت: اینک انسان مانند یکی از ما شده است که عارف نیک و بد میباشد؛ پس مبادا دست خود را دراز کرده، از درخت حیات نیز بگیرد و بخورد و تا ابد زنده ماند. پیدایش 3: 22
بنابراین یَهُوَه خدا او را از باغ عدن بیرون راند تا زمینی را که از آن گرفته شده بود، کار کند. پیدایش 3: 23
پس آدم را بیرون کرد و در شرق باغ عدن کروبیان را و شمشیر آتشفشان را که به هر سو میچرخید، نهاد تا راه درخت حیات را نگاه دارد. پیدایش 3: 24
پیدایش 6
و واقع شد هنگامی که انسانها بر روی زمین شروع به کثرت نمودند و دختران برای ایشان تولد یافتند. پیدایش 6: 1
که پسران خدا دختران آدم را دیدند که نیکومنظرند، پس از هر کدام که پسندیدند برای خویش زن گرفتند. پیدایش 6: 2
و خداوند گفت: روحِ من تا به ابد با انسان مخاصمه نخواهد کرد، زیرا که او جسم است؛ لیکن ایامش صد و بیست سال خواهد بود. پیدایش 6: 3
در آن ایام نِفیلیم در زمین بودند، و بعد از آن نیز هنگامی که پسران خدا نزد دختران آدم آمدند و از ایشان فرزند آوردند؛ ایشان جبابرهٔ زمان قدیم و مردان نامور بودند. پیدایش 6: 4
و خداوند دید که شرارت انسان در زمین بسیار است، و تمامی تصورات افکار دلِ او دائماً محضِ شرارت است. پیدایش 6: 5
پس خداوند تأسف خورد که انسان را در زمین ساخته بود، و در دل خود محزون شد. پیدایش 6: 6
و خداوند گفت: انسان را که آفریدهام از روی زمین محو خواهم ساخت، هم انسان و هم بهایم و هم خزندگان و هم پرندگان آسمان را، زیرا که تأسف خوردم که ایشان را ساختهام. پیدایش 6: 7
لیکن نوح در نظر خداوند التفات یافت. پیدایش 6: 8
این است تاریخ نوح: نوح مردی عادل و کامل در میان همعصران خود بود، و نوح با خدا راه میرفت. پیدایش 6: 9
و نوح سه پسر آورد: سام و حام و یافث. پیدایش 6: 10
و زمین در حضور خدا فاسد شده، و زمین از ظلم پر گردیده بود. پیدایش 6: 11
و خدا زمین را نگریست، و اینک فاسد شده بود، زیرا که تمامی بشر راه خود را بر زمین فاسد کرده بودند. پیدایش 6: 12
و خدا به نوح گفت: انتهای تمامی بشر به حضور من رسیده است، زیرا که زمین از ظلم بهواسطهٔ ایشان پر شده است؛ و اینک من ایشان را با زمین هلاک خواهم ساخت. پیدایش 6: 13
برای خود کشتیای از چوب گوفر بساز؛ حجرهها در کشتی بساز، و آن را از اندرون و بیرون به قیر بپوشان. پیدایش 6: 14
و اینگونه آن را بساز: طول کشتی سیصد ذراع، عرض آن پنجاه ذراع، و ارتفاع آن سی ذراع باشد. پیدایش 6: 15
و روشنی برای کشتی درست کن، و آن را تا یک ذراع به بالا ختم نما، و درِ کشتی را در پهلوی آن بگذار؛ و طبقهٔ پایین و دوم و سوم را در آن بساز. پیدایش 6: 16
و اینک من طوفانِ آب را بر زمین میآورم تا هر بشرِ دارای جانِ حیات را که زیر آسمان است هلاک سازم؛ هرآنچه در زمین است خواهد مرد. پیدایش 6: 17
لیکن عهد خود را با تو استوار خواهم نمود، و تو و پسرانت و زنت و زنان پسرانت با تو به کشتی داخل خواهید شد. پیدایش 6: 18
و از هر حیوان زنده، از هر جنس دو از آنها را به کشتی داخل کن تا با تو زنده بمانند؛ نر و ماده خواهند بود. پیدایش 6: 19
از پرندگان موافق جنسهایشان، و از بهایم موافق جنسهایشان، و از هر خزندهٔ زمین موافق جنسش، دو از هر یک نزد تو خواهند آمد تا زنده بمانند. پیدایش 6: 20
و تو هر خوراکی که خورده میشود برای خود بگیر و نزد خود جمع کن، تا برای تو و برای آنها خوراک باشد. پیدایش 6: 21
و نوح چنین کرد؛ موافق هرآنچه خدا به او امر فرموده بود، او چنین کرد. پیدایش 6: 22
که پسران خدا دختران آدم را دیدند که نیکومنظرند، پس از هر کدام که پسندیدند برای خویش زن گرفتند. پیدایش 6: 2
و خداوند گفت: روحِ من تا به ابد با انسان مخاصمه نخواهد کرد، زیرا که او جسم است؛ لیکن ایامش صد و بیست سال خواهد بود. پیدایش 6: 3
در آن ایام نِفیلیم در زمین بودند، و بعد از آن نیز هنگامی که پسران خدا نزد دختران آدم آمدند و از ایشان فرزند آوردند؛ ایشان جبابرهٔ زمان قدیم و مردان نامور بودند. پیدایش 6: 4
و خداوند دید که شرارت انسان در زمین بسیار است، و تمامی تصورات افکار دلِ او دائماً محضِ شرارت است. پیدایش 6: 5
پس خداوند تأسف خورد که انسان را در زمین ساخته بود، و در دل خود محزون شد. پیدایش 6: 6
و خداوند گفت: انسان را که آفریدهام از روی زمین محو خواهم ساخت، هم انسان و هم بهایم و هم خزندگان و هم پرندگان آسمان را، زیرا که تأسف خوردم که ایشان را ساختهام. پیدایش 6: 7
لیکن نوح در نظر خداوند التفات یافت. پیدایش 6: 8
این است تاریخ نوح: نوح مردی عادل و کامل در میان همعصران خود بود، و نوح با خدا راه میرفت. پیدایش 6: 9
و نوح سه پسر آورد: سام و حام و یافث. پیدایش 6: 10
و زمین در حضور خدا فاسد شده، و زمین از ظلم پر گردیده بود. پیدایش 6: 11
و خدا زمین را نگریست، و اینک فاسد شده بود، زیرا که تمامی بشر راه خود را بر زمین فاسد کرده بودند. پیدایش 6: 12
و خدا به نوح گفت: انتهای تمامی بشر به حضور من رسیده است، زیرا که زمین از ظلم بهواسطهٔ ایشان پر شده است؛ و اینک من ایشان را با زمین هلاک خواهم ساخت. پیدایش 6: 13
برای خود کشتیای از چوب گوفر بساز؛ حجرهها در کشتی بساز، و آن را از اندرون و بیرون به قیر بپوشان. پیدایش 6: 14
و اینگونه آن را بساز: طول کشتی سیصد ذراع، عرض آن پنجاه ذراع، و ارتفاع آن سی ذراع باشد. پیدایش 6: 15
و روشنی برای کشتی درست کن، و آن را تا یک ذراع به بالا ختم نما، و درِ کشتی را در پهلوی آن بگذار؛ و طبقهٔ پایین و دوم و سوم را در آن بساز. پیدایش 6: 16
و اینک من طوفانِ آب را بر زمین میآورم تا هر بشرِ دارای جانِ حیات را که زیر آسمان است هلاک سازم؛ هرآنچه در زمین است خواهد مرد. پیدایش 6: 17
لیکن عهد خود را با تو استوار خواهم نمود، و تو و پسرانت و زنت و زنان پسرانت با تو به کشتی داخل خواهید شد. پیدایش 6: 18
و از هر حیوان زنده، از هر جنس دو از آنها را به کشتی داخل کن تا با تو زنده بمانند؛ نر و ماده خواهند بود. پیدایش 6: 19
از پرندگان موافق جنسهایشان، و از بهایم موافق جنسهایشان، و از هر خزندهٔ زمین موافق جنسش، دو از هر یک نزد تو خواهند آمد تا زنده بمانند. پیدایش 6: 20
و تو هر خوراکی که خورده میشود برای خود بگیر و نزد خود جمع کن، تا برای تو و برای آنها خوراک باشد. پیدایش 6: 21
و نوح چنین کرد؛ موافق هرآنچه خدا به او امر فرموده بود، او چنین کرد. پیدایش 6: 22
پیدایش 7
و خداوند به نوح گفت: تو و تمام خاندان خود به کشتی داخل شوید، زیرا که تو را در این زمان در حضور خود عادل دیدهام. پیدایش 7: 1
از تمامی بهایم پاک، هفتهفت، نر و مادّه با خود بگیر، و از بهایم ناپاک، دوتا دوتا، نر و مادّه. پیدایش 7: 2
و نیز از پرندگان آسمان، هفتهفت، نر و مادّه، تا نسلی بر روی تمامی زمین زنده بماند. پیدایش 7: 3
زیرا که بعد از هفت روز دیگر، باران را چهل روز و چهل شب بر زمین خواهم بارانید، و هر موجودی را که ساختهام از روی زمین محو خواهم نمود. پیدایش 7: 4
و نوح حسب هرآنچه خداوند او را امر فرموده بود، عمل نمود. پیدایش 7: 5
و نوح هنگام آمدن طوفان آب بر زمین، ششصد ساله بود. پیدایش 7: 6
و نوح و پسرانش و زنش و زنان پسرانش، به سبب طوفان آب، به کشتی داخل شدند. پیدایش 7: 7
از بهایم پاک و بهایم ناپاک، و از پرندگان و از هرآنچه بر زمین میخزد. پیدایش 7: 8
دوتا دوتا، نر و مادّه نزد نوح به کشتی داخل شدند، چنانکه خدا نوح را امر فرموده بود. پیدایش 7: 9
و واقع شد که بعد از هفت روز، آبهای طوفان بر زمین آمد. پیدایش 7: 10
در سال ششصد و یکم از عمر نوح، در ماه دوم، در روز هفدهم ماه، در همان روز، همه چشمههای لجّۀ عظیم شکافته شد و روزنههای آسمان گشوده گردید. پیدایش 7: 11
و باران بر زمین چهل روز و چهل شب میبارید. پیدایش 7: 12
در همان روز، نوح و سام و حام و یافث، پسران نوح، و زن نوح و سه زن پسرانش با ایشان، به کشتی داخل شدند. پیدایش 7: 13
ایشان و همه حیوانات صحرایی موافق جنسهایشان، و همه بهایم موافق جنسهایشان، و هر خزندهای که بر زمین میخزد موافق جنسش، و هر پرنده موافق جنسش، هر مرغِ بالدار. پیدایش 7: 14
و دوتا دوتا از هر ذیجسد که در آن روح حیات بود، نزد نوح به کشتی آمدند. پیدایش 7: 15
و آنهایی که داخل شدند، از هر بشر، نر و مادّه داخل شدند، چنانکه خدا او را امر فرموده بود؛ و خداوند در پی او را ببست. پیدایش 7: 16
و طوفان چهل روز بر زمین بود، و آبها افزون شده کشتی را برداشتند و آن از زمین بلند شد. پیدایش 7: 17
و آبها قوت گرفت و بر زمین بسیار افزون شد، و کشتی بر روی آبها روان بود. پیدایش 7: 18
و آبها بر زمین بسیار زورآور شدند، بهطوری که تمام کوههای بلند که زیر تمامی آسمان بودند، پوشیده شدند. پیدایش 7: 19
آبها پانزده ذراع بالاتر رفتند و کوهها پوشیده شدند. پیدایش 7: 20
و هر ذیجسدی که بر زمین حرکت میکرد، هلاک شد، از پرندگان و بهایم و حیوانات صحرایی و هر خزندهای که بر زمین میخزد، و تمامی انسانها. پیدایش 7: 21
هر که روح حیات در بینیاش بود، از هرآنچه در خشکی بود، مرد. پیدایش 7: 22
و هر موجودی که بر روی زمین بود محو شد، از انسان و بهایم و خزندگان و پرندگان آسمان؛ و ایشان از زمین محو شدند، و تنها نوح و آنان که با وی در کشتی بودند باقی ماندند. پیدایش 7: 23
و آبها صد و پنجاه روز بر زمین زورآور بودند. پیدایش 7: 24
از تمامی بهایم پاک، هفتهفت، نر و مادّه با خود بگیر، و از بهایم ناپاک، دوتا دوتا، نر و مادّه. پیدایش 7: 2
و نیز از پرندگان آسمان، هفتهفت، نر و مادّه، تا نسلی بر روی تمامی زمین زنده بماند. پیدایش 7: 3
زیرا که بعد از هفت روز دیگر، باران را چهل روز و چهل شب بر زمین خواهم بارانید، و هر موجودی را که ساختهام از روی زمین محو خواهم نمود. پیدایش 7: 4
و نوح حسب هرآنچه خداوند او را امر فرموده بود، عمل نمود. پیدایش 7: 5
و نوح هنگام آمدن طوفان آب بر زمین، ششصد ساله بود. پیدایش 7: 6
و نوح و پسرانش و زنش و زنان پسرانش، به سبب طوفان آب، به کشتی داخل شدند. پیدایش 7: 7
از بهایم پاک و بهایم ناپاک، و از پرندگان و از هرآنچه بر زمین میخزد. پیدایش 7: 8
دوتا دوتا، نر و مادّه نزد نوح به کشتی داخل شدند، چنانکه خدا نوح را امر فرموده بود. پیدایش 7: 9
و واقع شد که بعد از هفت روز، آبهای طوفان بر زمین آمد. پیدایش 7: 10
در سال ششصد و یکم از عمر نوح، در ماه دوم، در روز هفدهم ماه، در همان روز، همه چشمههای لجّۀ عظیم شکافته شد و روزنههای آسمان گشوده گردید. پیدایش 7: 11
و باران بر زمین چهل روز و چهل شب میبارید. پیدایش 7: 12
در همان روز، نوح و سام و حام و یافث، پسران نوح، و زن نوح و سه زن پسرانش با ایشان، به کشتی داخل شدند. پیدایش 7: 13
ایشان و همه حیوانات صحرایی موافق جنسهایشان، و همه بهایم موافق جنسهایشان، و هر خزندهای که بر زمین میخزد موافق جنسش، و هر پرنده موافق جنسش، هر مرغِ بالدار. پیدایش 7: 14
و دوتا دوتا از هر ذیجسد که در آن روح حیات بود، نزد نوح به کشتی آمدند. پیدایش 7: 15
و آنهایی که داخل شدند، از هر بشر، نر و مادّه داخل شدند، چنانکه خدا او را امر فرموده بود؛ و خداوند در پی او را ببست. پیدایش 7: 16
و طوفان چهل روز بر زمین بود، و آبها افزون شده کشتی را برداشتند و آن از زمین بلند شد. پیدایش 7: 17
و آبها قوت گرفت و بر زمین بسیار افزون شد، و کشتی بر روی آبها روان بود. پیدایش 7: 18
و آبها بر زمین بسیار زورآور شدند، بهطوری که تمام کوههای بلند که زیر تمامی آسمان بودند، پوشیده شدند. پیدایش 7: 19
آبها پانزده ذراع بالاتر رفتند و کوهها پوشیده شدند. پیدایش 7: 20
و هر ذیجسدی که بر زمین حرکت میکرد، هلاک شد، از پرندگان و بهایم و حیوانات صحرایی و هر خزندهای که بر زمین میخزد، و تمامی انسانها. پیدایش 7: 21
هر که روح حیات در بینیاش بود، از هرآنچه در خشکی بود، مرد. پیدایش 7: 22
و هر موجودی که بر روی زمین بود محو شد، از انسان و بهایم و خزندگان و پرندگان آسمان؛ و ایشان از زمین محو شدند، و تنها نوح و آنان که با وی در کشتی بودند باقی ماندند. پیدایش 7: 23
و آبها صد و پنجاه روز بر زمین زورآور بودند. پیدایش 7: 24
پیدایش 8
و خدا نوح و همهٔ وحوش و همه بهایمی را که با او در کشتی بودند به یاد آورد، و خدا بادی بر زمین گذرانید و آبها فرو نشستند. پیدایش 8: 1
و چشمههای لجّه و روزنههای آسمان بسته شد، و باران از آسمان بازداشته گردید. پیدایش 8: 2
و آبها پیوسته از روی زمین برگشتند، و بعد از صد و پنجاه روز آبها کم شدند. پیدایش 8: 3
و در ماه هفتم، در روز هفدهم ماه، کشتی بر کوههای آرارات قرار گرفت. پیدایش 8: 4
و آبها پیوسته کم میشد تا ماه دهم، و در ماه دهم، در روز اول ماه، سرهای کوهها ظاهر گردید. پیدایش 8: 5
و واقع شد که بعد از چهل روز، نوح پنجره کشتی را که ساخته بود، گشود. پیدایش 8: 6
و کلاغی فرستاد، و آن پیوسته رفت و بازگشت تا آبها از روی زمین خشک شد. پیدایش 8: 7
و کبوتری از نزد خود فرستاد تا ببیند آیا آبها از روی زمین فرو نشسته است یا نه. پیدایش 8: 8
و چون کبوتر قرارگاه برای کف پای خود نیافت، نزد وی به کشتی بازگشت، زیرا که آبها بر روی تمامی زمین بود؛ پس دست خود را دراز کرد و او را گرفته، نزد خود به کشتی آورد. پیدایش 8: 9
و باز هفت روز دیگر توقف نمود، و بار دیگر کبوتر را از کشتی فرستاد. پیدایش 8: 10
و کبوتر در وقت شام نزد وی بازگشت، و اینک برگ زیتونی تازه در منقار خود داشت؛ پس نوح دانست که آبها از روی زمین فرو نشسته است. پیدایش 8: 11
و چشمههای لجّه و روزنههای آسمان بسته شد، و باران از آسمان بازداشته گردید. پیدایش 8: 2
و آبها پیوسته از روی زمین برگشتند، و بعد از صد و پنجاه روز آبها کم شدند. پیدایش 8: 3
و در ماه هفتم، در روز هفدهم ماه، کشتی بر کوههای آرارات قرار گرفت. پیدایش 8: 4
و آبها پیوسته کم میشد تا ماه دهم، و در ماه دهم، در روز اول ماه، سرهای کوهها ظاهر گردید. پیدایش 8: 5
و واقع شد که بعد از چهل روز، نوح پنجره کشتی را که ساخته بود، گشود. پیدایش 8: 6
و کلاغی فرستاد، و آن پیوسته رفت و بازگشت تا آبها از روی زمین خشک شد. پیدایش 8: 7
و کبوتری از نزد خود فرستاد تا ببیند آیا آبها از روی زمین فرو نشسته است یا نه. پیدایش 8: 8
و چون کبوتر قرارگاه برای کف پای خود نیافت، نزد وی به کشتی بازگشت، زیرا که آبها بر روی تمامی زمین بود؛ پس دست خود را دراز کرد و او را گرفته، نزد خود به کشتی آورد. پیدایش 8: 9
و باز هفت روز دیگر توقف نمود، و بار دیگر کبوتر را از کشتی فرستاد. پیدایش 8: 10
و کبوتر در وقت شام نزد وی بازگشت، و اینک برگ زیتونی تازه در منقار خود داشت؛ پس نوح دانست که آبها از روی زمین فرو نشسته است. پیدایش 8: 11
ایوب 1: 6–12
«و روزی واقع شد که بنیالله آمدند تا به حضور خداوند حاضر شوند، و شیطان نیز در میان ایشان آمد.» ایوب 1: 6
«و خداوند به شیطان گفت: از کجا میآیی؟ و شیطان به خداوند جواب داده گفت: از گشتن زمین و سیر کردن در آن.» ایوب 1: 7
«و خداوند به شیطان گفت: آیا بندهٔ مرا ایوب ملاحظه کردهای؟ زیرا که مثل او در زمین نیست، مردی کامل و راست و خداترس و متنزّه از بدی.» ایوب 1: 8
«آنگاه شیطان خداوند را جواب داده گفت: آیا ایوب از روی رایگان از خدا میترسد؟» ایوب 1: 9
«آیا تو و خانهاش و هرچه دارد هر سو حصار نبستهای؟ اعمال دستش را برکت دادهای و ملکش در زمین افزوده شده است.» ایوب 1: 10
«لیکن حال دست خود را دراز کن و آنچه دارد مس کن؛ آنگاه تو را به رو تو انکار خواهد کرد.» ایوب 1: 11
«و خداوند به شیطان گفت: اینک همه آنچه دارد در دست توست؛ فقط دستت را بر خود او دراز مکن. پس شیطان از حضور خداوند بیرون رفت.» ایوب 1: 12
«و خداوند به شیطان گفت: از کجا میآیی؟ و شیطان به خداوند جواب داده گفت: از گشتن زمین و سیر کردن در آن.» ایوب 1: 7
«و خداوند به شیطان گفت: آیا بندهٔ مرا ایوب ملاحظه کردهای؟ زیرا که مثل او در زمین نیست، مردی کامل و راست و خداترس و متنزّه از بدی.» ایوب 1: 8
«آنگاه شیطان خداوند را جواب داده گفت: آیا ایوب از روی رایگان از خدا میترسد؟» ایوب 1: 9
«آیا تو و خانهاش و هرچه دارد هر سو حصار نبستهای؟ اعمال دستش را برکت دادهای و ملکش در زمین افزوده شده است.» ایوب 1: 10
«لیکن حال دست خود را دراز کن و آنچه دارد مس کن؛ آنگاه تو را به رو تو انکار خواهد کرد.» ایوب 1: 11
«و خداوند به شیطان گفت: اینک همه آنچه دارد در دست توست؛ فقط دستت را بر خود او دراز مکن. پس شیطان از حضور خداوند بیرون رفت.» ایوب 1: 12
اشعیا 14: 12–14
«ای زهرهٔ پسر صبح، چگونه از آسمان افتادی! ای ضعیفکنندهٔ امتها، چگونه به زمین قطع شدی!» اشعیا 14: 12
«و در دل خود گفتی: به آسمان صعود خواهم نمود و کرسی خود را فوق ستارگان خدا برپا خواهم داشت.» اشعیا 14: 13
«به بالاترین ابرها صعود میکنم و مثلِ حضرتِ اعلی خواهم شد.» اشعیا 14: 14
«و در دل خود گفتی: به آسمان صعود خواهم نمود و کرسی خود را فوق ستارگان خدا برپا خواهم داشت.» اشعیا 14: 13
«به بالاترین ابرها صعود میکنم و مثلِ حضرتِ اعلی خواهم شد.» اشعیا 14: 14
حزقیال 28: 12–18
«ای پسر انسان، نوحهای بر پادشاه صور بخوان و بدو بگو: خداوند یَهُوَه چنین میفرماید: تو خاتمِ کمال بودی، پر از حکمت و کامل در حسن.» حزقیال 28: 12
«در عدن، باغ خدا بودی؛ هر سنگ گرانبها زینت تو بود.» حزقیال 28: 13
«تو کروبیِ مسحشدهٔ سایهگستر بودی، و من تو را بر کوه مقدس خدا قرار دادم.» حزقیال 28: 14
«در راههای خود کامل بودی از روزی که آفریده شدی، تا آنکه ناراستی در تو یافت شد.» حزقیال 28: 15
«به کثرت تجارتت از ظلم پر شدی و گناه ورزیدی.» حزقیال 28: 16
«دل تو به سبب حسن تو مغرور شد و حکمت خود را فاسد ساختی.» حزقیال 28: 17
«پس آتشی از میان تو بیرون آوردم که تو را بسوزاند.» حزقیال 28: 18
«در عدن، باغ خدا بودی؛ هر سنگ گرانبها زینت تو بود.» حزقیال 28: 13
«تو کروبیِ مسحشدهٔ سایهگستر بودی، و من تو را بر کوه مقدس خدا قرار دادم.» حزقیال 28: 14
«در راههای خود کامل بودی از روزی که آفریده شدی، تا آنکه ناراستی در تو یافت شد.» حزقیال 28: 15
«به کثرت تجارتت از ظلم پر شدی و گناه ورزیدی.» حزقیال 28: 16
«دل تو به سبب حسن تو مغرور شد و حکمت خود را فاسد ساختی.» حزقیال 28: 17
«پس آتشی از میان تو بیرون آوردم که تو را بسوزاند.» حزقیال 28: 18
رومیان 1: 19–32
رومیان 1: 19–32
رومیان 3: 4
«حاشا! بلکه خدا راستگو و هر انسانی دروغگو باشد، چنانکه مکتوب است: تا در سخنان خود عادل شمرده شوی و چون داوری شوی غالب آیی.» رومیان 3: 4
رومیان 5: 12–17
«پس چنانکه بهواسطهٔ یک انسان گناه داخل جهان شد و بهواسطهٔ گناه موت، و بدینگونه موت بر همهٔ انسانها طاری گشت، زیرا که همه گناه کردند.» رومیان 5: 12
«زیرا پیش از شریعت نیز گناه در جهان بود، لیکن گناه محسوب نمیشود هنگامی که شریعت نیست.» رومیان 5: 13
«اما موت از آدم تا موسی سلطنت کرد، حتی بر آنانی که مثل خطای آدم گناه نکردند، که مثالِ آینده است.» رومیان 5: 14
«لیکن عطیهٔ فیض مانند خطا نیست؛ زیرا اگر به خطای یک نفر بسیاری مردند، بهطریق اولی فیض خدا و عطیهٔ فیض بهوسیلهٔ آن یک انسان یعنی عیسی مسیح بر بسیاری افزون گردید.» رومیان 5: 15
«و عطیه مانند اثری که از گناه یک نفر آمد نیست؛ زیرا که داوری از یک خطا برای محکومیت آمد، لیکن بخشایش از خطاهای بسیار برای عدالت.» رومیان 5: 16
«زیرا اگر به خطای یک نفر موت بهوسیلهٔ آن یک نفر سلطنت کرد، بهطریق اولی آنان که افزونیِ فیض و عطیهٔ عدالت را مییابند، بهوسیلهٔ آن یک نفر یعنی عیسی مسیح در حیات سلطنت خواهند نمود.» رومیان 5: 17
«زیرا پیش از شریعت نیز گناه در جهان بود، لیکن گناه محسوب نمیشود هنگامی که شریعت نیست.» رومیان 5: 13
«اما موت از آدم تا موسی سلطنت کرد، حتی بر آنانی که مثل خطای آدم گناه نکردند، که مثالِ آینده است.» رومیان 5: 14
«لیکن عطیهٔ فیض مانند خطا نیست؛ زیرا اگر به خطای یک نفر بسیاری مردند، بهطریق اولی فیض خدا و عطیهٔ فیض بهوسیلهٔ آن یک انسان یعنی عیسی مسیح بر بسیاری افزون گردید.» رومیان 5: 15
«و عطیه مانند اثری که از گناه یک نفر آمد نیست؛ زیرا که داوری از یک خطا برای محکومیت آمد، لیکن بخشایش از خطاهای بسیار برای عدالت.» رومیان 5: 16
«زیرا اگر به خطای یک نفر موت بهوسیلهٔ آن یک نفر سلطنت کرد، بهطریق اولی آنان که افزونیِ فیض و عطیهٔ عدالت را مییابند، بهوسیلهٔ آن یک نفر یعنی عیسی مسیح در حیات سلطنت خواهند نمود.» رومیان 5: 17
رومیان 8: 19–22
«زیرا انتظار شدید خلقت منتظر ظهور پسران خداست.» رومیان 8: 19
«زیرا خلقت تسلیم بطالت شد.» رومیان 8: 20
«به امید اینکه خود خلقت نیز از بندگی فساد رهایی یابد.» رومیان 8: 21
«زیرا میدانیم که تمامی خلقت با هم مینالد.» رومیان 8: 22
«زیرا خلقت تسلیم بطالت شد.» رومیان 8: 20
«به امید اینکه خود خلقت نیز از بندگی فساد رهایی یابد.» رومیان 8: 21
«زیرا میدانیم که تمامی خلقت با هم مینالد.» رومیان 8: 22
اول قرنتیان 4: 9
«زیرا گمان میکنم که خدا ما رسولان را آخر همه بهسان محکومان به موت ظاهر ساخت.» اول قرنتیان 4: 9
عبرانیان 1: 14
«آیا همه ارواح خادم نیستند که برای خدمتِ کسانی که وارث نجات خواهند شد فرستاده میشوند؟» عبرانیان 1: 14
اول پطرس 5: 8
«هشیار و بیدار باشید، زیرا دشمن شما ابلیس چون شیر غرّان گردش میکند و کسی را میجوید تا ببلعد.» اول پطرس 5: 8
دوم پطرس 3: 6
«که بدانها عالمِ آن زمان غرق شد و هلاک گردید.» دوم پطرس 3: 6
مکاشفه 12: 4–9
«و دُمِ او ثلث ستارگان آسمان را کشید.» مکاشفه 12: 4
«و جنگی در آسمان واقع شد.» مکاشفه 12: 7
«و اژدها و فرشتگانش جنگ کردند.» مکاشفه 12: 8
«و آن اژدهای بزرگ افکنده شد.» مکاشفه 12: 9
«و جنگی در آسمان واقع شد.» مکاشفه 12: 7
«و اژدها و فرشتگانش جنگ کردند.» مکاشفه 12: 8
«و آن اژدهای بزرگ افکنده شد.» مکاشفه 12: 9
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۹. زندگی، مرگ و رستاخیز مسیح
در زندگی مسیح که نمونهای از اطاعت کامل از اراده خداوند بود، در رنجها، مرگ و رستاخیز او، خدا تنها راه کفاره برای گناه انسان را فراهم ساخت، تا کسانی که بهوسیله ایمان این کفاره را قبول میکنند، زندگی ابدی داشته باشند و تمام خلقت بتواند محبت بیپایان و مقدس آفریننده را بهتر درک کند.
این کفاره کامل، عدالت قانون خدا و مهربانی شخصیت او را توجیه میکند؛ زیرا هم گناه ما را محکوم میکند و هم برای آمرزش ما فراهم میآورد.
مرگ مسیح جانشینی و کفارهای است که آشتیدهنده و تغییر دهنده است. رستاخیز جسمانی مسیح پیروزی خدا را بر نیروهای شر اعلام میکند و برای کسانی که کفاره را میپذیرند، پیروزی نهایی آنان بر گناه و مرگ را تضمین مینماید. این اعلام سلطنت عیسی مسیح است که در برابر او هر زانویی در آسمان و زمین خواهد خزید.
آیه های مربوط به زندگی ، مرگ و رستگاری از نگاه کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 3: 15
«و عداوت خواهم انداخت در میان تو و زن، و میان ذریتِ تو و ذریتِ وی. او سرِ تو را خواهد کوبید، و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید.» پیدایش 3: 15
مزامیر 22: 1
«خدای من! خدای من! چرا مرا ترک کردهای؟ برای چه از نجات من و از سخنان نالهٔ من دور هستی؟» مزامیر 22: 1
اشعیا 53
که که خبر ما را تصدیق کرده است؟ و بازوی خداوند بر که ظاهر شده است؟ اشعیا 53: 1
زیرا که مثل نهالی در حضور وی، و مثل ریشهای از زمین خشک خواهد رویید؛ او را نه صورتی و نه جمالی است؛ و چون او را بنگریم منظری ندارد که مشتاق او باشیم. اشعیا 53: 2
او خوار و از مردمان مردود بود؛ مردِ دردها و آشنا به غم؛ و مثل کسی که روی خود را از او بپوشانند، خوار شد و او را نشمردیم. اشعیا 53: 3
لیکن حقیقتاً غمهای ما را او متحمل شد و دردهای ما را برداشت؛ و ما او را مضروب و از خدا زده و مبتلا گمان بردیم. اشعیا 53: 4
حال آنکه به سبب تقصیرهای ما مجروح و به علت گناهان ما کوبیده شد؛ تأدیب سلامتی ما بر او آمد و به ضربتهای او ما شفا یافتیم. اشعیا 53: 5
همهٔ ما چون گوسفندان گمراه شدهایم؛ هر یک از ما به راه خود برگشتی، و خداوند گناه جمیع ما را بر او نهاد. اشعیا 53: 6
او مظلوم شد، لیکن دهان خود را نگشود؛ مثل برهای که به ذبح برده شود و مانند گوسفندی که نزد پشمبرندگانِ خود گنگ است، همچنین دهان خود را نگشود. اشعیا 53: 7
به ظلم و داوری گرفته شد؛ و در نسل او که میاندیشید؟ زیرا که از زمین زندگان منقطع شد؛ و برای تقصیر قوم من زده شد. اشعیا 53: 8
و قبر او را با شریران قرار دادند؛ و در موتش با دولتمندان؛ اگرچه ظلمی نکرد و فریبی در دهان او نبود. اشعیا 53: 9
لیکن خداوند خشنود شد که او را بکوبد و او را غمگین سازد؛ چون جان خود را قربانی گناه کند، نسل خود را خواهد دید و ایامش دراز خواهد شد و مسرتِ خداوند بهدست او به انجام خواهد رسید. اشعیا 53: 10
از مشقتِ جان خود خواهد دید و سیر خواهد شد؛ و بندهٔ عادل من به معرفتِ خود بسیاری را عادل خواهد گردانید، زیرا که او گناهان ایشان را خواهد برداشت. اشعیا 53: 11
از این سبب او را نصیبِ بزرگان خواهم بخشید و غنیمتِ زورآوران را تقسیم خواهد کرد؛ چونکه جان خود را تا موت ریخت و با گناهکاران محسوب شد؛ و گناه بسیاری را برداشت و برای خطاکاران شفاعت نمود. اشعیا 53: 12
زیرا که مثل نهالی در حضور وی، و مثل ریشهای از زمین خشک خواهد رویید؛ او را نه صورتی و نه جمالی است؛ و چون او را بنگریم منظری ندارد که مشتاق او باشیم. اشعیا 53: 2
او خوار و از مردمان مردود بود؛ مردِ دردها و آشنا به غم؛ و مثل کسی که روی خود را از او بپوشانند، خوار شد و او را نشمردیم. اشعیا 53: 3
لیکن حقیقتاً غمهای ما را او متحمل شد و دردهای ما را برداشت؛ و ما او را مضروب و از خدا زده و مبتلا گمان بردیم. اشعیا 53: 4
حال آنکه به سبب تقصیرهای ما مجروح و به علت گناهان ما کوبیده شد؛ تأدیب سلامتی ما بر او آمد و به ضربتهای او ما شفا یافتیم. اشعیا 53: 5
همهٔ ما چون گوسفندان گمراه شدهایم؛ هر یک از ما به راه خود برگشتی، و خداوند گناه جمیع ما را بر او نهاد. اشعیا 53: 6
او مظلوم شد، لیکن دهان خود را نگشود؛ مثل برهای که به ذبح برده شود و مانند گوسفندی که نزد پشمبرندگانِ خود گنگ است، همچنین دهان خود را نگشود. اشعیا 53: 7
به ظلم و داوری گرفته شد؛ و در نسل او که میاندیشید؟ زیرا که از زمین زندگان منقطع شد؛ و برای تقصیر قوم من زده شد. اشعیا 53: 8
و قبر او را با شریران قرار دادند؛ و در موتش با دولتمندان؛ اگرچه ظلمی نکرد و فریبی در دهان او نبود. اشعیا 53: 9
لیکن خداوند خشنود شد که او را بکوبد و او را غمگین سازد؛ چون جان خود را قربانی گناه کند، نسل خود را خواهد دید و ایامش دراز خواهد شد و مسرتِ خداوند بهدست او به انجام خواهد رسید. اشعیا 53: 10
از مشقتِ جان خود خواهد دید و سیر خواهد شد؛ و بندهٔ عادل من به معرفتِ خود بسیاری را عادل خواهد گردانید، زیرا که او گناهان ایشان را خواهد برداشت. اشعیا 53: 11
از این سبب او را نصیبِ بزرگان خواهم بخشید و غنیمتِ زورآوران را تقسیم خواهد کرد؛ چونکه جان خود را تا موت ریخت و با گناهکاران محسوب شد؛ و گناه بسیاری را برداشت و برای خطاکاران شفاعت نمود. اشعیا 53: 12
یوحنا 3: 16
«زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد، تا هر که بر او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» یوحنا 3: 16
یوحنا 14: 30
«بعد از این با شما بسیار سخن نخواهم گفت، زیرا رئیس این جهان میآید و در من چیزی ندارد.» یوحنا 14: 30
رومیان 1: 4
«و به حسبِ روحِ قدوسیت، پسرِ خدا با قوت معین شد، به قیامتِ مردگان، یعنی عیسی مسیح خداوند ما.» رومیان 1: 4
رومیان 3: 25
«که خدا او را کفّاره قرار داد، بهواسطهٔ ایمان به خون او، برای اظهار عدالتِ خود.» رومیان 3: 25
رومیان 4: 25
«که به سببِ خطایای ما تسلیم شد و برای عدالتِ ما برخیزانیده شد.» رومیان 4: 25
رومیان 8: 3–4
«زیرا آنچه شریعت از آن عاجز بود، چون که در جسم ضعیف بود، خدا با فرستادنِ پسرِ خود در شباهتِ جسمِ گناه و برای گناه، گناه را در جسم محکوم فرمود.» رومیان 8: 3
«تا عدالتِ شریعت در ما کامل گردد، که نه برحسبِ جسم بلکه برحسبِ روح رفتار میکنیم.» رومیان 8: 4
«تا عدالتِ شریعت در ما کامل گردد، که نه برحسبِ جسم بلکه برحسبِ روح رفتار میکنیم.» رومیان 8: 4
اول قرنتیان 15: 3–4، 20–22
«زیرا اول به شما سپردم آنچه نیز یافتم، که مسیح برحسبِ کتب، بهخاطرِ گناهانِ ما مرد.» اول قرنتیان 15: 3
«و اینکه دفن شد، و در روز سوم برحسبِ کتب برخاست.» اول قرنتیان 15: 4
«لیکن اکنون مسیح از مردگان برخاسته و نوبرِ خفتگان گردیده است.» اول قرنتیان 15: 20
«زیرا چون بهواسطهٔ انسان موت آمد، همچنین بهواسطهٔ انسان قیامتِ مردگان آمد.» اول قرنتیان 15: 21
«زیرا چنانکه همه در آدم میمیرند، همچنین در مسیح همه زنده خواهند شد.» اول قرنتیان 15: 22
«و اینکه دفن شد، و در روز سوم برحسبِ کتب برخاست.» اول قرنتیان 15: 4
«لیکن اکنون مسیح از مردگان برخاسته و نوبرِ خفتگان گردیده است.» اول قرنتیان 15: 20
«زیرا چون بهواسطهٔ انسان موت آمد، همچنین بهواسطهٔ انسان قیامتِ مردگان آمد.» اول قرنتیان 15: 21
«زیرا چنانکه همه در آدم میمیرند، همچنین در مسیح همه زنده خواهند شد.» اول قرنتیان 15: 22
دوم قرنتیان 5: 14–15، 19–21
«زیرا محبتِ مسیح ما را محصور میسازد، چون چنین حکم میکنیم که اگر یکی برای همه مرد، پس همه مردند.» دوم قرنتیان 5: 14
«و او برای همه مرد تا آنان که زندهاند، دیگر برای خود زیست نکنند، بلکه برای آن که بهخاطرِ ایشان مرد و برخاست.» دوم قرنتیان 5: 15
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت، و کلامِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
«پس ما سفیرانِ مسیح هستیم، چنانکه خدا بهوساطتِ ما وعظ میکند؛ بهجای مسیح استدعا میکنیم که با خدا مصالحه یابید.» دوم قرنتیان 5: 20
«زیرا او را که گناه نشناخت، در راهِ ما گناه ساخت تا ما در وی عدالتِ خدا شویم.» دوم قرنتیان 5: 21
«و او برای همه مرد تا آنان که زندهاند، دیگر برای خود زیست نکنند، بلکه برای آن که بهخاطرِ ایشان مرد و برخاست.» دوم قرنتیان 5: 15
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت، و کلامِ مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
«پس ما سفیرانِ مسیح هستیم، چنانکه خدا بهوساطتِ ما وعظ میکند؛ بهجای مسیح استدعا میکنیم که با خدا مصالحه یابید.» دوم قرنتیان 5: 20
«زیرا او را که گناه نشناخت، در راهِ ما گناه ساخت تا ما در وی عدالتِ خدا شویم.» دوم قرنتیان 5: 21
فیلیپیان 2: 6–11
«که چون در صورتِ خدا بود، برابری با خدا را غنیمت نشمرد.» فیلیپیان 2: 6
«بلکه خود را خالی کرد و صورتِ غلام را پذیرفت و در شباهتِ مردم یافت شد.» فیلیپیان 2: 7
«و چون به شکلِ انسان دیده شد، خویشتن را فروتن ساخت و مطیع گردید تا به موت، یعنی موتِ صلیب.» فیلیپیان 2: 8
«از این جهت خدا او را بسیار بلند نمود و نامی را که فوقِ هر نام است به او بخشید.» فیلیپیان 2: 9
«تا به نامِ عیسی هر زانو خم شود، از آسمانیان و زمینیان و زیرزمینیان.» فیلیپیان 2: 10
«و هر زبان اقرار کند که عیسی مسیح خداوند است، برای جلالِ خدای پدر.» فیلیپیان 2: 11
«بلکه خود را خالی کرد و صورتِ غلام را پذیرفت و در شباهتِ مردم یافت شد.» فیلیپیان 2: 7
«و چون به شکلِ انسان دیده شد، خویشتن را فروتن ساخت و مطیع گردید تا به موت، یعنی موتِ صلیب.» فیلیپیان 2: 8
«از این جهت خدا او را بسیار بلند نمود و نامی را که فوقِ هر نام است به او بخشید.» فیلیپیان 2: 9
«تا به نامِ عیسی هر زانو خم شود، از آسمانیان و زمینیان و زیرزمینیان.» فیلیپیان 2: 10
«و هر زبان اقرار کند که عیسی مسیح خداوند است، برای جلالِ خدای پدر.» فیلیپیان 2: 11
کولسیان 2: 15
«و ریاستها و قدرتها را خلعِ سلاح کرده، ایشان را در ملأ عام رسوا ساخت و بهوسیلهٔ صلیب بر ایشان ظفر یافت.» کولسیان 2: 15
اول پطرس 2: 21–22
«زیرا به این خوانده شدهاید، چون مسیح نیز برای شما زحمت کشید و نمونهای برای شما گذاشت تا از اثرِ قدمهای او پیروی کنید.» اول پطرس 2: 21
«او گناه نکرد و در دهانِ وی مکر یافت نشد.» اول پطرس 2: 22
«او گناه نکرد و در دهانِ وی مکر یافت نشد.» اول پطرس 2: 22
اول یوحنا 2: 2
«و او کفّارهٔ گناهانِ ماست، و نه فقط گناهانِ ما بلکه گناهانِ تمامی جهان.» اول یوحنا 2: 2
اول یوحنا 4: 10
«محبت در این است که ما خدا را محبت نکردیم، بلکه او ما را محبت نمود و پسرِ خود را فرستاد تا کفّارهٔ گناهانِ ما باشد.» اول یوحنا 4: 10
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۱۰. تجربه نجات
در محبت و رحمت بیپایان، خدا مسیح را که گناهی نمیشناخت، برای ما گناه ساخت تا در او ما به عدالت خدا تبدیل شویم.
به هدایت روحالقدس، نیاز خود را درک کرده، گناهکاری خود را میپذیریم، از تخلفات خود توبه میکنیم و به عیسی بهعنوان نجاتدهنده و سرور، جانشین و الگو ایمان میآوریم. این ایمان نجاتدهنده از طریق قدرت الهی کلام بهدست میآید و هدیهای از فضل خداست.
از طریق مسیح، ما توجیه میشویم، بهعنوان فرزندان و دختران خدا پذیرفته میشویم و از سلطنت گناه رهایی مییابیم. از طریق روحالقدس، دوباره زاده میشویم و تقدیس میشویم؛ روح ذهنهای ما را نو میسازد، قانون محبت خدا را در دلهای ما مینویسد و به ما قدرت زندگی مقدس میدهد.
در او ماندگار شده، از طبیعت الهی شریک میشویم و اطمینان از نجات خود را هماکنون و در روز داوری داریم.
آیه های مربوط به تجربه نجات
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 3: 15
«و عداوت خواهم انداخت در میان تو و زن، و میان ذریت تو و ذریت وی؛ او سر تو را خواهد کوبید، و تو پاشنهٔ وی را خواهی کوبید.» پیدایش 3: 15
اشعیا 45: 22
«ای تمامی کرانههای زمین، به سوی من التفات کنید و نجات یابید، زیرا که من خدا هستم و دیگری نیست.» اشعیا 45: 22
اشعیا 53
اشعیا 53
ارمیا 31: 31–34
«اینک ایام میآید، خداوند میگوید، که با خاندان اسرائیل و خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست.» ارمیا 31: 31
«نه مثل عهدی که با پدران ایشان بستم، در روزی که دست ایشان را گرفته، از زمین مصر بیرون آوردم، زیرا ایشان عهد مرا شکستند، هرچند من شوهر ایشان بودم، خداوند میگوید.» ارمیا 31: 32
«بلکه این است عهدی که بعد از آن ایام با خاندان اسرائیل خواهم بست، خداوند میگوید: شریعت خود را در باطن ایشان خواهم نهاد و آن را بر دل ایشان خواهم نوشت؛ و من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.» ارمیا 31: 33
«و دیگر کسی همسایهٔ خود و کسی برادر خود را تعلیم نخواهد داد و نخواهد گفت خداوند را بشناسید، زیرا که جمیع ایشان، از کوچک تا بزرگ مرا خواهند شناخت، خداوند میگوید، زیرا که گناه ایشان را خواهم آمرزید و به خطای ایشان دیگر یاد نخواهم آورد.» ارمیا 31: 34
«نه مثل عهدی که با پدران ایشان بستم، در روزی که دست ایشان را گرفته، از زمین مصر بیرون آوردم، زیرا ایشان عهد مرا شکستند، هرچند من شوهر ایشان بودم، خداوند میگوید.» ارمیا 31: 32
«بلکه این است عهدی که بعد از آن ایام با خاندان اسرائیل خواهم بست، خداوند میگوید: شریعت خود را در باطن ایشان خواهم نهاد و آن را بر دل ایشان خواهم نوشت؛ و من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.» ارمیا 31: 33
«و دیگر کسی همسایهٔ خود و کسی برادر خود را تعلیم نخواهد داد و نخواهد گفت خداوند را بشناسید، زیرا که جمیع ایشان، از کوچک تا بزرگ مرا خواهند شناخت، خداوند میگوید، زیرا که گناه ایشان را خواهم آمرزید و به خطای ایشان دیگر یاد نخواهم آورد.» ارمیا 31: 34
حزقیال 33: 11
«به ایشان بگو: حیات من، خداوند یَهُوَه میفرماید، که من از ممات شریر خوشنود نیستم، بلکه از این خوشنودم که شریر از راه خود بازگردد و زنده بماند؛ بازگردید، بازگردید از راههای بد خود، زیرا چرا بمیرید ای خاندان اسرائیل؟» حزقیال 33: 11
حزقیال 36: 25–27
«و آب پاک بر شما خواهم پاشید و طاهر خواهید شد؛ از جمیع نجاسات خود و از همه بتهای خویش شما را طاهر خواهم ساخت.» حزقیال 36: 25
«و دلی تازه به شما خواهم داد و روحی تازه در اندرون شما خواهم نهاد؛ و دل سنگی را از جسد شما دور کرده، دل گوشتی به شما خواهم داد.» حزقیال 36: 26
«و روح خود را در اندرون شما خواهم نهاد و شما را بر فرایض خود رفتار خواهم داد، و احکام مرا نگاه خواهید داشت و بهجا خواهید آورد.» حزقیال 36: 27
«و دلی تازه به شما خواهم داد و روحی تازه در اندرون شما خواهم نهاد؛ و دل سنگی را از جسد شما دور کرده، دل گوشتی به شما خواهم داد.» حزقیال 36: 26
«و روح خود را در اندرون شما خواهم نهاد و شما را بر فرایض خود رفتار خواهم داد، و احکام مرا نگاه خواهید داشت و بهجا خواهید آورد.» حزقیال 36: 27
حبقوق 2: 4
«اینک نفس او در وی متکبر است و راست نیست، لیکن عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.» حبقوق 2: 4
مرقس 9: 23–24
«عیسی بدو گفت: اگر بتوانی ایمان آوری، همهچیز برای مؤمن ممکن است.» مرقس 9: 23
«در ساعت پدر طفل فریاد کرده گفت: ایمان دارم؛ بیایمانی مرا مدد فرما!» مرقس 9: 24
«در ساعت پدر طفل فریاد کرده گفت: ایمان دارم؛ بیایمانی مرا مدد فرما!» مرقس 9: 24
یوحنا 3: 3–8
«عیسی در جواب او گفت: آمین آمین به تو میگویم، اگر کسی از نو متولد نشود، ملکوت خدا را نخواهد دید.» یوحنا 3: 3
«نیکودیموس بدو گفت: چگونه ممکن است انسانی که پیر است متولد گردد؟» یوحنا 3: 4
«عیسی جواب داد: آمین آمین به تو میگویم، اگر کسی از آب و روح مولود نگردد، داخل ملکوت خدا نتواند شد.» یوحنا 3: 5
«آنچه از جسم مولود شده، جسم است؛ و آنچه از روح مولود گشته، روح است.» یوحنا 3: 6
«تعجب مکن از اینکه به تو گفتم باید از نو مولود گردید.» یوحنا 3: 7
«باد هر جا که خواهد میوزد و آواز آن را میشنوی، لیکن نمیدانی از کجا میآید و به کجا میرود؛ همچنین است حال هر که از روح مولود شده باشد.» یوحنا 3: 8
«نیکودیموس بدو گفت: چگونه ممکن است انسانی که پیر است متولد گردد؟» یوحنا 3: 4
«عیسی جواب داد: آمین آمین به تو میگویم، اگر کسی از آب و روح مولود نگردد، داخل ملکوت خدا نتواند شد.» یوحنا 3: 5
«آنچه از جسم مولود شده، جسم است؛ و آنچه از روح مولود گشته، روح است.» یوحنا 3: 6
«تعجب مکن از اینکه به تو گفتم باید از نو مولود گردید.» یوحنا 3: 7
«باد هر جا که خواهد میوزد و آواز آن را میشنوی، لیکن نمیدانی از کجا میآید و به کجا میرود؛ همچنین است حال هر که از روح مولود شده باشد.» یوحنا 3: 8
یوحنا 3: 16
«زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد.» یوحنا 3: 16
رومیان 3: 21–26
«لیکن الحال بدون شریعت، عدالت خدا ظاهر شده است، که از شریعت و انبیا شهادت مییابد.» رومیان 3: 21
«یعنی عدالت خدا به ایمان عیسی مسیح برای همه و بر همه کسانی که ایمان آورند، زیرا که هیچ تفاوتی نیست.» رومیان 3: 22
«زیرا جمیع گناه کردهاند و از جلال خدا قاصر میباشند.» رومیان 3: 23
«و به فیض او مجانی عادل شمرده میشوند، بهواسطهٔ رهاییای که در عیسی مسیح است.» رومیان 3: 24
«که خدا او را کفاره ساخت بهواسطهٔ ایمان به خون او، برای اظهار عدالت خود.» رومیان 3: 25
«تا عدالت خود را در زمان حاضر ظاهر سازد، تا خودش عادل باشد و عادلکنندهٔ کسی که به عیسی ایمان دارد.» رومیان 3: 26
«یعنی عدالت خدا به ایمان عیسی مسیح برای همه و بر همه کسانی که ایمان آورند، زیرا که هیچ تفاوتی نیست.» رومیان 3: 22
«زیرا جمیع گناه کردهاند و از جلال خدا قاصر میباشند.» رومیان 3: 23
«و به فیض او مجانی عادل شمرده میشوند، بهواسطهٔ رهاییای که در عیسی مسیح است.» رومیان 3: 24
«که خدا او را کفاره ساخت بهواسطهٔ ایمان به خون او، برای اظهار عدالت خود.» رومیان 3: 25
«تا عدالت خود را در زمان حاضر ظاهر سازد، تا خودش عادل باشد و عادلکنندهٔ کسی که به عیسی ایمان دارد.» رومیان 3: 26
رومیان 8: 1–4
«پس الان هیچ قصاصی نیست بر آنان که در مسیح عیسی هستند، که نه برحسب جسم بلکه برحسب روح رفتار میکنند.» رومیان 8: 1
«زیرا که شریعت روح حیات در مسیح عیسی، مرا از شریعت گناه و موت آزاد ساخته است.» رومیان 8: 2
«زیرا آنچه شریعت از آن عاجز بود، چونکه در جسم ضعیف بود، خدا کرده است بهفرستادن پسر خود در شباهت جسم گناه و برای گناه، که گناه را در جسم محکوم نمود.» رومیان 8: 3
«تا عدالت شریعت در ما کامل گردد که نه برحسب جسم بلکه برحسب روح رفتار میکنیم.» رومیان 8: 4
«زیرا که شریعت روح حیات در مسیح عیسی، مرا از شریعت گناه و موت آزاد ساخته است.» رومیان 8: 2
«زیرا آنچه شریعت از آن عاجز بود، چونکه در جسم ضعیف بود، خدا کرده است بهفرستادن پسر خود در شباهت جسم گناه و برای گناه، که گناه را در جسم محکوم نمود.» رومیان 8: 3
«تا عدالت شریعت در ما کامل گردد که نه برحسب جسم بلکه برحسب روح رفتار میکنیم.» رومیان 8: 4
رومیان 8: 14–17
«زیرا آنانی که به روح خدا منقادند، ایشان پسران خدایند.» رومیان 8: 14
«زیرا روح بندگی نیافتهاید تا باز به ترس آیید، بلکه روح پسرخواندگی یافتهاید که به آن ابا، یعنی ای پدر، میخوانیم.» رومیان 8: 15
«و همان روح با روح ما شهادت میدهد که فرزندان خداییم.» رومیان 8: 16
«و اگر فرزندان هستیم، وارثان نیز هستیم، یعنی وارثان خدا و وارثان همنصیب مسیح؛ اگر بهراستی با او زحمت میکشیم، تا با وی جلال نیز یابیم.» رومیان 8: 17
«زیرا روح بندگی نیافتهاید تا باز به ترس آیید، بلکه روح پسرخواندگی یافتهاید که به آن ابا، یعنی ای پدر، میخوانیم.» رومیان 8: 15
«و همان روح با روح ما شهادت میدهد که فرزندان خداییم.» رومیان 8: 16
«و اگر فرزندان هستیم، وارثان نیز هستیم، یعنی وارثان خدا و وارثان همنصیب مسیح؛ اگر بهراستی با او زحمت میکشیم، تا با وی جلال نیز یابیم.» رومیان 8: 17
رومیان 5: 6–10
«زیرا هنگامی که هنوز ناتوان بودیم، مسیح در وقت معین برای بیدینان مرد.» رومیان 5: 6
«زیرا بهسختی اتفاق افتد که کسی برای عادلی بمیرد؛ اگرچه شاید برای نیکویی کسی جرأت مردن کند.» رومیان 5: 7
«لیکن خدا محبت خود را نسبت به ما ثابت میکند، از اینکه وقتی ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح در راه ما مرد.» رومیان 5: 8
«پس حال که به خون او عادل شمرده شدهایم، بهطریق اولی بهواسطهٔ او از غضب نجات خواهیم یافت.» رومیان 5: 9
«زیرا اگر چون دشمن بودیم، بهوسیلهٔ موت پسر او با خدا مصالحه داده شدیم، چه قدر بیشتر بعد از مصالحه، به حیات او نجات خواهیم یافت.» رومیان 5: 10
«زیرا بهسختی اتفاق افتد که کسی برای عادلی بمیرد؛ اگرچه شاید برای نیکویی کسی جرأت مردن کند.» رومیان 5: 7
«لیکن خدا محبت خود را نسبت به ما ثابت میکند، از اینکه وقتی ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح در راه ما مرد.» رومیان 5: 8
«پس حال که به خون او عادل شمرده شدهایم، بهطریق اولی بهواسطهٔ او از غضب نجات خواهیم یافت.» رومیان 5: 9
«زیرا اگر چون دشمن بودیم، بهوسیلهٔ موت پسر او با خدا مصالحه داده شدیم، چه قدر بیشتر بعد از مصالحه، به حیات او نجات خواهیم یافت.» رومیان 5: 10
رومیان 10: 17
«پس ایمان از شنیدن است، و شنیدن از کلام خدا.» رومیان 10: 17
رومیان 12: 2
«و همشکل این جهان نشوید، بلکه به تازگیِ ذهن خود صورت تازه یابید، تا بتوانید ارادهٔ خدا را بیازمایید که نیکو و پسندیده و کامل است.» رومیان 12: 2
دوم قرنتیان 5: 17–21
«پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی نو است؛ چیزهای کهنه درگذشت، اینک همهچیز نو شده است.» دوم قرنتیان 5: 17
«و همه از خداست که ما را بهواسطهٔ عیسی مسیح با خود مصالحه داده و خدمتِ مصالحه را به ما سپرده است.» دوم قرنتیان 5: 18
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت و کلام مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
«پس ما سفیران مسیح هستیم، چنانکه خدا بهوساطت ما وعظ میکند؛ پس بهجای مسیح استدعا میکنیم که با خدا مصالحه یابید.» دوم قرنتیان 5: 20
«زیرا او را که گناه را نشناخت، در راه ما گناه ساخت تا ما در وی عدالت خدا شویم.» دوم قرنتیان 5: 21
«و همه از خداست که ما را بهواسطهٔ عیسی مسیح با خود مصالحه داده و خدمتِ مصالحه را به ما سپرده است.» دوم قرنتیان 5: 18
«زیرا خدا در مسیح جهان را با خود مصالحه داد و خطایای ایشان را به ایشان محسوب نداشت و کلام مصالحه را به ما سپرد.» دوم قرنتیان 5: 19
«پس ما سفیران مسیح هستیم، چنانکه خدا بهوساطت ما وعظ میکند؛ پس بهجای مسیح استدعا میکنیم که با خدا مصالحه یابید.» دوم قرنتیان 5: 20
«زیرا او را که گناه را نشناخت، در راه ما گناه ساخت تا ما در وی عدالت خدا شویم.» دوم قرنتیان 5: 21
غلاطیان 1: 4
«که خود را برای گناهان ما داد تا ما را از این جهان شریر حاضر برحسب ارادهٔ خدای پدر ما برهاند.» غلاطیان 1: 4
غلاطیان 3: 13–14
«مسیح ما را از لعنت شریعت فدیه کرد، چونکه در راه ما لعنت شد، زیرا مکتوب است: ملعون است هر که بر دار آویخته شود.» غلاطیان 3: 13
«تا برکت ابراهیم در عیسی مسیح به امتها برسد، تا وعدهٔ روح را به ایمان حاصل نماییم.» غلاطیان 3: 14
«تا برکت ابراهیم در عیسی مسیح به امتها برسد، تا وعدهٔ روح را به ایمان حاصل نماییم.» غلاطیان 3: 14
غلاطیان 3: 26
«زیرا جمیع شما به ایمان در مسیح عیسی پسران خدا میباشید.» غلاطیان 3: 26
غلاطیان 4: 4–7
«اما چون زمان بهکمال رسید، خدا پسر خود را فرستاد که از زن مولود شد و زیر شریعت تولد یافت.» غلاطیان 4: 4
«تا آنان را که زیر شریعت بودند فدیه کند، تا پسرخواندگی را بیابیم.» غلاطیان 4: 5
«و چونکه پسران هستید، خدا روح پسر خود را در دلهای شما فرستاد که ندا میکند: ابا، ای پدر.» غلاطیان 4: 6
«پس دیگر غلام نیستی بلکه پسر؛ و چون پسر، وارث خدا بهواسطهٔ مسیح نیز هستی.» غلاطیان 4: 7
«تا آنان را که زیر شریعت بودند فدیه کند، تا پسرخواندگی را بیابیم.» غلاطیان 4: 5
«و چونکه پسران هستید، خدا روح پسر خود را در دلهای شما فرستاد که ندا میکند: ابا، ای پدر.» غلاطیان 4: 6
«پس دیگر غلام نیستی بلکه پسر؛ و چون پسر، وارث خدا بهواسطهٔ مسیح نیز هستی.» غلاطیان 4: 7
افسسیان 2: 4–10
«لیکن خدا که غنی در رحمت است، بهسبب محبت عظیم خود که ما را بدان محبت نمود.» افسسیان 2: 4
«و حال آنکه در خطایای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده گردانید ـ به فیض نجات یافتهاید.» افسسیان 2: 5
«و با او برخیزانید و با او در مقامهای آسمانی در مسیح عیسی بنشانید.» افسسیان 2: 6
«تا در زمانهای آینده دولت بینهایت فیض خود را در مهربانی نسبت به ما در مسیح عیسی بنمایاند.» افسسیان 2: 7
«زیرا که به فیض نجات یافتهاید، بهواسطهٔ ایمان، و این از شما نیست، بخشش خداست.» افسسیان 2: 8
«نه از اعمال، تا هیچکس فخر نکند.» افسسیان 2: 9
«زیرا که آفرینش او هستیم که در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شدهایم که خدا پیشتر مهیا کرد تا در آنها سلوک نماییم.» افسسیان 2: 10
«و حال آنکه در خطایای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده گردانید ـ به فیض نجات یافتهاید.» افسسیان 2: 5
«و با او برخیزانید و با او در مقامهای آسمانی در مسیح عیسی بنشانید.» افسسیان 2: 6
«تا در زمانهای آینده دولت بینهایت فیض خود را در مهربانی نسبت به ما در مسیح عیسی بنمایاند.» افسسیان 2: 7
«زیرا که به فیض نجات یافتهاید، بهواسطهٔ ایمان، و این از شما نیست، بخشش خداست.» افسسیان 2: 8
«نه از اعمال، تا هیچکس فخر نکند.» افسسیان 2: 9
«زیرا که آفرینش او هستیم که در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شدهایم که خدا پیشتر مهیا کرد تا در آنها سلوک نماییم.» افسسیان 2: 10
کولسیان 1: 13–14
«که ما را از قدرت ظلمت رهایی بخشید و به ملکوت پسر محبت خود منتقل ساخت.» کولسیان 1: 13
«که در او فدیه یعنی آمرزش گناهان را داریم.» کولسیان 1: 14
«که در او فدیه یعنی آمرزش گناهان را داریم.» کولسیان 1: 14
تیتوس 3: 3–7
«زیرا ما خود نیز زمانی بیفهم و نافرمان و گمراه بودیم…» تیتوس 3: 3
«لیکن چون احسان و محبت نجاتدهندهٔ ما خدا ظاهر شد.» تیتوس 3: 4
«نه به سبب اعمال عادلهای که ما بجا آوردیم، بلکه به حسب رحمت خود ما را نجات داد.» تیتوس 3: 5
«تا به فیض او عادل شمرده شده، وارثان حیات جاودانی گردیم.» تیتوس 3: 7
«لیکن چون احسان و محبت نجاتدهندهٔ ما خدا ظاهر شد.» تیتوس 3: 4
«نه به سبب اعمال عادلهای که ما بجا آوردیم، بلکه به حسب رحمت خود ما را نجات داد.» تیتوس 3: 5
«تا به فیض او عادل شمرده شده، وارثان حیات جاودانی گردیم.» تیتوس 3: 7
عبرانیان 8: 7–12
«زیرا اگر آن عهد اول بیعیب میبود، مجال برای دومین جستجو نمیشد.» عبرانیان 8: 7
«اینک ایام میآید، خداوند میگوید، که عهدی تازه با خاندان اسرائیل و خاندان یهودا خواهم بست.» عبرانیان 8: 8
«… زیرا که با اجداد ایشان عهدی که بستم پایدار نماند.» عبرانیان 8: 9
«زیرا شریعت خود را در ذهن ایشان خواهم نهاد و بر دلهای ایشان خواهم نوشت.» عبرانیان 8: 10
«… زیرا بر خطایای ایشان دیگر یاد نخواهم آورد.» عبرانیان 8: 12
«اینک ایام میآید، خداوند میگوید، که عهدی تازه با خاندان اسرائیل و خاندان یهودا خواهم بست.» عبرانیان 8: 8
«… زیرا که با اجداد ایشان عهدی که بستم پایدار نماند.» عبرانیان 8: 9
«زیرا شریعت خود را در ذهن ایشان خواهم نهاد و بر دلهای ایشان خواهم نوشت.» عبرانیان 8: 10
«… زیرا بر خطایای ایشان دیگر یاد نخواهم آورد.» عبرانیان 8: 12
اول پطرس 1: 23
«زیرا که نه از تخم فاسد بلکه از تخم غیر فاسد، بهوسیلهٔ کلام خدا که زنده و باقی است، دوباره مولود شدهاید.» اول پطرس 1: 23
اول پطرس 2: 21–22
«زیرا به این خوانده شدهاید، چون مسیح نیز برای ما زحمت کشید و نمونهای برای شما گذاشت.» اول پطرس 2: 21
«او که گناه نکرد و در دهان وی مکر یافت نشد.» اول پطرس 2: 22
«او که گناه نکرد و در دهان وی مکر یافت نشد.» اول پطرس 2: 22
دوم پطرس 1: 3–4
«چونکه قدرت الهی او هر آنچه برای حیات و دینداری است به ما بخشیده است.» دوم پطرس 1: 3
«تا بهوسیلهٔ اینها شریک طبیعت الهی گردید.» دوم پطرس 1: 4
«تا بهوسیلهٔ اینها شریک طبیعت الهی گردید.» دوم پطرس 1: 4
مکاشفه 13: 8
«برهای که از بنای عالم ذبح شده بود.» مکاشفه 13: 8
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۱۱. رشد در مسیح
با مرگ خود بر صلیب، عیسی بر نیروهای شر پیروز شد. او که در طول وزارت زمینیاش ارواح شریر را مغلوب کرد، قدرت آنها را شکست و سرنوشت نهایی آنها را قطعی ساخت.
پیروزی عیسی به ما پیروزی بر نیروهای شر میدهد که هنوز در تلاشند تا ما را کنترل کنند، هنگامی که ما با او در صلح، شادی و اطمینان از محبتش راه میرویم. اکنون روحالقدس در درون ما ساکن است و به ما نیرو میدهد. با التزام مداوم به عیسی بهعنوان نجاتدهنده و سرور خود، از بار گناههای گذشته خود آزاد میشویم.
دیگر در تاریکی، ترس از نیروهای شر، نادانی و بیمعنایی روش زندگی گذشتهمان زندگی نمیکنیم. در این آزادی جدید در عیسی، ما فراخوانده میشویم تا در شباهت به شخصیت او رشد کنیم، روزانه با او در دعا همراه شویم، از کلام او تغذیه کنیم، بر آن و بر تدابیر الهی تفکر کنیم، حمد و ستایش او را سر دهیم، برای عبادت گرد هم جمع شویم و در مأموریت کلیسا شرکت کنیم.
ما همچنین فراخوانده میشویم که با دلسوزی به نیازهای جسمانی، روانی، اجتماعی، عاطفی و روحانی بشریت خدمت کنیم. هنگامی که خود را در خدمت محبتآمیز به کسانی که در اطراف ما هستند و در گواهی دادن به نجات او میدهیم، حضور دائمی او از طریق روحالقدس با ما هر لحظه و هر کار را به یک تجربه روحانی تبدیل میکند.
آیه های مربوط به چگونگی رشد در مسیحیت
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
اول تواریخ 29: 11
«ای خداوند، عظمت و قدرت و جلال و ظفر و شکوه از آنِ توست، زیرا هرچه در آسمان و زمین است از آنِ توست؛ ای خداوند، سلطنت از آنِ توست و تو بر همهچیز سرافرازی.» اول تواریخ 29: 11
مزامیر 1: 1–2
«خوشا به حال مردی که به مشورت شریران نرود و در راه گناهکاران نایستد و در مجلس استهزاکنندگان منشینَد.» مزامیر 1: 1
«بلکه رغبت او در شریعتِ خداوند است و در شریعتِ او روز و شب تفکر مینماید.» مزامیر 1: 2
«بلکه رغبت او در شریعتِ خداوند است و در شریعتِ او روز و شب تفکر مینماید.» مزامیر 1: 2
مزامیر 23: 4
«اگرچه در وادیِ سایهٔ موت راه روم، از بدی نخواهم ترسید، زیرا تو با من هستی؛ عصا و چوبدستیِ تو مرا تسلی میدهند.» مزامیر 23: 4
مزامیر 77: 11–12
«کارهای خداوند را یاد خواهم آورد؛ زیرا عجایبِ تو را از قدیم به یاد خواهم داشت.» مزامیر 77: 11
«در همهٔ اعمالِ تو تفکر خواهم کرد و در کارهایِ تو تأمل خواهم نمود.» مزامیر 77: 12
«در همهٔ اعمالِ تو تفکر خواهم کرد و در کارهایِ تو تأمل خواهم نمود.» مزامیر 77: 12
متی 20: 25–28
«اما عیسی ایشان را نزد خود خوانده گفت: میدانید که رؤسایِ امتها بر ایشان سلطنت میکنند و بزرگانِ ایشان را زیر قدرت میآورند.» متی 20: 25
«لیکن در میانِ شما چنین نخواهد بود، بلکه هر که در میانِ شما بزرگ خواهد شد، خادمِ شما باشد.» متی 20: 26
«و هر که بخواهد در میانِ شما اول شود، غلامِ شما گردد.» متی 20: 27
«چنانکه پسرِ انسان نیامد تا خدمتش کنند، بلکه تا خدمت کند و جانِ خود را فدیهٔ بسیاری دهد.» متی 20: 28
«لیکن در میانِ شما چنین نخواهد بود، بلکه هر که در میانِ شما بزرگ خواهد شد، خادمِ شما باشد.» متی 20: 26
«و هر که بخواهد در میانِ شما اول شود، غلامِ شما گردد.» متی 20: 27
«چنانکه پسرِ انسان نیامد تا خدمتش کنند، بلکه تا خدمت کند و جانِ خود را فدیهٔ بسیاری دهد.» متی 20: 28
متی 25: 31–46
«چون پسرِ انسان در جلالِ خود با جمیعِ فرشتگانِ مقدس بیاید، آنگاه بر کرسیِ جلالِ خود خواهد نشست.» متی 25: 31
«و جمیعِ امتها در حضورِ او جمع شوند، و ایشان را از یکدیگر جدا سازد، چنانکه شبان گوسفندان را از بزها جدا میسازد.» متی 25: 32
«و گوسفندان را به دستِ راستِ خود، و بزها را به طرفِ چپ خواهد گذارد.» متی 25: 33
«آنگاه پادشاه به اصحابِ دستِ راستِ خود گوید: بیایید ای مبارکانِ پدرِ من، متصرفِ ملکوتی شوید که از بنایِ عالم برایِ شما مهیا شده است.» متی 25: 34
«زیرا گرسنه بودم مرا خوراک دادید؛ تشنه بودم مرا آب دادید؛ غریب بودم مرا جا دادید.» متی 25: 35
«عریان بودم مرا پوشانیدید؛ مریض بودم مرا عیادت کردید؛ در زندان بودم نزدِ من آمدید.» متی 25: 36
«آنگاه عادلان در جوابش خواهند گفت: خداوندا، کی تو را گرسنه دیدیم و خوراک دادیم، یا تشنه و آب دادیم؟» متی 25: 37
«و کی تو را غریب دیدیم و جا دادیم، یا عریان و پوشانیدیم؟» متی 25: 38
«و کی تو را مریض یا در زندان دیدیم و نزدت آمدیم؟» متی 25: 39
«و پادشاه در جواب ایشان گوید: آمین به شما میگویم هر آنچه به یکی از این برادرانِ کوچکِ من کردید، به من کردید.» متی 25: 40
«آنگاه به اصحابِ دستِ چپ نیز خواهند گفت: دور شوید از من ای ملعونان به آتشی جاودانی که برایِ ابلیس و ملائکهٔ او مهیا شده است.» متی 25: 41
«زیرا گرسنه بودم مرا خوراک ندادید؛ تشنه بودم مرا آب ندادید.» متی 25: 42
«غریب بودم مرا جا ندادید؛ عریان بودم مرا نپوشانیدید؛ مریض و در زندان بودم مرا عیادت نکردید.» متی 25: 43
«آنگاه ایشان نیز جواب دهند: خداوندا، کی تو را گرسنه یا تشنه یا غریب یا عریان یا مریض یا در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟» متی 25: 44
«آنگاه در جواب ایشان خواهد گفت: آمین به شما میگویم هر آنچه به یکی از این کوچکتران نکردید، به من نکردید.» متی 25: 45
«و اینان به عذابِ جاودانی خواهند رفت، اما عادلان به حیاتِ جاودانی.» متی 25: 46
«و جمیعِ امتها در حضورِ او جمع شوند، و ایشان را از یکدیگر جدا سازد، چنانکه شبان گوسفندان را از بزها جدا میسازد.» متی 25: 32
«و گوسفندان را به دستِ راستِ خود، و بزها را به طرفِ چپ خواهد گذارد.» متی 25: 33
«آنگاه پادشاه به اصحابِ دستِ راستِ خود گوید: بیایید ای مبارکانِ پدرِ من، متصرفِ ملکوتی شوید که از بنایِ عالم برایِ شما مهیا شده است.» متی 25: 34
«زیرا گرسنه بودم مرا خوراک دادید؛ تشنه بودم مرا آب دادید؛ غریب بودم مرا جا دادید.» متی 25: 35
«عریان بودم مرا پوشانیدید؛ مریض بودم مرا عیادت کردید؛ در زندان بودم نزدِ من آمدید.» متی 25: 36
«آنگاه عادلان در جوابش خواهند گفت: خداوندا، کی تو را گرسنه دیدیم و خوراک دادیم، یا تشنه و آب دادیم؟» متی 25: 37
«و کی تو را غریب دیدیم و جا دادیم، یا عریان و پوشانیدیم؟» متی 25: 38
«و کی تو را مریض یا در زندان دیدیم و نزدت آمدیم؟» متی 25: 39
«و پادشاه در جواب ایشان گوید: آمین به شما میگویم هر آنچه به یکی از این برادرانِ کوچکِ من کردید، به من کردید.» متی 25: 40
«آنگاه به اصحابِ دستِ چپ نیز خواهند گفت: دور شوید از من ای ملعونان به آتشی جاودانی که برایِ ابلیس و ملائکهٔ او مهیا شده است.» متی 25: 41
«زیرا گرسنه بودم مرا خوراک ندادید؛ تشنه بودم مرا آب ندادید.» متی 25: 42
«غریب بودم مرا جا ندادید؛ عریان بودم مرا نپوشانیدید؛ مریض و در زندان بودم مرا عیادت نکردید.» متی 25: 43
«آنگاه ایشان نیز جواب دهند: خداوندا، کی تو را گرسنه یا تشنه یا غریب یا عریان یا مریض یا در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟» متی 25: 44
«آنگاه در جواب ایشان خواهد گفت: آمین به شما میگویم هر آنچه به یکی از این کوچکتران نکردید، به من نکردید.» متی 25: 45
«و اینان به عذابِ جاودانی خواهند رفت، اما عادلان به حیاتِ جاودانی.» متی 25: 46
لوقا 10: 17–20
«و آن هفتاد نفر با شادمانی بازآمده گفتند: خداوندا، دیوها نیز به نامِ تو مطیعِ ما میشوند.» لوقا 10: 17
«بدیشان گفت: شیطان را دیدم که چون برق از آسمان افتاد.» لوقا 10: 18
«اینک شما را قدرت میدهم که ماران و عقربها را پایمال کنید و بر تمامِ قوّتِ دشمن غالب آیید، و هیچچیز به شما ضرر نخواهد رسانید.» لوقا 10: 19
«لیکن بدین شادمان مباشید که ارواح به شما مطیع میشوند، بلکه شاد باشید که نامهای شما در آسمان مکتوب است.» لوقا 10: 20
«بدیشان گفت: شیطان را دیدم که چون برق از آسمان افتاد.» لوقا 10: 18
«اینک شما را قدرت میدهم که ماران و عقربها را پایمال کنید و بر تمامِ قوّتِ دشمن غالب آیید، و هیچچیز به شما ضرر نخواهد رسانید.» لوقا 10: 19
«لیکن بدین شادمان مباشید که ارواح به شما مطیع میشوند، بلکه شاد باشید که نامهای شما در آسمان مکتوب است.» لوقا 10: 20
یوحنا 20: 21
«پس عیسی باز بدیشان گفت: سلام بر شما؛ چنانکه پدر مرا فرستاد، من نیز شما را میفرستم.» یوحنا 20: 21
رومیان 8: 38–39
«زیرا یقین دارم که نه موت و نه حیات و نه فرشتگان و نه ریاستها و نه قوّتها و نه چیزهایِ حاضر و نه آینده.» رومیان 8: 38
«و نه بلندی و نه پستی و نه هیچ مخلوقِ دیگر قادر نخواهد بود ما را از محبتِ خدا که در مسیح عیسی خداوندِ ماست جدا سازد.» رومیان 8: 39
«و نه بلندی و نه پستی و نه هیچ مخلوقِ دیگر قادر نخواهد بود ما را از محبتِ خدا که در مسیح عیسی خداوندِ ماست جدا سازد.» رومیان 8: 39
دوم قرنتیان 3: 17–18
«و خداوند همان روح است؛ و جایی که روحِ خداوند است آزادی هست.» دوم قرنتیان 3: 17
«و همهٔ ما چون با روی باز جلالِ خداوند را مشاهده میکنیم، به همان صورت از جلال به جلال متبدل میشویم، چنانکه از خداوندِ روح.» دوم قرنتیان 3: 18
«و همهٔ ما چون با روی باز جلالِ خداوند را مشاهده میکنیم، به همان صورت از جلال به جلال متبدل میشویم، چنانکه از خداوندِ روح.» دوم قرنتیان 3: 18
غلاطیان 5: 22–25
«لیکن ثمرۀ روح محبت، خوشی، سلامتی، حلم، مهربانی، نیکویی، ایمان است.» غلاطیان 5: 22
«تواضع و پرهیزگاری؛ ضدِ اینها شریعت نیست.» غلاطیان 5: 23
«و آنان که از آنِ مسیح هستند، جسم را با هوسها و شهواتش مصلوب ساختهاند.» غلاطیان 5: 24
«اگر به روح زیست میکنیم، به روح نیز رفتار کنیم.» غلاطیان 5: 25
«تواضع و پرهیزگاری؛ ضدِ اینها شریعت نیست.» غلاطیان 5: 23
«و آنان که از آنِ مسیح هستند، جسم را با هوسها و شهواتش مصلوب ساختهاند.» غلاطیان 5: 24
«اگر به روح زیست میکنیم، به روح نیز رفتار کنیم.» غلاطیان 5: 25
افسسیان 5: 19–20
«و به یکدیگر به مزامیر و سرودها و نغمههای روحانی متکلم شده، در دلهای خود برایِ خداوند بسرایید و ترنّم نمایید.» افسسیان 5: 19
«و همواره برایِ همهچیز، خدا پدر را، به نامِ خداوندِ ما عیسی مسیح شکر گویید.» افسسیان 5: 20
«و همواره برایِ همهچیز، خدا پدر را، به نامِ خداوندِ ما عیسی مسیح شکر گویید.» افسسیان 5: 20
افسسیان 6: 12–18
«زیرا جنگِ ما با جسم و خون نیست، بلکه با ریاستها و قوّتها و جهاندارانِ این ظلمت و اجنادِ روحانیِ شرارت در جایهای آسمانی است.» افسسیان 6: 12
«از این جهت اسلحۀ کاملِ خدا را بردارید تا بتوانید در روزِ شرارت ایستادگی کنید، و همه چیز را بهجا آورده پایدار بمانید.» افسسیان 6: 13
«پس ایستاده، کمرهایِ خود را به راستی بسته و زرۀ عدالت را پوشیده باشید.» افسسیان 6: 14
«و پاهای خود را به آمادگیِ انجیلِ سلامتی ملبّس سازید.» افسسیان 6: 15
«و سپرِ ایمان را در همه حال برگیرند که بدان جمیع تیرهایِ آتشینِ شریر را خاموش سازید.» افسسیان 6: 16
«و خود را به خودِ نجات ملبّس کرده، شمشیرِ روح را که کلامِ خداست برگیرند.» افسسیان 6: 17
«و به هر دعا و تضرّع در هر وقت در روح دعا کرده، برای همین بیدار بوده، با کمال مواظبت و دعایِ همۀ مقدسین.» افسسیان 6: 18
«از این جهت اسلحۀ کاملِ خدا را بردارید تا بتوانید در روزِ شرارت ایستادگی کنید، و همه چیز را بهجا آورده پایدار بمانید.» افسسیان 6: 13
«پس ایستاده، کمرهایِ خود را به راستی بسته و زرۀ عدالت را پوشیده باشید.» افسسیان 6: 14
«و پاهای خود را به آمادگیِ انجیلِ سلامتی ملبّس سازید.» افسسیان 6: 15
«و سپرِ ایمان را در همه حال برگیرند که بدان جمیع تیرهایِ آتشینِ شریر را خاموش سازید.» افسسیان 6: 16
«و خود را به خودِ نجات ملبّس کرده، شمشیرِ روح را که کلامِ خداست برگیرند.» افسسیان 6: 17
«و به هر دعا و تضرّع در هر وقت در روح دعا کرده، برای همین بیدار بوده، با کمال مواظبت و دعایِ همۀ مقدسین.» افسسیان 6: 18
فیلیپیان 3: 7–14
«لیکن آنچه برایِ من سود بود، آن را بهخاطرِ مسیح زیان شمردم.» فیلیپیان 3: 7
«بلکه فیالحقیقه همه چیز را زیان میشمارم بهسببِ فضیلتِ شناختِ عیسی مسیح خداوندِ خود.» فیلیپیان 3: 8
«تا او را بشناسم و قوّتِ قیامتِ او و مشارکتِ زحماتِ او را، که به موتِ او متشبه شوم.» فیلیپیان 3: 10
«نه اینکه قبلاً یافتهام یا کامل شدهام، بلکه در پی آن میدوم تا آن را دریابم.» فیلیپیان 3: 12
«بهسوی هدف میدوم برایِ جایزۀ دعوتِ اعلیِ خدا در مسیح عیسی.» فیلیپیان 3: 14
«بلکه فیالحقیقه همه چیز را زیان میشمارم بهسببِ فضیلتِ شناختِ عیسی مسیح خداوندِ خود.» فیلیپیان 3: 8
«تا او را بشناسم و قوّتِ قیامتِ او و مشارکتِ زحماتِ او را، که به موتِ او متشبه شوم.» فیلیپیان 3: 10
«نه اینکه قبلاً یافتهام یا کامل شدهام، بلکه در پی آن میدوم تا آن را دریابم.» فیلیپیان 3: 12
«بهسوی هدف میدوم برایِ جایزۀ دعوتِ اعلیِ خدا در مسیح عیسی.» فیلیپیان 3: 14
کولسیان 1: 13–14
«که ما را از قدرتِ ظلمت رهایی بخشید و به ملکوتِ پسرِ محبتِ خود منتقل ساخت.» کولسیان 1: 13
«که در او فدیه، یعنی آمرزشِ گناهان را داریم.» کولسیان 1: 14
«که در او فدیه، یعنی آمرزشِ گناهان را داریم.» کولسیان 1: 14
کولسیان 2: 6، 14–15
«پس چنانکه مسیح عیسی خداوند را قبول کردید، در او سلوک نمایید.» کولسیان 2: 6
«نوشتۀ طومارِ احکام را که بر ضدِ ما و مخالفِ ما بود از میان برداشت و آن را به صلیب میخکوب نمود.» کولسیان 2: 14
«و ریاستها و قوّتها را خلعِ سلاح کرده، ایشان را در ملأ عام رسوا ساخت و بهوسیلۀ صلیب بر ایشان ظفر یافت.» کولسیان 2: 15
«نوشتۀ طومارِ احکام را که بر ضدِ ما و مخالفِ ما بود از میان برداشت و آن را به صلیب میخکوب نمود.» کولسیان 2: 14
«و ریاستها و قوّتها را خلعِ سلاح کرده، ایشان را در ملأ عام رسوا ساخت و بهوسیلۀ صلیب بر ایشان ظفر یافت.» کولسیان 2: 15
اول تسالونیکیان 5: 16–18، 23
«همیشه شاد باشید.» اول تسالونیکیان 5: 16
«بیوقفه دعا کنید.» اول تسالونیکیان 5: 17
«در هر چیز شکرگزار باشید، زیرا این است ارادۀ خدا در مسیح عیسی دربارۀ شما.» اول تسالونیکیان 5: 18
«و خودِ خدایِ سلامتی شما را بالکل تقدیس نماید، و روح و جان و جسمِ شما بهتمامی بیعیب محفوظ بماند.» اول تسالونیکیان 5: 23
«بیوقفه دعا کنید.» اول تسالونیکیان 5: 17
«در هر چیز شکرگزار باشید، زیرا این است ارادۀ خدا در مسیح عیسی دربارۀ شما.» اول تسالونیکیان 5: 18
«و خودِ خدایِ سلامتی شما را بالکل تقدیس نماید، و روح و جان و جسمِ شما بهتمامی بیعیب محفوظ بماند.» اول تسالونیکیان 5: 23
عبرانیان 10: 25
«و اجتماعِ خود را ترک نکنیم، چنانکه بعضی به آن عادت کردهاند، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم؛ و بیشتر، چون میبینید آن روز نزدیک میشود.» عبرانیان 10: 25
یعقوب 1: 27
«دیانتی پاک و بیآلایش نزدِ خدا و پدر این است که در مصیبتِ خود یتیمان و بیوهزنان را عیادت نماید و خود را از آلودگیِ جهان نگاه دارد.» یعقوب 1: 27
دوم پطرس 2: 9
«خداوند میداند چگونه پرهیزگاران را از آزمایش برهاند و ناعادلان را برای روزِ داوری در عذاب نگاه دارد.» دوم پطرس 2: 9
دوم پطرس 3: 18
«بلکه در فیض و معرفتِ خداوند و نجاتدهندۀ ما عیسی مسیح ترقی نمایید.» دوم پطرس 3: 18
اول یوحنا 4: 4
«شما از خدا هستید، ای فرزندان، و بر ایشان غالب آمدهاید، زیرا آن که در شماست بزرگتر است از آن که در جهان است.» اول یوحنا 4: 4
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
اعتقادات مسیحی بر اساس کتاب مقدس در مورد کلیسا
۱۲. کلیسا
کلیسا جامعهای از مؤمنان است که عیسی مسیح را بهعنوان سرور و نجاتدهنده میپذیرند. در پیوستگی با مردم خدا در زمانهای عهد عتیق، ما از دنیا فراخوانده شدهایم؛ و با هم برای عبادت، برای fellowship، برای تعلیم در کلام، برای برگزاری عشای ربانی، برای خدمت به بشریت، و برای اعلام جهانی انجیل گرد هم میآییم.
کلیسا اقتدار خود را از مسیح دریافت میکند که کلام تجسمیافته است که در کتاب مقدس آشکار شده است. کلیسا خانواده خداست؛ که او آن را بهعنوان فرزندان خود پذیرفته و اعضای آن بر اساس عهد جدید زندگی میکنند.
کلیسا بدن مسیح است، جامعهای از ایمان که خود مسیح سر آن است. کلیسا عروس است که مسیح برای او مرد تا او را تقدیس و پاک سازد.
در بازگشت پیروزمندانهاش، او او را به خود ارائه خواهد داد، کلیسای باشکوهی که وفاداران از تمامی ادوار، خریداری شده با خون او، بیعیب و بدون چین و چروک، بلکه مقدس و بیگناه خواهند بود.
آیه های مربوط به کلیسا و قوانین کلیسا
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 12: 1–3
و خداوند به ابرام گفت: از زمین خود و از قوم خویش و از خانهٔ پدر خود به زمینی که تو را نشان دهم بیرون شو. پیدایش 12: 1
و از تو امتی عظیم پدید آورم و تو را برکت دهم و نام تو را بزرگ سازم و تو برکت خواهی بود. پیدایش 12: 2
و برکت دهم به برکتدهندگان تو و لعن کنم به لعنتکنندگان تو، و از تو جمیع قبایل جهان برکت خواهند یافت. پیدایش 12: 3
خروج 19: 3–7
و موسی برآمد تا نزد خدا رود، و خداوند او را از کوه ندا کرده گفت: به خاندان یعقوب چنین بگو و بنیاسرائیل را اعلان نما. خروج 19: 3
شما دیدید آنچه به مصریان کردم و شما را بر بالهای عقابها برداشته نزد خود آوردم. خروج 19: 4
پس الان اگر آواز مرا بهدرستی بشنوید و عهد مرا نگاه دارید، شما از جمیع قومها خاصهٔ من خواهید بود، زیرا که تمامی زمین از آن من است. خروج 19: 5
و شما برای من مملکت کاهنان و امت مقدس خواهید بود. این است کلماتی که به بنیاسرائیل خواهی گفت. خروج 19: 6
پس موسی آمد و مشایخ قوم را طلبید و تمامی این سخنان را که خداوند به او امر فرموده بود، در حضور ایشان گذاشت. خروج 19: 7
متی 16: 13–20
و چون عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسیده گفت: مردم پسر انسان را که میگویند؟ متی 16: 13
ایشان گفتند: بعضی یحیی تعمیددهنده و بعضی الیاس و بعضی ارمیا یا یکی از انبیا. متی 16: 14
بدیشان گفت: اما شما مرا که میگویید؟ متی 16: 15
شمعون پطرس در جواب گفت: تویی مسیح، پسر خدای زنده. متی 16: 16
عیسی در جواب گفت: خوشا به حال تو ای شمعون پسر یونا، زیرا که جسم و خون این را بر تو مکشوف نساخت بلکه پدر من که در آسمان است. متی 16: 17
و من نیز تو را میگویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا میکنم و ابواب جهنم بر آن استیلا نخواهند یافت. متی 16: 18
و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو میسپارم و هر آنچه بر زمین ببندی در آسمان بسته شود و هر آنچه بر زمین بگشایی در آسمان گشوده شود. متی 16: 19
آنگاه شاگردان را امر فرمود که به هیچکس نگویند که او عیسی مسیح است. متی 16: 20
متی 18: 18
آمین به شما میگویم هر آنچه بر زمین ببندید در آسمان بسته شود و هر آنچه بر زمین بگشایید در آسمان گشوده شود. متی 18: 18
متی 28: 19–20
پس رفته همهٔ امتها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید. متی 28: 19
و ایشان را تعلیم دهید که همه اموری را که به شما حکم کردهام نگاه دارند، و اینک من هر روزه تا انقضای عالم همراه شما میباشم. آمین. متی 28: 20
اعمال 2: 38–42
پطرس بدیشان گفت: توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح تعمید یابید برای آمرزش گناهان، و عطیهٔ روحالقدس را خواهید یافت. اعمال 2: 38
زیرا این وعده است برای شما و فرزندان شما و همهٔ آنان که دورند، یعنی هر که خداوند خدای ما بخواند. اعمال 2: 39
و به کلمات بسیار دیگر شهادت میداد و ایشان را نصیحت کرده میگفت: خود را از این طبقهٔ کج نجات دهید. اعمال 2: 40
پس آنان که سخن او را پذیرفتند تعمید یافتند، و در آن روز قریب سه هزار نفر پذیرفته شدند. اعمال 2: 41
و بر تعلیم رسولان و رفاقت و شکستن نان و دعاها مواظبت مینمودند. اعمال 2: 42
اعمال 7: 38
این است آن که در جماعت در بیابان با فرشتهای که در کوه سینا با او سخن گفت و با پدران ما بود، و اقوال حیاتبخش را یافت تا به ما بدهد. اعمال 7: 38
اول قرنتیان 1: 2
به کلیسای خدا که در قرنتس است، مقدسشدگان در مسیح عیسی، خواندهشدگانِ مقدس، با همهٔ آنان که در هر جا نام خداوند ما عیسی مسیح را میخوانند، خداوند ایشان و ما. اول قرنتیان 1: 2
افسسیان 1: 22–23
و همهچیز را زیر پایهای او نهاد و او را سر همهچیز برای کلیسا قرار داد. افسسیان 1: 22
که بدن اوست و پریِ او که همه را در همه پر میکند. افسسیان 1: 23
افسسیان 2: 19–22
پس دیگر غریب و مهمان نیستید، بلکه هموطنِ مقدسین و اهل خانهٔ خدایید. افسسیان 2: 19
که بر بنیاد رسولان و انبیا بنا شدهاید که خودِ عیسی مسیح سنگ زاویه است. افسسیان 2: 20
که در وی تمامی عمارت بههم پیوسته در خداوند نمو میکند. افسسیان 2: 21
و در وی شما نیز با هم بنا میشوید برای مسکن خدا بهواسطهٔ روح. افسسیان 2: 22
افسسیان 3: 8–11
مرا که از همهٔ مقدسین کوچکتر هستم این فیض داده شد که بشارت دهم به امتها دولت بیقیاس مسیح را. افسسیان 3: 8
و همه را روشن سازم که مشارکت این سر چیست که از ازل در خدا مکتوم بوده است. افسسیان 3: 9
تا اکنون به وساطت کلیسا حکمت کثیرالجهت خدا معلوم شود. افسسیان 3: 10
برحسب قصد ازلی که در مسیح عیسی خداوند ما بهعمل آورد. افسسیان 3: 11
افسسیان 5: 23–27
زیرا شوهر سر زن است چنانکه مسیح نیز سر کلیساست، و او نجاتدهندهٔ بدن است. افسسیان 5: 23
ای شوهران، زنان خود را محبت نمایید چنانکه مسیح نیز کلیسا را محبت نمود و خویشتن را برای آن داد. افسسیان 5: 25
تا آن را تقدیس کرده، به غسل آب بهوسیلهٔ کلام طاهر سازد. افسسیان 5: 26
تا کلیسا را برای خود جلالمند حاضر سازد که در آن لکه یا چروک یا هیچ چیز نظیر آن نباشد، بلکه مقدس و بیعیب باشد. افسسیان 5: 27
کولسیان 1: 17–18
و او قبل از همهچیز است و همهچیز در وی قوام دارد. کولسیان 1: 17
و او سر بدن یعنی کلیساست، و او ابتدا و نخستزاده از مردگان است تا در همهچیز او تقدم داشته باشد. کولسیان 1: 18
اول پطرس 2: 9
اما شما نسل برگزیده و کهانت ملوکانه و امت مقدس و قوم خاص خدا هستید تا فضایل او را اعلام نمایید که شما را از ظلمت به نور عجیب خود خوانده است. اول پطرس 2: 9
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
۱۳. کلیسای بازمانده و مأموریت آن
کلیسای جهانی شامل همه کسانی است که به راستی به مسیح ایمان دارند، اما در روزهای آخر، زمانی که فساد گستردهای بر جهان حاکم است، یک بازمانده برگزیده شده است تا دستورات خداوند و ایمان به عیسی را حفظ کند. این بازمانده از رسیدن ساعت داوری خبر میدهد، نجات از طریق مسیح را اعلام میکند و از نزدیک شدن ظهور دوم او بشارت میدهد.
این اعلام توسط سه فرشته در کتاب مکاشفه ۱۴ نمادین شده است؛ این با کار داوری در آسمان همزمان است و به کاری از توبه و اصلاح در زمین منتهی میشود. هر مؤمنی فراخوانده شده است که بخشی شخصی از این گواهی جهانی باشد.
آیه های مربوط به اعتقاد به بازمانده بودن کلیسای ادونتیست روز هفتم و مأموریت کلیسای ادونتیست روز هفتم
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
دانیال 7: 9–14
نگریستم تا کرسیها برپا شد و قدیمالایام بنشست؛ لباسش چون برف سفید و موی سرش مثل پشم پاک بود؛ کرسی او شرارههای آتش و چرخهایش آتش افروخته بود. دانیال 7: 9
نهری از آتش جاری شده از پیش روی او بیرون میآمد؛ هزار هزار او را خدمت میکردند و دههزارها دههزار در حضورش ایستاده بودند؛ داوری بنشست و دفترها گشوده شد. دانیال 7: 10
مینگریستم به سبب آواز سخنان بزرگ که آن شاخ میگفت؛ مینگریستم تا آن حیوان کشته شد و جسدش هلاک گردید و به آتش افروخته تسلیم شد. دانیال 7: 11
و اما سایر حیوانات، سلطنتشان از ایشان گرفته شد، لیکن مدت حیات برای ایشان تا زمانی و ساعتی معین امتداد یافت. دانیال 7: 12
در رؤیاهای شب مینگریستم و اینک مثل پسر انسان با ابرهای آسمان آمد و به قدیمالایام رسید و او را به حضورش آوردند. دانیال 7: 13
و سلطنت و جلال و مملکت به او داده شد تا تمامی قومها و امتها و زبانها او را خدمت نمایند؛ سلطنتش سلطنت ابدی است که زایل نخواهد شد و مملکتش هرگز منقرض نخواهد گردید. دانیال 7: 14
نهری از آتش جاری شده از پیش روی او بیرون میآمد؛ هزار هزار او را خدمت میکردند و دههزارها دههزار در حضورش ایستاده بودند؛ داوری بنشست و دفترها گشوده شد. دانیال 7: 10
مینگریستم به سبب آواز سخنان بزرگ که آن شاخ میگفت؛ مینگریستم تا آن حیوان کشته شد و جسدش هلاک گردید و به آتش افروخته تسلیم شد. دانیال 7: 11
و اما سایر حیوانات، سلطنتشان از ایشان گرفته شد، لیکن مدت حیات برای ایشان تا زمانی و ساعتی معین امتداد یافت. دانیال 7: 12
در رؤیاهای شب مینگریستم و اینک مثل پسر انسان با ابرهای آسمان آمد و به قدیمالایام رسید و او را به حضورش آوردند. دانیال 7: 13
و سلطنت و جلال و مملکت به او داده شد تا تمامی قومها و امتها و زبانها او را خدمت نمایند؛ سلطنتش سلطنت ابدی است که زایل نخواهد شد و مملکتش هرگز منقرض نخواهد گردید. دانیال 7: 14
اشعیا 1: 9
اگر خداوند لشکرها برای ما اندکی باقیمانده نمیگذاشت، مثل سدوم شده و شبیه عموره میگشتیم. اشعیا 1: 9
اشعیا 11: 11
و واقع خواهد شد در آن روز که خداوند بار دیگر دست خود را دراز خواهد کرد تا باقیماندهٔ قوم خود را بازخرید نماید. اشعیا 11: 11
ارمیا 23: 3
و من باقیماندهٔ گلهٔ خود را از جمیع زمینها که ایشان را به آنجا راندهام جمع کرده، به چراگاه ایشان بازخواهم آورد و بارور و کثیر خواهند شد. ارمیا 23: 3
میکاه 2: 12
یعقوب را تمامی جمع خواهم کرد و باقیماندهٔ اسرائیل را گرد خواهم آورد؛ ایشان را چون گوسفندان در حصار و مانند گلهای در میان چراگاه گرد میآورم. میکاه 2: 12
دوم قرنتیان 5: 10
زیرا همهٔ ما باید در برابر کرسی مسیح ظاهر شویم تا هر کس جزای کارهای خود را که بهوسیلهٔ جسم کرده است، چه نیک و چه بد، بیابد. دوم قرنتیان 5: 10
اول پطرس 1: 16–19
چونکه مکتوب است: مقدس باشید زیرا که من مقدس هستم. اول پطرس 1: 16
و اگر آن پدر را میخوانید که بدون ملاحظهٔ اشخاص، برحسب عمل هر کس داوری میکند، ایام غربت خود را با خوف بسر برید. اول پطرس 1: 17
دانستهاید که نه به چیزهای فاسد، یعنی نقره یا طلا، از سیرت باطل خود که از پدران به شما رسیده بود فدیه شدید. اول پطرس 1: 18
بلکه به خون گرانبهای مسیح، چون برهای بیعیب و بیلکه. اول پطرس 1: 19
و اگر آن پدر را میخوانید که بدون ملاحظهٔ اشخاص، برحسب عمل هر کس داوری میکند، ایام غربت خود را با خوف بسر برید. اول پطرس 1: 17
دانستهاید که نه به چیزهای فاسد، یعنی نقره یا طلا، از سیرت باطل خود که از پدران به شما رسیده بود فدیه شدید. اول پطرس 1: 18
بلکه به خون گرانبهای مسیح، چون برهای بیعیب و بیلکه. اول پطرس 1: 19
اول پطرس 4: 17
زیرا وقت آن است که داوری از خانهٔ خدا شروع شود، و اگر ابتدا از ما شروع گردد، عاقبتِ کسانی که مطیع انجیل خدا نیستند چه خواهد بود؟ اول پطرس 4: 17
دوم پطرس 3: 10–14
لیکن روز خداوند چون دزد خواهد آمد که در آن آسمانها با غوغایی عظیم بگذرد و عناصر سوخته شده منحل گردد و زمین و اعمال آن سوخته شود. دوم پطرس 3: 10
پس چونکه همهٔ اینها منحل میشود، شما چگونه باید در سیرت مقدس و دینداری باشید. دوم پطرس 3: 11
در انتظار و شتابنده به سوی آمدنِ روز خداوند که بهسبب آن آسمانهای مشتعل منحل خواهد شد و عناصر از حرارت ذوب خواهد گردید. دوم پطرس 3: 12
لیکن برحسب وعدهٔ او آسمانهای تازه و زمین تازه را انتظار میکشیم که عدالت در آنها ساکن است. دوم پطرس 3: 13
پس ای حبیبان چون منتظر این چیزها هستید بکوشید تا نزد او سالم و بیعیب و در سلامتی یافت شوید. دوم پطرس 3: 14
پس چونکه همهٔ اینها منحل میشود، شما چگونه باید در سیرت مقدس و دینداری باشید. دوم پطرس 3: 11
در انتظار و شتابنده به سوی آمدنِ روز خداوند که بهسبب آن آسمانهای مشتعل منحل خواهد شد و عناصر از حرارت ذوب خواهد گردید. دوم پطرس 3: 12
لیکن برحسب وعدهٔ او آسمانهای تازه و زمین تازه را انتظار میکشیم که عدالت در آنها ساکن است. دوم پطرس 3: 13
پس ای حبیبان چون منتظر این چیزها هستید بکوشید تا نزد او سالم و بیعیب و در سلامتی یافت شوید. دوم پطرس 3: 14
یهودا 3
ای حبیبان، چونکه نهایت غیرت را داشتم تا در باب نجات مشترک ما برای شما بنویسم، لازم دیدم شما را نصیحت نمایم که برای ایمانی که یک بار به مقدسین سپرده شد، جدّ و جهد نمایید. یهودا 3
یهودا 14
و اخنوخ که هفتم از آدم بود نیز دربارهٔ ایشان خبر داده گفت: اینک خداوند با دهها هزار از مقدسین خود آمد. یهودا 14
مکاشفه 12: 17
و اژدها بر زن غضبناک شده رفت تا با بقیهٔ نسل او جنگ کند، که احکام خدا را نگاه میدارند و شهادت عیسی مسیح را دارند. مکاشفه 12: 17
مکاشفه 14: 6–12
و فرشتهای دیگر دیدم که در وسط آسمان پرواز میکرد و انجیل ابدی داشت تا آنانی را که بر زمین ساکناند بشارت دهد. مکاشفه 14: 6
و به آواز بلند میگفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید زیرا ساعت داوری او رسیده است. مکاشفه 14: 7
و فرشتهای دیگر بعد از او آمد و گفت: بابل عظیم سقوط کرد. مکاشفه 14: 8
و فرشتهای دیگر بعد از ایشان آمد و به آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و تمثال او را بپرستد. مکاشفه 14: 9
او نیز از شراب غضب خدا خواهد نوشید. مکاشفه 14: 10
در اینجاست صبر مقدسین. مکاشفه 14: 12
و به آواز بلند میگفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید زیرا ساعت داوری او رسیده است. مکاشفه 14: 7
و فرشتهای دیگر بعد از او آمد و گفت: بابل عظیم سقوط کرد. مکاشفه 14: 8
و فرشتهای دیگر بعد از ایشان آمد و به آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و تمثال او را بپرستد. مکاشفه 14: 9
او نیز از شراب غضب خدا خواهد نوشید. مکاشفه 14: 10
در اینجاست صبر مقدسین. مکاشفه 14: 12
مکاشفه 18: 1–4
بعد از این امور فرشتهای دیگر دیدم که از آسمان فرود میآمد و زمین از جلالش منور شد. مکاشفه 18: 1
و به آواز بلند فریاد کرد: سقوط کرد، سقوط کرد بابل عظیم. مکاشفه 18: 2
و آوازی دیگر از آسمان شنیدم که میگفت: ای قوم من از او بیرون آیید. مکاشفه 18: 4
و به آواز بلند فریاد کرد: سقوط کرد، سقوط کرد بابل عظیم. مکاشفه 18: 2
و آوازی دیگر از آسمان شنیدم که میگفت: ای قوم من از او بیرون آیید. مکاشفه 18: 4
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۱۴. یگانگی در بدن مسیح
کلیسا یک بدن است با اعضای بسیار، که از هر قوم، قبیله، زبان و ملت فراخوانده شدهاند.
در مسیح، ما خلقتی تازه هستیم؛ تمایزهای نژادی، فرهنگی، آموزشی و ملیتی، و تفاوتهای میان بالا و پایین، ثروتمند و فقیر، مرد و زن، نباید موجب جدایی در میان ما شوند. همه ما در مسیح برابر هستیم؛ او که بهوسیلهٔ یک روح، ما را در یک مشارکت با خود و با یکدیگر پیوند داده است. ما باید بدون تبعیض و بدون هیچگونه ملاحظهای، یکدیگر را خدمت کنیم و از یکدیگر خدمت بپذیریم.
از طریق مکاشفهٔ عیسی مسیح در کتب مقدّس، ما در یک ایمان و یک امید مشترک هستیم و با یک شهادت واحد به سوی همه دراز میشویم. این یگانگی ریشه در وحدت خدای تثلیثی دارد، خدایی که ما را به فرزندی خود پذیرفته است.
آیه های مربوط به اعتقاد به یگانگی در بدن مسیح
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
مزامیر 133: 1
خوشا به حال برادران که با هم به اتحاد ساکن شوند. مزامیر 133: 1متی 28: 19–20
پس رفته، همهٔ امتها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید. متی 28: 19و ایشان را تعلیم دهید که همه اموری را که به شما حکم کردهام نگاه دارند؛ و اینک من هر روزه تا انقضای عالم همراه شما میباشم. آمین. متی 28: 20
یوحنا 17: 20–23
و نه برای اینها فقط سؤال میکنم، بلکه برای آنانی نیز که به واسطهٔ کلام ایشان به من ایمان خواهند آورد. یوحنا 17: 20تا همه یک باشند، چنانکه تو ای پدر در من هستی و من در تو، که ایشان نیز در ما واحد باشند تا جهان ایمان آورد که تو مرا فرستادی. یوحنا 17: 21
و جلالی را که تو به من دادی من به ایشان دادم، تا یک باشند چنانکه ما یک هستیم. یوحنا 17: 22
من در ایشان و تو در من، تا ایشان کاملًا یک گردند و جهان بداند که تو مرا فرستادی و ایشان را محبت نمودی چنانکه مرا محبت نمودی. یوحنا 17: 23
اعمال 17: 26–27
و از یک خون تمام امتهای بنیآدم را ساخت تا بر تمامی روی زمین ساکن شوند، و اوقات معین ایشان و حدود مسکنهای ایشان را مقرر فرمود. اعمال 17: 26تا خدا را بطلبند، شاید او را لمس کرده بیابند، هرچند از هیچیک از ما دور نیست. اعمال 17: 27
رومیان 12: 4–5
چنانکه در یک بدن اعضای بسیار داریم و همهٔ اعضا یک عمل ندارند. رومیان 12: 4همچنین ما که بسیار هستیم، یک بدن در مسیح میباشیم و هر یک اعضای یکدیگر هستیم. رومیان 12: 5
اول قرنتیان 12: 12–14
زیرا چنانکه بدن یکی است و اعضای بسیار دارد و همهٔ اعضای بدن اگرچه بسیارند یک بدن میباشند، همچنین مسیح نیز چنین است. اول قرنتیان 12: 12زیرا که همهٔ ما به یک روح در یک بدن تعمید یافتهایم، خواه یهود و خواه یونانی، خواه غلام و خواه آزاد، و همه از یک روح نوشانیده شدهایم. اول قرنتیان 12: 13
زیرا بدن یک عضو نیست بلکه بسیار است. اول قرنتیان 12: 14
دوم قرنتیان 5: 16–17
پس از این ما هیچکس را برحسب جسم نمیشناسیم؛ و اگرچه مسیح را نیز پیشتر برحسب جسم شناختیم، لیکن الآن دیگر نمیشناسیم. دوم قرنتیان 5: 16پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی نو است؛ چیزهای کهنه درگذشت، اینک همهچیز نو شده است. دوم قرنتیان 5: 17
غلاطیان 3: 27–29
زیرا همهٔ شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را پوشیدهاید. غلاطیان 3: 27در مسیح نه یهود است و نه یونانی، نه غلام است و نه آزاد، نه نر است و نه ماده، زیرا همهٔ شما در مسیح عیسی یک هستید. غلاطیان 3: 28
و اگر از آنِ مسیح هستید، هرآینه ذریت ابراهیم و بحسب وعده وارث میباشید. غلاطیان 3: 29
افسسیان 2: 13–16
لیکن الآن در مسیح عیسی شما که زمانی دور بودید، به خون مسیح نزدیک شدهاید. افسسیان 2: 13زیرا که او سلامتی ماست، که هر دو را یک گردانید و دیوار حایل را که در میان بود برانداخت. افسسیان 2: 14
دشمنی را در جسم خویش یعنی شریعت احکام را که در فرایض بود زایل ساخت تا آن دو را در خود به یک انسان تازه بیافریند و سلامتی دهد. افسسیان 2: 15
و هر دو را در یک بدن با خدا مصالحه دهد بهوسیلهٔ صلیب، و دشمنی را به آن بکشد. افسسیان 2: 16
افسسیان 4: 3–6، 11–16
و کوشا باشید که یگانگی روح را بهوسیلهٔ ربط سلامتی نگاه دارید. افسسیان 4: 3یک بدن و یک روح است، چنانکه در یک امید دعوت خود خوانده شدهاید. افسسیان 4: 4
یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید. افسسیان 4: 5
یک خدا و پدرِ همه، که فوقِ همه و در همه و در جمیع شماست. افسسیان 4: 6
و او بعضی را رسولان و بعضی را انبیا و بعضی را مبشران و بعضی را شبانان و معلمان مقرر فرمود. افسسیان 4: 11
برای تکمیل مقدسین جهت عمل خدمت، برای بنای بدن مسیح. افسسیان 4: 12
تا همه به یگانگی ایمان و معرفت پسر خدا برسیم، به انسان کامل، به اندازهٔ قامتِ ملءِ مسیح. افسسیان 4: 13
بلکه به راستی در محبت رفتار کرده، در همهچیز در او نمو نماییم که سر است یعنی مسیح. افسسیان 4: 15
که از او تمامی بدن با هم پیوسته و متصل، بحسب عمل هر عضو، بدن را نمو میدهد برای بنای خود در محبت. افسسیان 4: 16
کولسیان 3: 10–15
و انسان جدید را پوشیدهاید که برای معرفت کامل، به صورت آفرینندهٔ خود تازه میشود. کولسیان 3: 10پس چون برگزیدگان خدا مقدس و محبوب هستید، دلهای رئوفیت و مهربانی و فروتنی و حلم و صبر بتانید. کولسیان 3: 12
و بر همهٔ اینها محبت را بپوشید که رشتهٔ کمال است. کولسیان 3: 14
و سلامتی مسیح در دلهای شما حکم کند، زیرا که بهسبب آن در یک بدن خوانده شدهاید؛ و شکرگزار باشید. کولسیان 3: 15
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
۱۵. تعمید (غسلِ فرو رفتن کامل در آب)
با تعمید، ایمان خود را به مرگ و قیام عیسی مسیح اعتراف میکنیم و شهادت میدهیم که نسبت به گناه مردهایم و قصد داریم در تازگی حیات گام برداریم. بدینگونه، مسیح را بهعنوان خداوند و نجاتدهنده میپذیریم، قوم او میشویم و بهعنوان اعضا توسط کلیسای او پذیرفته میگردیم.
تعمید نمادی است از اتحاد ما با مسیح، آمرزش گناهان ما و دریافت روحالقدس.
تعمید بهوسیلهٔ فرو رفتن در آب انجام میشود و وابسته به اقرار ایمان به عیسی و وجود شواهد توبه از گناه است. این عمل پس از تعلیم در کتب مقدّس و پذیرش تعالیم آنها صورت میگیرد.
آیه های مربوط به اعتقاد به تعمید به صورت غوطه وری کامل در آب
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
متی 28: 19–20
پس رفته، همهٔ امتها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روحالقدس تعمید دهید. متی 28: 19و ایشان را تعلیم دهید که همه اموری را که به شما حکم کردهام نگاه دارند؛ و اینک من هر روزه تا انقضای عالم همراه شما میباشم. آمین. متی 28: 20
اعمال رسولان 2: 38
پطرس بدیشان گفت: توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح تعمید یابید برای آمرزش گناهان، و عطیهٔ روحالقدس را خواهید یافت. اعمال 2: 38اعمال رسولان 16: 30–33
و ایشان را بیرون آورده گفت: ای سروران، چه باید بکنم تا نجات یابم؟ اعمال 16: 30گفتند: به خداوند عیسی مسیح ایمان آور، که تو و اهل خانهات نجات خواهید یافت. اعمال 16: 31
و کلام خداوند را به او و به جمیع کسانی که در خانهاش بودند بیان کردند. اعمال 16: 32
و در همان ساعت شب، ایشان را گرفته زخمهایشان را شست، و فیالحال او و همهٔ اهل خانهاش تعمید یافتند. اعمال 16: 33
اعمال رسولان 22: 16
و الآن چرا توقف میکنی؟ برخیز و تعمید گرفته، نام او را خوانده، گناهان خود را بشوی. اعمال 22: 16رومیان 6: 1–6
پس چه گوییم؟ آیا در گناه بمانیم تا فیض افزون گردد؟ رومیان 6: 1حاشا! ما که از گناه مردهایم، چگونه باز در آن زیست خواهیم کرد؟ رومیان 6: 2
آیا نمیدانید که همهٔ ما که در عیسی مسیح تعمید یافتیم، در موت او تعمید یافتیم؟ رومیان 6: 3
پس با او بهواسطهٔ تعمید در موت مدفون شدیم تا چنانکه مسیح به جلال پدر از مردگان برخاست، ما نیز در تازگی حیات سلوک نماییم. رومیان 6: 4
زیرا اگر موافق صورت موت او متحد شدهایم، هرآینه در قیامت او نیز متحد خواهیم شد. رومیان 6: 5
و این را میدانیم که انسان قدیم ما با او مصلوب شد تا جسد گناه نابود گردد، تا دیگر گناه را بندگی نکنیم. رومیان 6: 6
غلاطیان 3: 27
زیرا همهٔ شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را پوشیدهاید. غلاطیان 3: 27کولسیان 2: 12–13
که با او در تعمید مدفون شدید، و در او نیز با ایمان به عمل خدا که او را از مردگان برخیزانید، برخاستهاید. کولسیان 2: 12و شما را که در خطایا و در نامختونی جسم خود مرده بودید، با او زنده گردانید و همهٔ خطایای شما را آمرزید. کولسیان 2: 13
برداشته شده از ترجمه فارسی قدیم.
۱۶. مشارکت در شام خداوند (عشای ربّانی) یا کامیونیون
شام خداوند مشارکت در نمادهای بدن و خون عیسی مسیح است، بهعنوان ابراز ایمان به او که خداوند و نجاتدهندۀ ماست.
در این تجربهٔ مشارکت، مسیح حاضر است تا قوم خود را ملاقات کرده و آنان را تقویت نماید. هنگامی که در این آیین شریک میشویم، با شادی مرگ خداوند را اعلام میکنیم تا زمانی که او باز آید.
آمادگی برای این شام شامل خودآزمایی، توبه و اعتراف است. استاد، خدمت شستن پاها را مقرر فرمود تا نشانۀ طهارتِ تازه، بیانگر آمادگی برای خدمت به یکدیگر با فروتنی مسیحگونه، و وسیلهای برای اتحاد دلهای ما در محبت باشد.
آیین عشای ربّانی برای همۀ مسیحیانِ ایماندار گشوده است.
آیه های مربوط به اعتقاد شام خداوند (روی آیه کلیک کنید تا آیه نشان داده شود):
آیه های مربوط به اعتقاد مشارکت در عشای ربّانی
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
متی 26: 17–30
و در روز اول فطیر، شاگردان نزد عیسی آمده گفتند: کجا میخواهی که فِصَح را برایت آماده کنیم؟ متی 26: 17
فرمود: به شهر نزد فلان شخص بروید و بدو بگویید: استاد میگوید که وقت من نزدیک است؛ فصح را با شاگردان خود در خانهٔ تو نگاه خواهم داشت. متی 26: 18
و شاگردان چنانکه عیسی فرموده بود عمل کردند و فصح را مهیا ساختند. متی 26: 19
چون شام شد، با دوازده نفر بنشست. متی 26: 20
و چون ایشان میخوردند، گفت: آمین به شما میگویم که یکی از شما مرا تسلیم خواهد کرد. متی 26: 21
پس بسیار محزون شدند و هر یک از ایشان آغاز کرده به وی گفتند: آیا منم خداوندا؟ متی 26: 22
او در جواب گفت: آن که دست خود را با من در کاسه فرو برد، همان مرا تسلیم خواهد نمود. متی 26: 23
پسر انسان میرود چنانکه در حق او مکتوب است؛ لیکن وای بر آن مردی که پسر انسان بهدست او تسلیم میشود؛ کاش آن مرد زاده نشده بود. متی 26: 24
آنگاه یهودا که او را تسلیم میکرد در جواب گفت: آیا منم ای استاد؟ بدو گفت: تو گفتی. متی 26: 25
و چون ایشان میخوردند، عیسی نان را گرفته برکت داد و آن را پاره کرده به شاگردان داد و گفت: بگیرید، بخورید، این است جسد من. متی 26: 26
و پیاله را گرفته شکر نمود و بدیشان داد و گفت: همه از این بنوشید. متی 26: 27
زیرا این است خون من که برای بسیاران در جهت آمرزش گناهان ریخته میشود. متی 26: 28
لیکن به شما میگویم که از این محصول مو دیگر نخواهم نوشید تا آن روزی که آن را تازه با شما در ملکوت پدر خود بنوشم. متی 26: 29
و چون سرود خواندند، به سوی کوه زیتون بیرون رفتند. متی 26: 30
یوحنا 6: 48–63
من نان حیات هستم. یوحنا 6: 48
پدران شما مَنّ را در بیابان خوردند و مردند. یوحنا 6: 49
این است نانی که از آسمان نازل میشود، تا کسی از آن بخورد و نمیرد. یوحنا 6: 50
من نان زندهای هستم که از آسمان نازل شدهام؛ اگر کسی از این نان بخورد تا ابد زنده خواهد ماند؛ و نانی که من عطا میکنم جسد من است که برای حیات جهان میدهم. یوحنا 6: 51
پس یهودیان با یکدیگر منازعه کرده میگفتند: این شخص چگونه میتواند جسد خود را به ما بدهد بخوریم؟ یوحنا 6: 52
عیسی بدیشان گفت: آمین آمین به شما میگویم، اگر جسد پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، حیات در خود ندارید. یوحنا 6: 53
هر که جسد مرا میخورد و خون مرا مینوشد، حیات جاودانی دارد و من او را در روز آخر خواهم برخیزانید. یوحنا 6: 54
زیرا که جسد من حقیقتاً خوراک است و خون من حقیقتاً نوشیدنی. یوحنا 6: 55
هر که جسد مرا میخورد و خون مرا مینوشد، در من ساکن است و من در او. یوحنا 6: 56
چنانکه پدر زنده مرا فرستاد و من به پدر زندهام، همچنین هر که مرا میخورد، او نیز به من زنده خواهد بود. یوحنا 6: 57
این است نانی که از آسمان نازل شده، نه مانند آنکه پدران شما مَنّ خوردند و مردند؛ هر که این نان را خورد تا ابد زنده خواهد ماند. یوحنا 6: 58
این سخنان را در کفرناحوم هنگام تعلیم در کنیسه گفت. یوحنا 6: 59
پس بسیاری از شاگردانش چون این را شنیدند گفتند: این کلام سخت است، کیست که بتواند آن را بشنود؟ یوحنا 6: 60
و عیسی چون در خود دانست که شاگردانش از این گله میکنند، گفت: آیا این شما را میلغزاند؟ یوحنا 6: 61
پس اگر پسر انسان را ببینید که بهجایی که قبل از آن بود صعود میکند چه؟ یوحنا 6: 62
روح است که زنده میکند و جسد فایدهای ندارد؛ کلماتی که من به شما میگویم روح و حیات است. یوحنا 6: 63
یوحنا 13: 1–17
و قبل از عید فصح، چون عیسی دانست که ساعت او رسیده است تا از این جهان به سوی پدر برود، کسان خود را که در جهان بودند دوست داشته، تا به آخر دوست داشت. یوحنا 13: 1
... (آیات کامل شستن پاها تا آیه 17) ...
زیرا که این مثال را به شما دادم، تا چنانکه من به شما کردم، شما نیز بکنید. یوحنا 13: 17
اول قرنتیان 10: 16–17
پیالهٔ برکت که آن را برکت میدهیم، آیا مشارکت خون مسیح نیست؟ نانی که پاره میکنیم، آیا مشارکت جسد مسیح نیست؟ اول قرنتیان 10: 16
زیرا چون نان یکی است، ما که بسیار هستیم یک جسد میباشیم، زیرا همه از یک نان شریک میشویم. اول قرنتیان 10: 17
اول قرنتیان 11: 23–30
زیرا من از خداوند یافتم آنچه نیز به شما سپردم که خداوند عیسی در شبی که تسلیم شد نان را گرفت. اول قرنتیان 11: 23
... (ادامۀ متن کامل عشاء ربانی تا آیه 30) ...
زیرا از این سبب بسیاری در میان شما ضعیف و بیمارند و جمعی نیز مردهاند. اول قرنتیان 11: 30
مکاشفه 3: 20
اینک من بر در ایستاده میکوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، به سوی او اندر میآیم و با او شام میخورم و او با من. مکاشفه 3: 20
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
اعتقادات مسیحی بر اساس کتاب مقدس در مورد زندگی روزمره ی مسیحی
۱۷. عطایای روحانی و خدمتها
خدا در هر عصر، به همۀ اعضای کلیسای خود عطایای روحانی میبخشد تا هر عضو آنها را در خدمت محبتآمیز برای خیر مشترک کلیسا و بشریت بهکار گیرد.
این عطایا بهواسطۀ روحالقدس داده میشوند، که به هر عضو مطابق ارادۀ خود تقسیم میکند، و همۀ تواناییها و خدمتهایی را که کلیسا برای انجام وظایف الهیِ خود نیاز دارد، فراهم میسازند.
مطابق کتب مقدّس، این عطایا شامل خدمتهایی همچون ایمان، شفا، نبوت، موعظه، تعلیم، مدیریت، آشتی، شفقت، و خدمت ایثارگرانه و محبتآمیز برای یاری و تشویق مردم است.
برخی از اعضا از سوی خدا خوانده شده و بهوسیلۀ روح برای وظایفی که توسط کلیسا بهرسمیت شناخته میشود، تجهیز میگردند؛ بهویژه در خدمتهای شبانی، بشارتی و تعلیمی که برای آمادهسازی اعضا جهت خدمت، بنای کلیسا تا بلوغ روحانی، و تقویت یگانگی ایمان و شناخت خدا ضروری هستند.
هنگامی که اعضا این عطایای روحانی را بهعنوان امانتداران امینِ فیض گوناگون خدا بهکار میگیرند، کلیسا از تأثیرات ویرانگر تعالیم غلط محفوظ میماند، رشدی را تجربه میکند که از جانب خداست، و در ایمان و محبت بنا میشود.
آیه های مربوط به هدیه های روحانی خدمت های مسیحی
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
اعمال رسولان 6: 1–7
و در آن روزها چون عدد شاگردان افزون شد، همهمهای از یونانیان بر عبرانیان افتاد از آن جهت که بیوهزنان ایشان در خدمت روزانه مهمل میماندند. اعمال 6: 1پس آن دوازده نفر جمهور شاگردان را طلبیده گفتند: شایسته نیست که ما کلام خدا را ترک کرده، به خدمت سفرهها مشغول شویم. اعمال 6: 2
پس ای برادران، از میان خود هفت مرد نیکنام و پر از روحالقدس و حکمت برگزینید تا ایشان را بر این مهم بگماریم. اعمال 6: 3
و ما خود را به دعا و خدمت کلام خواهیم سپرد. اعمال 6: 4
و این سخن نزد تمام جماعت پسندیده آمد؛ پس استیفان را که مردی پر از ایمان و روحالقدس بود، و فیلپُس و پروخورس و نیکانور و تیمون و پرمیناس و نیکولاوس اهل انطاکیه را که نوایمان بود، برگزیدند. اعمال 6: 5
و ایشان را در حضور رسولان آوردند و دعا کرده، دستها بر ایشان نهادند. اعمال 6: 6
و کلام خدا افزون میشد، و عدد شاگردان در اورشلیم بسیار زیاد میگردید، و گروهی بسیار از کاهنان مطیع ایمان میشدند. اعمال 6: 7
رومیان 12: 4–8
چنانکه در یک بدن اعضای بسیار داریم و همهٔ اعضا یک عمل ندارند. رومیان 12: 4همچنین ما که بسیار هستیم، یک بدن در مسیح میباشیم و هر یک اعضای یکدیگر هستیم. رومیان 12: 5
پس چون giftهای مختلف داریم، به حسب فیضی که به ما عطا شده است، خواه نبوت مطابق ایمان بهکار رود. رومیان 12: 6
یا خدمت، در خدمت؛ یا تعلیمدهنده، در تعلیم. رومیان 12: 7
و یا واعظ، در وعظ؛ دهنده، به سخاوت؛ پیشوا، با اهتمام؛ رحمکننده، با خوشی. رومیان 12: 8
اول قرنتیان 12: 7–11، 27–28
لیکن به هر کس ظهور روح برای منفعت عطا شده است. اول قرنتیان 12: 7زیرا به یکی بهوسیلهٔ روح کلام حکمت داده میشود، و به دیگری کلام علم، بهحسب همان روح. اول قرنتیان 12: 8
و به دیگری ایمان، به همان روح؛ و به دیگری عطای شفابخشی، به همان روح. اول قرنتیان 12: 9
و به دیگری اعمال قوتها؛ و به دیگری نبوت؛ و به دیگری تمییز ارواح؛ و به دیگری اقسام زبانها؛ و به دیگری ترجمه زبانها. اول قرنتیان 12: 10
لیکن جمیع اینها را همان یک روح عامل میشود، که هر یکی را بهخصوصی که میخواهد تقسیم میکند. اول قرنتیان 12: 11
و شما بدن مسیح هستید و هر یک بهانفراد اعضای او میباشید. اول قرنتیان 12: 27
و خدا بعضی را در کلیسا مقرر فرمود: اول رسولان، دوم انبیا، سوم معلمان، بعد قوتها، سپس عطای شفاها، اعانتها، تدبیرها، اقسام زبانها. اول قرنتیان 12: 28
افسسیان 4: 8، 11–16
از این جهت میفرماید: چون به اعلی صعود نمود، اسیران را اسیر کرد و عطایا به مردم داد. افسسیان 4: 8و او بعضی را رسولان و بعضی را انبیا و بعضی را مبشران و بعضی را شبانان و معلمان مقرر فرمود. افسسیان 4: 11
برای تکمیل مقدسین جهت عمل خدمت، برای بنای بدن مسیح. افسسیان 4: 12
تا همه به یگانگی ایمان و معرفت پسر خدا برسیم، به انسان کامل، به اندازهٔ قامت ملء مسیح. افسسیان 4: 13
تا دیگر کودک نباشیم که از هر باد تعلیم به تلاطم افتیم. افسسیان 4: 14
بلکه به راستی در محبت رفتار کرده، در همهچیز در او که سر است یعنی مسیح نمو نماییم. افسسیان 4: 15
که از او تمامی بدن باهم پیوند یافته و برحسب عمل هر عضو نمو میکند. افسسیان 4: 16
اول تیموتائوس 3: 1–13
این سخن صادق است: اگر کسی آرزوی منصب نظارت کند، عمل نیکویی را میطلبد. اول تیموتائوس 3: 1پس ناظر باید بیملامت، شوهر یک زن، هوشیار، عاقل، نیکوسیرت، مهماننواز، مستعد تعلیم باشد. اول تیموتائوس 3: 2
نه میگسار و نه زننده، بلکه ملایم، نه مجادلهجو و نه حریص. اول تیموتائوس 3: 3
که خانهٔ خود را نیکو تدبیر نماید. اول تیموتائوس 3: 4
نه تازهایمان، مبادا مغرور شود. اول تیموتائوس 3: 6
همچنین شمامسه باید موقر باشند. اول تیموتائوس 3: 8
که اول امتحان شوند. اول تیموتائوس 3: 10
زیرا که آنانی که خدمت نیکو میکنند، درجهٔ نیکو حاصل مینمایند. اول تیموتائوس 3: 13
اول پطرس 4: 10–11
هر یک بهاندازهٔ موهبتی که یافته است، آن را بهیکدیگر خدمت نمایید، مثل وکلای نیکوی نعمتهای گوناگون خدا. اول پطرس 4: 10اگر کسی سخن میگوید، مثل سخنان خدا بگوید؛ اگر کسی خدمت میکند، از قوتی که خدا عطا میفرماید. اول پطرس 4: 11
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
۱۸. عطیۀ نبوت (هدیۀ پیشگویی)
کتب مقدّس شهادت میدهند که یکی از عطایای روحالقدس، نبوت است.
این عطیه نشانهای مشخص از کلیسای باقیمانده است و ما ایمان داریم که در خدمت الن جی. وایت آشکار شده است. نوشتههای او با اقتدار نبوی سخن میگویند و برای کلیسا تسلی، هدایت، تعلیم و اصلاح فراهم میسازند.
همچنین بهروشنی بیان میکنند که کتاب مقدّس معیار سنجشی است که هر تعلیم و هر تجربه باید بر اساس آن آزموده شود.
آیه های مربوط به اعتقاد عطایای نبوّت (پیشگویی)
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
اعداد 12: 6
پس گفت: سخنان مرا بشنوید: اگر نبیای از شما باشد، من خداوند خود را به رؤیا بر او ظاهر خواهم ساخت، و در خواب با وی سخن خواهم گفت. اعداد 12: 6دوم تواریخ 20: 20
پس بامدادان برخاسته، به سوی صحرای تقوع بیرون رفتند؛ و چون بیرون رفتند، یهوشافاط ایستاده گفت: ای یهودا و ساکنان اورشلیم، مرا بشنوید! به یَهُوَه خدای خود ایمان آورید تا استوار شوید، و به انبیای او ایمان آورید تا فیروز گردید. دوم تواریخ 20: 20عاموس 3: 7
بهدرستی که خداوند یَهُوَه کاری نمیکند جز آنکه سرّ خود را به بندگانش، انبیا، مکشوف سازد. عاموس 3: 7یوئیل 2: 28–29
و بعد از آن واقع خواهد شد که روحِ خود را بر تمامی بشر خواهم ریخت، و پسران و دختران شما نبوت خواهند کرد، و پیران شما خوابها خواهند دید، و جوانان شما رؤیاها خواهند دید. یوئیل 2: 28و نیز در آن ایام روحِ خود را بر بندگان و کنیزان خواهم ریخت. یوئیل 2: 29
اعمال رسولان 2: 14–21
پس پطرس با آن یازده نفر ایستاده، آواز خود را بلند کرده به ایشان گفت: ای مردان یهود و جمیع ساکنان اورشلیم، این بر شما معلوم باد و به سخنان من گوش دهید. اعمال 2: 14زیرا اینان مست نیستند چنانکه شما گمان میبرید، چون ساعت سوم از روز است. اعمال 2: 15
بلکه این است آنچه بهوسیلهٔ نبی یوئیل گفته شده است. اعمال 2: 16
که خدا میفرماید: در ایام آخر چنین خواهد شد که روح خود را بر تمامی بشر خواهم ریخت، و پسران و دختران شما نبوت خواهند کرد، و جوانان شما رؤیاها خواهند دید، و پیران شما خوابها خواهند دید. اعمال 2: 17
و بر بندگان و کنیزان خود نیز در آن ایام از روح خود خواهم ریخت و نبوت خواهند کرد. اعمال 2: 18
و عجایب در آسمان در بالا و آیات بر زمین در پایین، خون و آتش و دود بخار نشان خواهم داد. اعمال 2: 19
آفتاب به ظلمت و ماه به خون مبدل خواهد شد، پیش از آنکه روز عظیم و مشهور خداوند بیاید. اعمال 2: 20
و واقع خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت. اعمال 2: 21
دوم تیموتائوس 3: 16–17
تمام کتب از الهام خداست و به تعلیم و توبیخ و اصلاح و تربیت در عدالت مفید است. دوم تیموتائوس 3: 16تا مرد خدا کامل و برای هر عمل نیکو آراسته باشد. دوم تیموتائوس 3: 17
عبرانیان 1: 1–3
خدا که در زمانهای گذشته به انواع و طرق به پدران بهوسیلهٔ انبیا سخن گفت. عبرانیان 1: 1در این ایام آخر بهوسیلهٔ پسر خود با ما سخن گفت، که او را وارث همهچیز ساخت و بهوسیلهٔ او عالمها را آفرید. عبرانیان 1: 2
که فروغِ جلال او و مظهرِ جَوهر اوست و همهچیز را به کلامِ قدرت خود حمل مینماید، و چون بهواسطهٔ خود تطهیر گناهان ما را بهعمل آورد، به دست راست عظمت در اعلیعلیین بنشست. عبرانیان 1: 3
مکاشفه 12: 17
و اژدها بر زن غضبناک شده رفت تا با بقیهٔ ذریت او جنگ کند، که احکام خدا را نگاه میدارند و شهادت عیسی مسیح را دارند. مکاشفه 12: 17مکاشفه 19: 10
پس به پایهایش افتادم تا او را بپرستم؛ لیکن مرا گفت: زنهار مکن! من همعبد تو و برادران تو هستم که شهادت عیسی را دارند. خدا را بپرست، زیرا که شهادت عیسی روح نبوت است. مکاشفه 19: 10مکاشفه 22: 8–9
و من یوحنا هستم که این امور را دیدم و شنیدم؛ و چون شنیدم و دیدم، به پایهای فرشتهای که این امور را به من نشان میداد افتادم تا او را بپرستم. مکاشفه 22: 8لیکن به من گفت: زنهار مکن، زیرا من همعبد تو و برادرانت انبیا و آنانی که کلمات این کتاب را نگاه میدارند هستم؛ خدا را بپرست. مکاشفه 22: 9
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
19. شریعت خدا
اصول عظیم شریعت خدا در ده فرمان متجلی شده و در زندگی مسیح بهطور کامل نمایان گردیده است. این اصول محبت، اراده و مقاصد خدا را دربارۀ رفتار و روابط انسانی بیان میکنند و برای همۀ انسانها در هر عصر الزامآور هستند.
این فرامین اساس عهد خدا با قوم او و معیار داوری الهی هستند. بهوسیله روحالقدس، گناه را آشکار میسازند و احساس نیاز به نجاتدهنده را در انسان بیدار میکنند.
نجات کاملاً از فیض است و نه از اعمال، و ثمرۀ آن اطاعت از احکام میباشد.
این اطاعت، شخصیت مسیحی را پرورش میدهد و به احساس آرامش و سلامت منجر میشود. همچنین نشانۀ محبت ما نسبت به خداوند و توجه ما به همنوعان است. اطاعت ایمان، قدرت مسیح را در تبدیل زندگیها آشکار ساخته و در نتیجه، شهادت مسیحی را تقویت میکند.
آیه های مربوط به اعتقاد به شریعت خدا یا ده فرمان
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
خروج 20: 1–17
و خدا همهٔ این سخنان را بیان کرده، گفت: خروج 20: 1من یَهُوَه خدای تو هستم که تو را از زمین مصر، از خانهٔ بندگی بیرون آوردم. خروج 20: 2
غیر از من خدایان دیگر نداشته باش. خروج 20: 3
تمثال تراشیده یا هیچ صورتی از آنچه در آسمان بالا یا در زمین پایین یا در آب زیر زمین است، برای خود مساز. خروج 20: 4
و آنها را سجده مکن و عبادت منما، زیرا که من یَهُوَه خدای تو خدای غیور هستم که سزاوار گناه پدران را تا پشت سوم و چهارم از آنانی که مرا دشمن دارند، میرسانم. خروج 20: 5
و تا هزار پشت بر آنانی که مرا دوست دارند و احکام مرا نگاه میدارند، رحمت میکنم. خروج 20: 6
نام یَهُوَه خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که نام او را به باطل برد، بیگناه نخواهد شمرد. خروج 20: 7
روز سَبَّت را یاد کن تا آن را مقدس بداری. خروج 20: 8
شش روز مشغول باش و همهٔ کارهای خود را بکن. خروج 20: 9
اما روز هفتم سَبَّتِ یَهُوَه خدای توست؛ در آن هیچ کاری مکن، نه تو و نه پسرت و نه دخترت و نه غلامت و نه کنیزت و نه بهایمت و نه مسافرت که در دروازههای توست. خروج 20: 10
زیرا در شش روز خداوند آسمان و زمین و دریا و هرآنچه در آنهاست را ساخت و در روز هفتم آرامی گرفت؛ از این جهت خداوند روز سَبَّت را مبارک خواند و آن را مقدس ساخت. خروج 20: 11
پدر و مادر خود را احترام کن تا روزهایت در زمینی که یَهُوَه خدایت به تو میدهد دراز شود. خروج 20: 12
قتل مکن. خروج 20: 13
زنا مکن. خروج 20: 14
دزدی مکن. خروج 20: 15
بر همسایهٔ خود شهادت دروغ مده. خروج 20: 16
بر خانهٔ همسایهٔ خود طمع مورز؛ بر زن همسایهٔ خود و غلام و کنیز او و گاو و الاغ او و هیچچیز همسایهٔ خود طمع مدار. خروج 20: 17
تثنیه 28: 1–14
و اگر بهراستی آواز یَهُوَه خدای خود را بشنوی و جمیع احکام او را که امروز به تو امر میفرمایم بهجا آوری، خداوند خدای تو را بر جمیع امتهای زمین سرافراز خواهد ساخت. تثنیه 28: 1و تمامی این برکتها بر تو خواهد آمد و تو را فراخواهد گرفت اگر آواز یَهُوَه خدای خود را بشنوی. تثنیه 28: 2
در شهر مبارک خواهی بود و در صحرا مبارک خواهی بود. تثنیه 28: 3
ثمرهٔ شکم تو و میوهٔ زمین تو و ثمرات بهایم تو، زایش گاوانت و برههای گلهات مبارک خواهد بود. تثنیه 28: 4
سبد و خمیر تو مبارک خواهد بود. تثنیه 28: 5
در آمدنت مبارک خواهی بود و در بیرون رفتنت مبارک خواهی بود. تثنیه 28: 6
خداوند دشمنان تو را که بر تو برخیزند، مغلوب در برابر تو خواهد ساخت. تثنیه 28: 7
خداوند برکت را بر خزانههایت و بر هرآنچه دستت به آن میزند، امر خواهد فرمود. تثنیه 28: 8
اگر احکام یَهُوَه خدای خود را نگاه داری و در راههای او سلوک نمایی، خداوند تو را برای خود قوم مقدس خواهد داشت. تثنیه 28: 9
و جمیع قومهای زمین خواهند دید که نام یَهُوَه بر تو خوانده شده است و از تو خواهند ترسید. تثنیه 28: 10
و خداوند تو را در نیکویی بسیار افزون خواهد نمود. تثنیه 28: 11
خداوند خزانهٔ نیکوی خود یعنی آسمان را خواهد گشود تا باران زمینت را در وقتش بدهد. تثنیه 28: 12
و خداوند تو را سر خواهد ساخت نه دم. تثنیه 28: 13
اگر اوامر یَهُوَه خدای خود را که امروز به تو امر میفرمایم بشنوی، بلندتر خواهی بود و هرگز زیر نخواهی بود. تثنیه 28: 14
مزامیر 19: 7–14
شریعت خداوند کامل است و جان را برمیگرداند. مزامیر 19: 7شهادت خداوند امین است و جاهل را حکیم میسازد. مزامیر 19: 7
فرایض خداوند راست است و دل را شاد میگرداند. مزامیر 19: 8
ترس خداوند پاک است و تا ابد پایدار است. مزامیر 19: 9
احکام خداوند حق است و همه عادل است. مزامیر 19: 9
از طلا مرغوبتر و از شهد شیرینتر است. مزامیر 19: 10
بندهٔ تو نیز از آنها آگاه شده و در نگاه داشتن آنها اجر عظیم است. مزامیر 19: 11
کیست که خطایای خود را بفهمد؟ مرا از خطایای پنهانم پاک ساز. مزامیر 19: 12
همچنین بندهٔ خود را از گناهان تکبر نگاه دار. مزامیر 19: 13
سخنان دهانم و تفکر دلم در حضورت مقبول افتد، ای خداوند، صخرهٔ من و ولیّ من. مزامیر 19: 14
مزامیر 40: 7–8
آنگاه گفتم: اینک میآیم؛ در طومار کتاب در حق من مکتوب است. مزامیر 40: 7ارادهٔ تو ای خدای من، خشنودی من است و شریعت تو در اندرون دل من است. مزامیر 40: 8
متی 5: 17–20
گمان مبرید که آمدهام تا شریعت یا انبیا را باطل سازم؛ نیامدهام تا باطل کنم بلکه تا تمام نمایم. متی 5: 17زیرا آمین به شما میگویم، تا آسمان و زمین زایل نگردد، همزه یا نقطهای از شریعت هرگز زایل نشود تا همه واقع گردد. متی 5: 18
پس هر که یکی از این احکام کوچک را بشکند و مردم را چنین تعلیم دهد، در ملکوت آسمان کوچک شمرده خواهد شد. متی 5: 19
زیرا اگر عدالت شما زیادتر از عدالت کاتبان و فریسیان ننماید، هرگز به ملکوت آسمان داخل نخواهید شد. متی 5: 20
متی 22: 36–40
ای استاد، کدام حکم در شریعت اعظم است؟ متی 22: 36عیسی او را گفت: یَهُوَه خدای خود را به تمامی دل و تمامی جان و تمامی فکر خود محبت نما. متی 22: 37
این است حکم اول و اعظم. متی 22: 38
و دوم مثل آن است: همسایهٔ خود را مثل خود محبت نما. متی 22: 39
بر این دو حکم تمامی شریعت و انبیا آویخته است. متی 22: 40
یوحنا 14: 15
اگر مرا محبت مینمایید، احکام مرا نگاه دارید. یوحنا 14: 15یوحنا 15: 7–10
اگر در من بمانید و کلام من در شما بماند، آنچه خواهید سؤال کنید، برای شما واقع خواهد شد. یوحنا 15: 7در این پدر من جلال مییابد که ثمر بسیار بیاورید و شاگرد من گردید. یوحنا 15: 8
چنانکه پدر مرا محبت نمود، من نیز شما را محبت نمودم؛ در محبت من بمانید. یوحنا 15: 9
اگر احکام مرا نگاه دارید، در محبت من خواهید ماند، چنانکه من احکام پدر خود را نگاه داشتهام و در محبت او میمانم. یوحنا 15: 10
رومیان 8: 3–4
زیرا آنچه شریعت از آن عاجز بود، چونکه در جسم ضعیف بود، خدا با فرستادن پسرِ خود در شباهتِ جسم گناه و برای گناه، گناه را در جسم محکوم فرمود. رومیان 8: 3تا عدالتِ شریعت در ما کامل گردد، که نه برحسبِ جسم بلکه برحسبِ روح رفتار میکنیم. رومیان 8: 4
افسسیان 2: 8–10
زیرا که به فیض نجات یافتهاید، بهواسطهٔ ایمان، و این از شما نیست، بلکه بخشش خداست. افسسیان 2: 8نه از اعمال، تا هیچکس فخر نکند. افسسیان 2: 9
زیرا که آفریدهٔ او هستیم که در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شدهایم که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها سلوک نماییم. افسسیان 2: 10
عبرانیان 8: 8–10
زیرا چون ایشان را ملامت میکند، میگوید: اینک ایامی میآید، خداوند میگوید، که عهد تازهای با خاندان اسرائیل و خاندان یهودا خواهم بست. عبرانیان 8: 8نه مثل عهدی که با پدران ایشان بستم. عبرانیان 8: 9
بلکه این است عهدی که بعد از آن ایام با خاندان اسرائیل خواهم بست، خداوند میگوید: شریعت خود را در ذهن ایشان خواهم نهاد و بر دلهای ایشان خواهم نوشت، و من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. عبرانیان 8: 10
اول یوحنا 2: 3
و از این میدانیم که او را میشناسیم، اگر احکام او را نگاه داریم. اول یوحنا 2: 3اول یوحنا 5: 3
زیرا محبت خدا این است که احکام او را نگاه داریم، و احکام او گران نیست. اول یوحنا 5: 3مکاشفه 12: 17
و اژدها بر زن غضبناک شد و رفت تا با بقیهٔ ذریت او جنگ کند، که احکام خدا را نگاه میدارند و شهادت عیسی مسیح را دارند. مکاشفه 12: 17مکاشفه 14: 12
در اینجاست صبر مقدسین، که احکام خدا را نگاه میدارند و ایمان عیسی را دارند. مکاشفه 14: 12برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
20. سبت (پرستش در روز هفتم - شنبه بر اساس کتاب مقدس)
خالق مهربان، پس از شش روز آفرینش، در روز هفتم آرام گرفت و سبت را برای تمامی انسانها بهعنوان یادبودی از آفرینش برقرار نمود.
فرمان چهارم از شریعت تغییرناپذیر خدا، رعایت این سبتِ روز هفتم را بهعنوان روز استراحت، عبادت و خدمت، مطابق با تعلیم و عمل عیسی، خداوندِ سبت، لازم میدارد.
سبت روزی است برای مشارکت شادیبخش با خدا و با یکدیگر. این روز نمادی از رستگاری ما در مسیح، نشانهای از تقدیس ما، علامتی از وفاداری ما، و پیشنمایی آینده ابدی ما در ملکوت خدا است.
سبت نشانه دائمی خدا از عهد ابدی او میان خود و قومش است. رعایت شادمانه این زمان مقدس، از شام تا شام، از غروب تا غروب، جشنی است برای اعمال خلقت و رستگاری خدا.
آیه های مربوط به پرستش در روز شنبه توسط مسیحیان
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 2: 1–3
پس آسمانها و زمین و همهٔ لشکر آنها تمام شد. پیدایش 2: 1و خدا در روز هفتم از همهٔ کاری که ساخته بود فارغ شد، و در روز هفتم از همهٔ کاری که ساخته بود آرامی گرفت. پیدایش 2: 2
و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را تقدیس نمود، زیرا که در آن از همهٔ کار خود که خدا آفریده بود آرامی گرفت. پیدایش 2: 3
خروج 20: 8–11
روز سَبَّت را یاد کن تا آن را مقدس بداری. خروج 20: 8شش روز مشغول باش و همهٔ کارهای خود را بکن. خروج 20: 9
اما روز هفتم سَبَّتِ یَهُوَه خدای توست؛ در آن هیچ کاری مکن، نه تو و نه پسرت و نه دخترت و نه غلامت و نه کنیزت و نه بهایمت و نه مسافرت که در دروازههای توست. خروج 20: 10
زیرا در شش روز خداوند آسمان و زمین و دریا و هرآنچه در آنهاست را ساخت و در روز هفتم آرامی گرفت؛ از این جهت خداوند روز سَبَّت را مبارک خواند و آن را مقدس ساخت. خروج 20: 11
خروج 31: 13–17
و تو با بنیاسرائیل سخن گفته بگو: البته که سَبَّتهای مرا نگاه دارید، زیرا که آن نشان میان من و شما در نسلهای شماست تا بدانید که من یَهُوَه هستم که شما را تقدیس مینمایم. خروج 31: 13پس سَبَّت را نگاه دارید، زیرا که برای شما مقدس است؛ هر که آن را بیحرمت سازد، البته کشته شود. خروج 31: 14
شش روز کار کرده شود، اما روز هفتم سَبَّت آرامی است، مقدس برای خداوند؛ هر که در روز سَبَّت کاری کند البته کشته شود. خروج 31: 15
پس بنیاسرائیل سَبَّت را نگاه دارند تا سَبَّت را در نسلهای خود عهدی دائمی بدارند. خروج 31: 16
او نشانی است دائمی در میان من و بنیاسرائیل، زیرا که خداوند در شش روز آسمان و زمین را ساخت و در روز هفتم آرامی گرفت و نفس تازه کرد. خروج 31: 17
لاویان 23: 32
برای شما سَبَّت آرامی خواهد بود، و جانهای خود را مذلّت دهید؛ از شامِ روز نهم ماه تا شامِ دیگر سَبَّت خود را نگاه دارید. لاویان 23: 32تثنیه 5: 12–15
روز سَبَّت را نگاه دار تا آن را مقدس بداری، چنانکه یَهُوَه خدای تو امر فرموده است. تثنیه 5: 12شش روز کار کن و همهٔ کارت را بکن. تثنیه 5: 13
اما روز هفتم سَبَّتِ یَهُوَه خدای توست؛ در آن هیچ کاری مکن، نه تو و نه پسرت و نه دخترت و نه غلامت و نه کنیزت و نه گاوت و نه الاغت و نه هیچ بهایمت و نه مسافرت که در دروازههای توست، تا غلامت و کنیزت مثل تو آرامی گیرند. تثنیه 5: 14
و به یاد آور که غلام بودی در زمین مصر، و یَهُوَه خدای تو تو را از آنجا به دست قوی و بازوی بلند بیرون آورد؛ از این جهت یَهُوَه خدای تو تو را امر فرموده است که روز سَبَّت را نگاه داری. تثنیه 5: 15
اشعیا 56: 5–6
ایشان را در خانهٔ خود و در حصارهای خود مکانی و نامی بهتر از پسران و دختران خواهم داد؛ نامی جاودانی به ایشان خواهم داد که منقطع نخواهد شد. اشعیا 56: 5و بنیغریبان را که به خداوند ملحق شدهاند تا او را خدمت کنند و نام خداوند را محبت نمایند، تا بندگان او باشند، یعنی هر که سَبَّت را نگاه دارد و آن را بیحرمت نسازد و به عهد من متمسک شود. اشعیا 56: 6
اشعیا 58: 13–14
اگر پای خود را از سَبَّت بازداری و از انجام مرادِ خود در روز مقدّس من، و سَبَّت را لذت بخوانی و روز مقدس خداوند را محترم شماری، و او را احترام نمایی بهطوری که راههای خود را نپویی و مراد خود را نیابی و سخن باطل نگویی. اشعیا 58: 13آنگاه در خداوند تلذّذ خواهی نمود، و تو را بر رفعتهای زمین سوار خواهم ساخت، و تو را از میراث پدرت یعقوب بهرهمند خواهم گردانید؛ زیرا که دهان خداوند تکلم نموده است. اشعیا 58: 14
حزقیال 20: 12، 20
و نیز سَبَّتهای خود را به ایشان دادم تا نشانی باشد در میان من و ایشان، تا بدانند که من یَهُوَه هستم که ایشان را تقدیس میکنم. حزقیال 20: 12و سَبَّتهای مرا تقدیس نمایید تا نشانی باشد در میان من و شما، تا بدانید که من یَهُوَه خدای شما هستم. حزقیال 20: 20
متی 12: 1–12
در آن زمان عیسی در روز سَبَّت از میان کشتزارها میگذشت، و شاگردانش گرسنه شدند و شروع کردند به چیدن خوشهها و خوردن. متی 12: 1چون فریسیان دیدند، بدو گفتند: اینک شاگردانت کاری میکنند که در سَبَّت روا نیست. متی 12: 2
بدیشان گفت: آیا نخواندهاید که داود چه کرد، چون خود و همراهانش گرسنه شدند؟ متی 12: 3
که چگونه به خانهٔ خدا داخل شد و نانهای تقدمه را خورد که نه او و نه همراهانش را خوردن آن حلال بود، بلکه فقط کاهنان را؟ متی 12: 4
یا در شریعت نخواندهاید که کاهنان در سَبَّت در هیکل سَبَّت را میشکنند و بیگناه هستند؟ متی 12: 5
لیکن به شما میگویم که بزرگتر از هیکل در اینجاست. متی 12: 6
و اگر میدانستید که معنی این چیست که رحمت میخواهم نه قربانی، بیگناهان را محکوم نمیکردید. متی 12: 7
زیرا پسر انسان خداوندِ سَبَّت نیز هست. متی 12: 8
و از آنجا رفته داخل کنیسهٔ ایشان شد. متی 12: 9
و اینک مردی بود که دستش خشک شده بود؛ و از او پرسیدند که آیا شفا دادن در سَبَّت رواست؟ تا بر او تقصیر گیرند. متی 12: 10
بدیشان گفت: کدام مرد از شما است که اگر یک گوسفند داشته باشد و در روز سَبَّت به چاهی افتد، آن را نگیرد و بیرون نیاورد؟ متی 12: 11
پس انسان چقدر از گوسفند عزیزتر است! بنابراین نیکویی کردن در روز سَبَّت رواست. متی 12: 12
مرقس 1: 32
و چون شام شد و آفتاب فرو رفت، همهٔ مریضان و دیوداران را نزد او آوردند. مرقس 1: 32لوقا 4: 16
و به ناصره، جایی که پرورش یافته بود، آمد و به عادت خود در روز سَبَّت به کنیسه داخل شد و برخاست تا تلاوت کند. لوقا 4: 16عبرانیان 4: 1–11
پس چون وعدهٔ داخل شدن به استراحت او باقی است، بترسیم که مبادا کسی از شما عقب مانده معلوم شود. عبرانیان 4: 1زیرا مژده به ما نیز همانند ایشان رسیده است، لیکن کلامی که شنیدند سودی به ایشان نداد، چون به ایمان با شنوندگان متحد نشد. عبرانیان 4: 2
زیرا ما که ایمان آوردیم، داخل آن استراحت میشویم، چنانکه گفت: قسم خوردم در خشم خود که داخل آرامی من نخواهند شد، اگرچه اعمال از ابتدای آفرینش تمام شده بود. عبرانیان 4: 3
زیرا دربارهٔ روز هفتم در جایی چنین گفت: و خدا در روز هفتم از همهٔ اعمال خود آرامی گرفت. عبرانیان 4: 4
و باز در اینجا: داخل آرامی من نخواهند شد. عبرانیان 4: 5
پس چون باقی است که بعضی داخل آن شوند، و آنانی که نخست مژده به ایشان رسید داخل نشدند به سبب نافرمانی. عبرانیان 4: 6
باز روزی را معین کرده، امروز مینامد، بعد از این همه زمان، و بهوسیلهٔ داود میگوید، چنانکه گفته شد: امروز اگر آواز او را بشنوید، دلهای خود را سخت مسازید. عبرانیان 4: 7
زیرا اگر یوشع ایشان را آرامی داده بود، از روزی دیگر بعد از آن سخن نمیگفت. عبرانیان 4: 8
پس برای قوم خدا آرامیِ سَبَّتی باقی است. عبرانیان 4: 9
زیرا هر که داخل آرامی او شده است، خود نیز از اعمال خویش آرامی گرفته است، چنانکه خدا از اعمال خود. عبرانیان 4: 10
پس غیرت کنیم که داخل آن آرامی گردیم، مبادا کسی به همان مثال نافرمانی سقوط کند. عبرانیان 4: 11
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
21. مباشرت (پرداخت یک دهم از درآمد شخصی به کلیسا)
ما مباشران خدا هستیم که از سوی او امانتدارِ زمان و فرصتها، تواناییها و داراییها، و برکات زمین و منابع آن شدهایم. ما در برابر او مسئول استفاده صحیح از همه اینها هستیم.
ما مالکیت خدا را با خدمت وفادارانه به او و به دیگر انسانها، و با بازگرداندن دهیک و تقدیم هدایا برای اعلام انجیل او و پشتیبانی و رشد کلیسای او تصدیق میکنیم.
مباشرت امتیازی است که خدا برای پرورش ما در محبت و برای پیروزی بر خودخواهی و طمع به ما عطا کرده است. مباشران از برکاتی که در نتیجه وفاداری آنان به دیگران میرسد، شادمان میشوند.
آیه های مربوط به پرداخت ده یک (عشره)
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 1: 26–28
و خدا گفت: انسان را به صورت ما و موافق شبَهِ ما بسازیم، و بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر بهایم و بر تمامی زمین و بر هر خزندهای که بر زمین میخزد تسلط داشته باشد. پیدایش 1: 26پس خدا انسان را به صورت خود آفرید؛ او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید. پیدایش 1: 27
و خدا ایشان را برکت داد و خدا بدیشان گفت: بارور و کثیر شوید و زمین را پر ساخته، آن را مسخر نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بر هر حیوانی که بر زمین حرکت میکند تسلط داشته باشید. پیدایش 1: 28
پیدایش 2: 15
و خداوند خدا آدم را گرفت و او را در باغ عدن نهاد تا آن را کار کند و نگاه بدارد. پیدایش 2: 15اول تواریخ 29: 14
زیرا من کیستم و قوم من چه هستند که قدرت داشته باشیم چنین هدایا بپردازیم؟ چونکه همهچیز از توست، و از دست تو آنچه به تو دادهایم. اول تواریخ 29: 14حَجّی 1: 3–11
آنگاه کلام خداوند بهواسطهٔ نبی حَجّی نازل شده گفت: حجی 1: 3آیا وقت آن است که شما در خانههای مُزیّن خود ساکن باشید و این خانه ویران بماند؟ حجی 1: 4
و حال خداوند لشکرها چنین میگوید: راههای خود را ملاحظه نمایید. حجی 1: 5
بسیار کاشتهاید و کم درو کردهاید؛ میخورید ولی سیر نمیشوید؛ مینوشید ولی سیراب نمیگردید. حجی 1: 6
و حال خداوند لشکرها چنین میگوید: راههای خود را باز ملاحظه نمایید. حجی 1: 7
به کوه برآیید و چوب بیاورید و خانه را بنا نمایید، تا از آن راضی شوم. حجی 1: 8
زیرا انتظار بسیار داشتید، و اینک کم شد. حجی 1: 9
از این سبب آسمان شبنم خود را بازداشته و زمین حاصل خود را. حجی 1: 10
و خشکی را خواندم بر زمین و بر کوهها و بر غله و بر شیره و بر روغن. حجی 1: 11
ملاکی 3: 8–12
آیا انسان خدا را میدزدد؟ ولی شما مرا دزدیدهاید. ملاکی 3: 8دهیکها و هدایا را آورده، مرا دزدیدهاید. ملاکی 3: 9
تمامی دهیکها را به مخزن بیاورید. ملاکی 3: 10
و مرا در این امتحان کنید، خداوند لشکرها میفرماید. ملاکی 3: 10
اکنون به سبب شما برکت نخواهم ریخت؟ ملاکی 3: 10
و خورنده را به سبب شما توبیخ خواهم فرمود. ملاکی 3: 11
و جمیع امتها شما را خوشبخت خواهند خواند. ملاکی 3: 12
متی 23: 23
وای بر شما ای کاتبان و فریسیانِ ریاکار! زیرا که نعناع و شوید و زیره را عشر میدهید، و از مهمترهای شریعت یعنی عدالت و رحمت و ایمان غافل ماندهاید؛ لیکن این را لازم بود بهعمل آورید و آن را ترک نکنید. متی 23: 23رومیان 15: 26–27
زیرا مقدونیه و آخائیه را خوش آمد که اعانتی برای فقیرانِ مقدسین اورشلیم فراهم آورند. رومیان 15: 26چون ایشان خرسند شدند، و بدهکار ایشان هم هستند. رومیان 15: 27
اول قرنتیان 9: 9–14
زیرا در شریعت موسی مکتوب است: گاوی را که خرمن میکوبد دهان مبند. اول قرنتیان 9: 9آیا خدا از گاوان خیال دارد؟ اول قرنتیان 9: 9
یا بهخاطر ما میگوید؟ اول قرنتیان 9: 10
زیرا که شخمزن باید به امید شخم زند. اول قرنتیان 9: 10
اگر ما برای شما چیزهای روحانی کاشتهایم، آیا بزرگ است اگر چیزهای جسمانی شما را درو کنیم؟ اول قرنتیان 9: 11
لیکن ما همهچیز را تحمل کردهایم. اول قرنتیان 9: 12
آیا نمیدانید که خادمان مقدس…؟ اول قرنتیان 9: 13
همچنین خداوند مقرر فرموده است. اول قرنتیان 9: 14
دوم قرنتیان 8: 1–15
برادران، شما را از فیض خدا که در کلیساهای مقدونیه داده شده است آگاه میسازیم… دوم قرنتیان 8: 1زیرا که در آزمون مصیبت شدید… دوم قرنتیان 8: 2
تا آنجا که قدرت داشتند… دوم قرنتیان 8: 3
نه حسب امید ما، بلکه خود را نخست به خدا دادند. دوم قرنتیان 8: 5
تا چنانکه نوشته شده است: آنکه بسیار داشت زیاد نیامد. دوم قرنتیان 8: 15
دوم قرنتیان 9: 7
هر کس آنگونه که در دل خود قصد کرده است بدهد، نه به اکراه و نه از اجبار، زیرا که خدا دهندهٔ خوشرو را دوست میدارد. دوم قرنتیان 9: 7برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
22. رفتار مسیحی
ما فراخوانده شدهایم که قومی خداپرست باشیم که در همه جنبههای زندگی شخصی و اجتماعی، مطابق اصول کتابمقدسی فکر کنیم، احساس نماییم و عمل کنیم.
برای اینکه روح، شخصیت خداوند ما را در ما از نو بسازد، ما خود را تنها در اموری درگیر میسازیم که پاکی، سلامت و شادیِ مسیحگونه را در زندگیمان پدید آورد. این بدان معناست که تفریحات و سرگرمیهای ما باید با بالاترین معیارهای سلیقه و زیبایی مسیحی هماهنگ باشد.
در عین پذیرش تفاوتهای فرهنگی، پوشش ما باید ساده، متین و آراسته باشد؛ شایسته کسانی که زیبایی حقیقی آنان نه در زینت ظاهری، بلکه در زینت فناناپذیرِ روحی آرام و ملایم است.
همچنین از آنرو که بدنهای ما معبد روحالقدس هستند، باید با خرد از آنها مراقبت کنیم. همراه با ورزش و استراحت کافی، باید سالمترین رژیم غذایی ممکن را برگزینیم و از خوراکهای نجس که در کتب مقدس مشخص شدهاند، دوری نماییم. از آنجا که نوشیدنیهای الکلی، توتون و مصرف غیرمسئولانه داروها و مواد مخدر به بدن ما آسیب میرسانند، باید از آنها نیز پرهیز کنیم.
در عوض، باید در هر آنچه افکار و بدنهای ما را تحت انضباط مسیح درمیآورد مشارکت نماییم؛ همان مسیحی که سلامت، شادی و نیکویی ما را میطلبد.
آیه های مربوط به چگونگی رفتار مسیحیان
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 7: 2
از تمامی بهایم پاک، هفتهفت، نر و ماده با خود بگیر؛ و از بهایم ناپاک، دوتا دوتا، نر و ماده. پیدایش 7: 2خروج 20: 15
دزدی مکن. خروج 20: 15لاویان 11: 24–47
و بهسبب اینها برای شما ناپاک خواهید شد؛ هر که لاشۀ ایشان را لمس کند تا شام ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 24و هر که لاشۀ ایشان را بردارد، جامۀ خود را بشوید و تا شام ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 25
هر حیوانی که سم شکافته دارد، اما نشخوار نمیکند، برای شما ناپاک است؛ هر که لاشۀ ایشان را لمس کند ناپاک خواهد شد. لاویان 11: 26
و همۀ حیواناتی که بر پنجه راه میروند، در میان همۀ چهارپایان، برای شما ناپاکاند؛ هر که لاشۀ ایشان را لمس کند تا شام ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 27
و هر که لاشۀ ایشان را بردارد، جامۀ خود را بشوید و تا شام ناپاک خواهد بود؛ اینها برای شما ناپاکاند. لاویان 11: 28
و اینها برای شما از خزندگانِ خزنده بر زمین ناپاکاند: موش و موشخرما و سوسمار به انواع خود. لاویان 11: 29
و قورباغه و لاکپشت و مارمولک و آفتابپرست. لاویان 11: 30
اینها از همۀ خزندگان برای شما ناپاکاند؛ هر که ایشان را مرده لمس کند تا شام ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 31
و هر چیزی که یکی از اینها چون بمیرد بر آن بیفتد ناپاک خواهد شد، خواه ظرف چوبی باشد یا جامه یا پوست یا پلاس؛ هر ظرفی که برای کاری بهکار رود، در آب انداخته شود و تا شام ناپاک خواهد بود، سپس پاک خواهد شد. لاویان 11: 32
و هر ظرف سفالین که یکی از آنها در آن افتد، هر چه در آن باشد ناپاک خواهد شد و خود آن را بشکنید. لاویان 11: 33
و هر خوراکی که خورده شود و آب بر آن آید ناپاک خواهد شد؛ و هر نوشیدنی که در هر ظرفی نوشیده شود ناپاک خواهد شد. لاویان 11: 34
و هر چیزی که لاشۀ یکی از آنها بر آن افتد ناپاک خواهد شد؛ تنور و اجاق منهدم شود؛ ناپاکاند و برای شما ناپاک خواهند بود. لاویان 11: 35
لیکن چشمه و آبگیر که آب فراوان در آن هست پاک خواهد بود، اما آن که لاشۀ ایشان را لمس کند ناپاک است. لاویان 11: 36
و اگر لاشۀ ایشان بر هر بذری که برای کشت باشد بیفتد، آن پاک است. لاویان 11: 37
لیکن اگر آب بر بذر ریخته شده باشد و لاشۀ ایشان بر آن افتد، برای شما ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 38
و اگر حیوانی که خوردنش برای شما حلال است بمیرد، هر که لاشۀ آن را لمس کند تا شام ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 39
و آن که از لاشۀ آن بخورد، جامۀ خود را بشوید و تا شام ناپاک خواهد بود؛ و آن که لاشۀ آن را بردارد، جامۀ خود را بشوید و تا شام ناپاک خواهد بود. لاویان 11: 40
و هر خزندهای که بر زمین میخزد مکروه است؛ خورده نشود. لاویان 11: 41
هر چه بر شکم میخزد، و هر چه بر چهار پا راه میرود، و هر چه پاهای بسیار دارد، از همۀ خزندگان خزنده بر زمین، آنها را مخورید زیرا مکروهاند. لاویان 11: 42
جانهای خود را به همۀ این خزندگان خزنده ناپاک مسازید و به آنها نجس نشوید تا به آنها ناپاک گردید. لاویان 11: 43
زیرا من یَهُوَه خدای شما هستم؛ پس خود را مقدس نمایید و مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم؛ و جانهای خود را به هیچ خزندهای که بر زمین میخزد ناپاک مسازید. لاویان 11: 44
زیرا من یَهُوَه هستم که شما را از زمین مصر بیرون آوردم تا خدای شما باشم؛ پس مقدس باشید زیرا من مقدس هستم. لاویان 11: 45
این است شریعت بهائم و پرندگان و هر جان زندۀ خزنده در آبها و هر جان خزنده بر زمین. لاویان 11: 46
برای تمییز دادن میان ناپاک و پاک و میان حیوانی که خورده میشود و حیوانی که خورده نمیشود. لاویان 11: 47
مزامیر 106: 3
خوشا به حال آنان که انصاف را بهجا میآورند و عدالت را در همهٔ اوقات بهعمل میآورند. مزامیر 106: 3رومیان 12: 1–2
پس ای برادران، شما را به رحمتهای خدا استدعا میکنم که بدنهای خود را قربانی زنده و مقدس و پسندیدهٔ خدا بگذرانید که عبادت معقول شماست. رومیان 12: 1و همشکل این جهان مشوید بلکه به تازگی ذهن خود دگرگون شوید تا بتوانید ارادهٔ خدا را بیازمایید که نیکو و پسندیده و کامل است. رومیان 12: 2
اول قرنتیان 6: 19–20
آیا نمیدانید که بدن شما هیکل روحالقدس است که در شماست و از خدا یافتهاید، و از آنِ خود نیستید؟ اول قرنتیان 6: 19زیرا که به قیمتی خریده شدهاید؛ پس خدا را در بدن خود جلال دهید. اول قرنتیان 6: 20
اول قرنتیان 10: 31
پس خواه بخورید و خواه بنوشید و خواه هر کاری بکنید، همه را برای جلال خدا بجا آورید. اول قرنتیان 10: 31دوم قرنتیان 6: 14 – 7: 1
با بیایمانان همیوغ مشوید؛ زیرا عدالت را با بیعدالتی چه مشارکت است؟ دوم قرنتیان 6: 14پس ای حبیبان، چون این وعدهها را داریم، خود را از هر نجاست جسم و روح پاک سازیم و قدوسیت را در ترس خدا به کمال رسانیم. دوم قرنتیان 7: 1
دوم قرنتیان 10: 5
و خیالات و هر بلندی را که برخلاف معرفت خدا برمیخیزد منهدم میسازیم و هر فکر را برای اطاعت مسیح اسیر میکنیم. دوم قرنتیان 10: 5افسسیان 5: 1–21
بنابراین مقلّدانِ خدا باشید، چون فرزندان محبوب. افسسیان 5: 1و در محبت رفتار کنید، چنانکه مسیح نیز ما را محبت نمود و خویشتن را برای ما قربانی و هدیهای به خدا، بوی خوشی داد. افسسیان 5: 2
اما زنا و هر نوع ناپاکی یا طمع در میان شما نام برده نشود، چنانکه شایستهٔ مقدسین است. افسسیان 5: 3
و نه پلیدی و نه سخن بیهوده و نه هزل، که شایسته نیست، بلکه شکرگزاری. افسسیان 5: 4
زیرا این را بدانید که هیچ فاسق یا ناپاک یا طمّاع که بتپرست است، در ملکوت مسیح و خدا نصیبی ندارد. افسسیان 5: 5
هیچکس شما را با سخنان باطل فریب ندهد، زیرا که به سبب این امور، غضب خدا بر پسران معصیت میآید. افسسیان 5: 6
پس شما شریک ایشان مباشید. افسسیان 5: 7
زیرا که زمانی تاریکی بودید، لیکن اکنون نور در خداوند هستید؛ چون فرزندان نور رفتار نمایید. افسسیان 5: 8
زیرا که ثمرهٔ روح در هر نیکویی و عدالت و راستی است. افسسیان 5: 9
و امتحان نمایید که چه چیز پسندیدهٔ خداوند است. افسسیان 5: 10
و با اعمال بیثمر ظلمت شریک مشوید، بلکه بلکه آنها را مذمّت نمایید. افسسیان 5: 11
زیرا ذکرِ اعمالی که ایشان در نهان میکنند نیز شرمآور است. افسسیان 5: 12
لیکن چون همه چیز به نور ظاهر میشود، آشکار میگردد. افسسیان 5: 13
از این جهت میگوید: ای خوابیده برخیز و از مردگان برخیز، که مسیح تو را روشن خواهد ساخت. افسسیان 5: 14
پس احتیاط کنید که چگونه رفتار میکنید، نه چون بیحکمتان بلکه چون حکیمان. افسسیان 5: 15
وقت را غنیمت شمارید، زیرا ایام بد است. افسسیان 5: 16
پس بیفهم مباشید بلکه ارادهٔ خداوند را دریابید. افسسیان 5: 17
و به شراب مست نگردید که در آن فجور است، بلکه از روح پر شوید. افسسیان 5: 18
و با یکدیگر به مزامیر و سرودها و نغمههای روحانی متکلم شده، در دلهای خود برای خداوند بسرایید و ترنم نمایید. افسسیان 5: 19
و همواره برای همه چیز، خدا پدر را، به نام خداوند ما عیسی مسیح شکر گویید. افسسیان 5: 20
و یکدیگر را در ترس خدا مطیع باشید. افسسیان 5: 21
فیلیپیان 2: 4
و هیچکس تنها نفع خود را نجوید، بلکه هر کس نفع دیگری را. فیلیپیان 2: 4فیلیپیان 4: 8
بالاخره ای برادران، هر آنچه راست است و هر آنچه شریف و هر آنچه عادل و هر آنچه پاک و هر آنچه دوستداشتنی و هر آنچه نیکنام است، اگر فضیلتی و اگر مدحی است، در اینها تفکر نمایید. فیلیپیان 4: 8اول تیموتائوس 2: 9–10
همچنین زنان به لباس آراسته، با حیا و پرهیزگاری خود را بیارایند، نه به زلفهای بافته و طلا یا مروارید یا لباس گرانبها. اول تیموتائوس 2: 9بلکه به اعمال نیکو، چنانکه شایستهٔ زنانی است که دعوی دینداری دارند. اول تیموتائوس 2: 10
تیطُس 2: 11–12
زیرا که فیض خدا ظاهر شده است که جمیع مردم را نجات میبخشد. تیطُس 2: 11و ما را تربیت میکند که بیدینی و شهوات دنیوی را ترک کرده، در این جهان به پرهیزگاری و عدالت و دینداری زیست نماییم. تیطُس 2: 12
اول پطرس 3: 1–4
همچنین شما ای زنان، مطیع شوهران خود باشید، تا اگر بعضی مطیع کلام نیستند، بدون کلام بهوسیلهٔ رفتار زنان جلب شوند. اول پطرس 3: 1چونکه رفتار پاک شما را با ترس مشاهده میکنند. اول پطرس 3: 2
و زینت شما نه ظاهر بیرونی بلکه انسان باطن دل، با روح حلیم و آرام که نزد خدا گرانبهاست. اول پطرس 3: 3–4
اول یوحنا 2: 6
آن که میگوید در او ساکن است، باید چنانکه او سلوک نمود، او نیز سلوک نماید. اول یوحنا 2: 6سوم یوحنا 2
ای حبیب، دعا میکنم که در همه چیز کامیاب و تندرست باشی، چنانکه جانت کامیاب است. سوم یوحنا 2برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
23. ازدواج و خانواده
ازدواج بهطور الهی در عدن بنیاد نهاده شد و بهوسیلهٔ عیسی تأیید گردید تا اتحادی مادامالعمر میان یک مرد و یک زن، در همراهی محبتآمیز باشد.
برای مسیحی، تعهد ازدواج هم نسبت به خداست و هم نسبت به همسر، و این تعهد باید فقط میان یک مرد و یک زن که ایمانی مشترک دارند برقرار گردد. محبت متقابل، حرمت، احترام و مسئولیتپذیری، تار و پود این رابطه را تشکیل میدهند؛ رابطهای که باید بازتابدهندهٔ محبت، قداست، نزدیکی و پایداری رابطهٔ میان مسیح و کلیسای او باشد.
در مورد طلاق، عیسی تعلیم داد که هر که همسر خود را ـ جز به سبب زنا ـ طلاق دهد و با دیگری ازدواج کند، مرتکب زنا شده است. گرچه برخی روابط خانوادگی ممکن است از حالت ایدهآل فاصله بگیرند، اما مرد و زنی که در مسیح از طریق ازدواج، خود را کاملاً به یکدیگر متعهد میسازند، میتوانند بهوسیلهٔ هدایت روح و پرورش کلیسا به یگانگی محبتآمیز دست یابند.
خداوند خانواده را برکت میدهد و ارادهٔ او این است که اعضای آن یکدیگر را بهسوی بلوغ کامل یاری دهند. افزایش پیوند و صمیمیت خانوادگی یکی از نشانههای پیام نهایی انجیل است.
والدین باید فرزندان خود را چنان تربیت کنند که خداوند را محبت کرده و اطاعت نمایند. آنان با الگو و گفتار خود باید به ایشان بیاموزند که مسیح راهنمایی محبتآمیز، مهربان و دلسوز است که میخواهد ایشان اعضای بدن او شوند؛ یعنی خانوادهٔ خدا که هم افراد مجرد و هم متأهل را در بر میگیرد.
آیه های مربوط به اهمیت ازدواج و خانواده بر طبق کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
پیدایش 2: 18–25
و یَهُوَه خدا گفت: نیکو نیست که آدم تنها باشد؛ پس معاونی موافق وی برایش بسازم. پیدایش 2: 18و یَهُوَه خدا از زمین همهٔ حیوانات صحرایی و همهٔ پرندگان آسمان را صورت بست و نزد آدم آورد تا ببیند که آنها را چه نام نهد؛ و آدم هر ذینفس زنده را هرچه نام نهاد همان نامش شد. پیدایش 2: 19
و آدم همهٔ بهایم و پرندگان آسمان و همهٔ حیوانات صحرا را نام نهاد، لیکن برای آدم معاونی موافق وی یافت نشد. پیدایش 2: 20
پس یَهُوَه خدا خوابی گران بر آدم مستولی گردانید و چون بخفت، یکی از دندههایش را گرفت و گوشت در جایش پر کرد. پیدایش 2: 21
و یَهُوَه خدا آن دندهای را که از آدم گرفته بود زن بنا کرد و وی را نزد آدم آورد. پیدایش 2: 22
و آدم گفت: اینک این است استخوانی از استخوانهای من و گوشتی از گوشتهای من؛ از این جهت زن نامیده شود، زیرا که از مرد گرفته شده است. پیدایش 2: 23
از این سبب مرد پدر و مادر خود را ترک کرده با زن خویش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند بود. پیدایش 2: 24
و هر دو عریان بودند، آدم و زنش، و خجل نبودند. پیدایش 2: 25
خروج 20: 12
پدر و مادر خود را احترام کن تا روزهایت در زمینی که یَهُوَه خدایت به تو میدهد دراز شود. خروج 20: 12تثنیه 6: 5–9
پس یَهُوَه خدای خود را به تمامی دل و تمامی جان و تمامی قوت خود محبت نما. تثنیه 6: 5و این سخنانی که امروز به تو امر میفرمایم بر دل تو باشد. تثنیه 6: 6
و آنها را به پسران خود بهدقت تعلیم نما و حین نشستن در خانه و هنگام رفتن در راه و وقت خوابیدن و برخاستن از آنها سخن گو. تثنیه 6: 7
و آنها را برای علامت بر دست خود ببند و برای عصابهای میان چشمانت باشد. تثنیه 6: 8
و آنها را بر قائمههای خانهٔ خود و بر دروازههایت بنویس. تثنیه 6: 9
امثال 22: 6
طفل را در راهی که باید برود تربیت نما؛ و چون پیر شود از آن منحرف نخواهد شد. امثال 22: 6ملاکی 4: 5–6
اینک من ایلیای نبی را پیش از آمدن روز عظیم و مهیب خداوند برای شما میفرستم. ملاکی 4: 5و او دل پدران را به سوی پسران و دل پسران را به سوی پدران خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی 4: 6
متی 5: 31–32
و گفته شده است: هر که زن خود را طلاق دهد، طلاقنامهای به او بدهد. متی 5: 31لیکن من به شما میگویم: هر که زن خود را بغیر از علت زنا طلاق دهد، او را سبب زنا میسازد، و هر که زن مطلَّقه را نکاح کند، زنا مینماید. متی 5: 32
متی 19: 3–9، 12
پس فریسیان نزد وی آمده، او را امتحان کرده گفتند: آیا مرد را رواست که زن خود را به هر علتی طلاق دهد؟ متی 19: 3او در جواب گفت: آیا نخواندهاید که آفرینندهٔ ایشان از بدایت، ایشان را مرد و زن آفرید؟ متی 19: 4
و گفت: از این سبب مرد پدر و مادر خود را ترک کرده با زن خویش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند بود. متی 19: 5
پس بعد از این دو نیستند بلکه یک تن میباشند؛ بنابراین آنچه خدا پیوسته است، انسان جدا نسازد. متی 19: 6
گفتند: پس چرا موسی امر فرمود که طلاقنامه داده شود و طلاق داده شود؟ متی 19: 7
بدیشان گفت: موسی به سبب سنگدلی شما اجازه داد که زنان خود را طلاق دهید، لیکن از ابتدا چنین نبوده است. متی 19: 8
و به شما میگویم: هر که زن خود را بغیر از علت زنا طلاق دهد و زن دیگری نکاح کند، زنا مینماید، و هر که زن مطلَّقه را نکاح کند، زنا میکند. متی 19: 9
زیرا هستند خَصِیانی که از رحم مادر خَصِی زاده شدهاند، و هستند خَصِیانی که مردم آنها را خَصِی ساختهاند، و هستند خَصِیانی که بهخاطر ملکوت آسمان خود را خَصِی ساختهاند؛ هر که تواند قبول کند، قبول نماید. متی 19: 12
مرقس 10: 11–12
به ایشان گفت: هر که زن خود را طلاق دهد و زن دیگری نکاح کند، بر او زنا کرده است. مرقس 10: 11و اگر زن شوهر خود را طلاق داده، شوهر دیگری گیرد، زنا کرده است. مرقس 10: 12
یوحنا 2: 1–11
و در روز سوم عروسیای در قانای جلیل واقع شد و مادر عیسی آنجا بود. یوحنا 2: 1و عیسی و شاگردانش نیز به عروسی دعوت شدند. یوحنا 2: 2
و چون شراب کم آمد، مادر عیسی بدو گفت: شراب ندارند. یوحنا 2: 3
عیسی به وی گفت: ای زن، مرا و تو را چه؟ ساعت من هنوز نیامده است. یوحنا 2: 4
مادرش به خادمان گفت: هر چه به شما گوید، بکنید. یوحنا 2: 5
و آنجا شش خمرهٔ سنگین برای تطهیر یهودیان گذارده شده بود. یوحنا 2: 6
عیسی بدیشان گفت: خمرهها را از آب پر کنید؛ و آنها را تا لب پر کردند. یوحنا 2: 7
آنگاه بدیشان گفت: اکنون برداشته نزد رئیس مجلس ببرید. یوحنا 2: 8
چون رئیس مجلس آن آبی را که شراب شده بود چشید، گفت: هر کس اول شراب خوش میآورد. یوحنا 2: 9–10
این اولین معجزه را عیسی در قانای جلیل ظاهر ساخت و جلال خود را هویدا نمود، و شاگردانش به او ایمان آوردند. یوحنا 2: 11
اول قرنتیان 7: 7، 10–11
زیرا میخواهم که همهٔ مردم مثل خود من باشند، لیکن هر یک عطیهٔ خاص خود را از خدا دارد. اول قرنتیان 7: 7و به متأهلان حکم میکنم، نه من بلکه خداوند، که زن از شوهر خود جدا نشود. اول قرنتیان 7: 10
و اگر جدا شود، مجرد بماند یا با شوهر خود مصالحه نماید. اول قرنتیان 7: 11
دوم قرنتیان 6: 14
با بیایمانان همیوغ مشوید، زیرا عدالت را با بیعدالتی چه مشارکت است؟ دوم قرنتیان 6: 14افسسیان 5: 21–33
و یکدیگر را در ترس خدا مطیع باشید. افسسیان 5: 21ای زنان، شوهران خود را اطاعت کنید، چنانکه خداوند را. افسسیان 5: 22
زیرا شوهر سر زن است، چنانکه مسیح نیز سر کلیساست. افسسیان 5: 23
ای شوهران، زنان خود را محبت نمایید چنانکه مسیح نیز کلیسا را محبت نمود. افسسیان 5: 25
تا آن را تقدیس نماید و جلالمند حاضر سازد. افسسیان 5: 26–27
پس هر یک از شما نیز زن خود را چون خود محبت نماید. افسسیان 5: 33
افسسیان 6: 1–4
ای فرزندان، والدین خود را در خداوند اطاعت نمایید، زیرا که این عادلانه است. افسسیان 6: 1پدر و مادر خود را احترام کن، که این نخستین حکمی است با وعده. افسسیان 6: 2
تا برایت خوش بگذرد و در زمین عمر دراز یابی. افسسیان 6: 3
و ای پدران، فرزندان خود را به خشم میاورید، بلکه ایشان را به تأدیب و نصیحت خداوند پرورش دهید. افسسیان 6: 4
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
معاد شناسی بر اساس کتاب مقدس در مسیحیت
24. خدمت مسیح در قدس آسمانی
در آسمان قدسی وجود دارد، یعنی خیمهٔ حقیقی که خداوند آن را برپا کرد نه انسان. در آن، مسیح از جانب ما خدمت میکند و منافع قربانی کفّارهآمیز خود را که یکبار برای همیشه بر صلیب تقدیم شد، در دسترس ایمانداران قرار میدهد.
او در هنگام صعود خود، بهعنوان کاهن اعظم بزرگ ما منصوب گردید و خدمت شفاعتی خویش را آغاز کرد؛ خدمتی که نمونهٔ آن، کار کاهن اعظم در مکان مقدسِ قدس زمینی بود.
در سال ۱۸۴۴، در پایان دورهٔ نبوتیِ ۲۳۰۰ روز، او وارد مرحلهٔ دوم و نهاییِ خدمت کفّارهآمیز خود شد؛ خدمتی که نمونهٔ آن کار کاهن اعظم در قدسالاقداسِ قدس زمینی بود.
این کار، داوریِ تحقیقی است که بخشی از برچیدن نهاییِ گناه است و نمونهٔ آن، تطهیر قدس عبری کهن در روز کفّاره بود. در آن خدمت نمادین، قدس با خون قربانیهای حیوانی تطهیر میشد، اما امور آسمانی با قربانی کامل خون عیسی تطهیر میگردند.
داوریِ تحقیقی آشکار میسازد که در میان مردگان، چه کسانی در مسیح asleep هستند و بنابراین در او شایستهٔ سهیم شدن در رستاخیز نخست محسوب میشوند.
همچنین روشن میسازد که در میان زندگان، چه کسانی در مسیح ساکناند، احکام خدا و ایمان عیسی را نگاه میدارند و بدینسان در او آمادهٔ انتقال به ملکوت جاودانیاش هستند.
این داوری، عدالت خدا را در نجات کسانی که به عیسی ایمان دارند، تبرئه میکند. اعلام میدارد که آنان که به خدا وفادار ماندهاند، ملکوت را دریافت خواهند کرد. با تکمیل این خدمتِ مسیح، زمانِ فیض بشر پیش از آمدن ثانی مسیح به پایان خواهد رسید.
آیه های مربوط به خدمت مسیح در قدس آسمانی بر طبق کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
لاویان 16 (کامل)
و خداوند بعد از وفات دو پسر هارون، زمانی که نزد خداوند تقرّب جستند و مردند، به موسی سخن گفته، گفت: لاویان 16: 1به هارون برادر خود بگو که هر وقت به قدس داخل نشود، یعنی به داخل حجاب، مقابل کرسی رحمتی که بر صندوق است، مبادا بمیرد، زیرا که من در ابر بر کرسی رحمت ظاهر میشوم. لاویان 16: 2
هارون به این طریق به قدس داخل خواهد شد: با گوسالهای برای قربانی گناه و قوچی برای قربانی سوختنی. لاویان 16: 3
او قبای مقدس کتانی بپوشد و شلوار کتانی بر تن داشته باشد، و کمر خود را به کمربند کتانی ببندد، و عمامهٔ کتانی بر سر نهد؛ اینها لباسهای مقدس است؛ پس بدن خود را با آب شسته، آنها را بپوشد. لاویان 16: 4
و از جماعت بنیاسرائیل دو بز نر برای قربانی گناه و یک قوچ برای قربانی سوختنی بگیرد. لاویان 16: 5
و هارون گوسالهٔ قربانی گناه را که برای خود اوست تقدیم کند و برای خود و خاندانش کفّاره نماید. لاویان 16: 6
و دو بز را بگیرد و آنها را نزد خداوند در درِ خیمهٔ اجتماع بگذارد. لاویان 16: 7
و هارون بر آن دو بز قرعه اندازد: یک قرعه برای خداوند و یک قرعه برای عزازیل. لاویان 16: 8
و بزی را که قرعهٔ خداوند بر آن افتد بیاورد و آن را برای قربانی گناه بگذارد. لاویان 16: 9
و بزی را که قرعهٔ عزازیل بر آن افتد، زنده نزد خداوند بگذارد تا برای آن کفّاره نموده، آن را برای عزازیل به بیابان بفرستد. لاویان 16: 10
و هارون گوسالهٔ قربانی گناه را که برای خودش است بیاورد و برای خود و خاندانش کفّاره نموده، گوسالهٔ قربانی گناه خود را ذبح کند. لاویان 16: 11
و مجمرهای پر از آتش از قربانگاه از حضور خداوند گرفته، و دو مشت پر از بخور خوشبو سائیده شده را در داخل حجاب بیاورد. لاویان 16: 12
و بخور را بر آتش پیش روی خداوند گذارد تا ابر بخور کرسی رحمت را که بر شهادت است بپوشاند، مبادا بمیرد. لاویان 16: 13
و از خون گوساله گرفته، با انگشت خود آن را بر پیش روی کرسی رحمت بهسوی مشرق بپاشد، و پیش روی کرسی رحمت هفت بار از خون با انگشت خود بپاشد. لاویان 16: 14
پس بز قربانی گناه قوم را ذبح کرده، خون آن را به داخل حجاب آورد و با خون آن چنانکه با خون گوساله کرده بود بکند، و آن را بر کرسی رحمت و پیش روی کرسی رحمت بپاشد. لاویان 16: 15
و برای قدس از ناپاکیهای بنیاسرائیل و از تقصیرهای ایشان با همهٔ گناهانشان کفّاره نماید؛ و همچنان برای خیمهٔ اجتماع که در میان ناپاکیهای ایشان ساکن است، بکند. لاویان 16: 16
و وقتی که برای کفّاره کردن قدس داخل شود، هیچکس در خیمهٔ اجتماع نباشد تا وقتی که بیرون آید و برای خود و خاندانش و برای تمام جماعت بنیاسرائیل کفّاره نماید. لاویان 16: 17
و نزد قربانگاهی که در حضور خداوند است بیرون آمده، برای آن کفّاره نماید؛ و از خون گوساله و از خون بز گرفته، بر شاخهای قربانگاه به اطراف بمالد. لاویان 16: 18
و از خون هفت بار با انگشت خود بر آن بپاشد، و آن را از ناپاکیهای بنیاسرائیل طاهر و تقدیس نماید. لاویان 16: 19
و چون از کفّاره کردن قدس و خیمهٔ اجتماع و قربانگاه فارغ شود، بز زنده را بیاورد. لاویان 16: 20
و هارون هر دو دست خود را بر سر بز زنده گذارد و جمیع تقصیرهای بنیاسرائیل و همهٔ گناهان ایشان را به تمام تقصیرهایشان اعتراف کند و آنها را بر سر بز بگذارد، و آن را بهدست مردی که از قبل مهیّا شده است به بیابان بفرستد. لاویان 16: 21
و بز جمیع گناهان ایشان را به زمین دوردستی حمل خواهد کرد، و بز را در بیابان رها کند. لاویان 16: 22
و هارون به خیمهٔ اجتماع داخل شده، لباسهای کتانی را که هنگام دخول به قدس پوشیده بود از تن خود بیرون آورد و آنها را آنجا بگذارد. لاویان 16: 23
و بدن خود را در مکان مقدس با آب شسته، لباسهای خود را بپوشد و بیرون آمده، قربانی سوختنی خود و قربانی سوختنی قوم را گذرانده، برای خود و برای قوم کفّاره نماید. لاویان 16: 24
و پیه قربانی گناه را بر قربانگاه بسوزاند. لاویان 16: 25
و آنکه بز را برای عزازیل رها کرده است، جامهٔ خود را بشوید و بدن خود را با آب شسته، بعد از آن به اردو داخل شود. لاویان 16: 26
و گوسالهٔ قربانی گناه و بز قربانی گناهی را که خون آنها برای کفّارهٔ قدس به داخل آورده شد، باید به بیرون اردو برده، پوست و گوشت و سرگین آنها را به آتش بسوزانند. لاویان 16: 27
و آنکه آنها را میسوزاند، جامهٔ خود را بشوید و بدن خود را با آب شسته، بعد از آن به اردو داخل شود. لاویان 16: 28
و این برای شما فریضهٔ دائمی باشد: در ماه هفتم، روز دهم ماه، جانهای خود را مذلّت دهید و هیچ کاری مکنید، نه بومی و نه غریبی که در میان شما ساکن است. لاویان 16: 29
زیرا که در این روز برای شما کفّاره بهعمل خواهد آمد تا شما را طاهر سازد؛ از جمیع گناهانتان در حضور خداوند طاهر خواهید بود. لاویان 16: 30
برای شما سَبَّت آرامی خواهد بود و جانهای خود را مذلّت دهید؛ این فریضهٔ دائمی است. لاویان 16: 31
و کاهنی که مسح شده و برای کهانت بهجای پدر خود منصوب گردیده است، کفّاره نماید و لباسهای کتانی، یعنی لباسهای مقدس را بپوشد. لاویان 16: 32
و برای قدسالقداس و برای خیمهٔ اجتماع و برای قربانگاه کفّاره نماید، و برای کاهنان و برای تمام جماعت قوم نیز کفّاره نماید. لاویان 16: 33
و این فریضهٔ دائمی برای شما باشد تا یک بار در سال برای بنیاسرائیل بهسبب تمامی گناهانشان کفّاره بهعمل آید؛ و او چنان کرد که خداوند به موسی امر فرموده بود. لاویان 16: 34
اعداد 14: 34
به عدد روزهایی که آن زمین را جاسوسی کردید، یعنی چهل روز، به عدد هر روز، یک سال، خطایای خود را خواهید برداشت، یعنی چهل سال، و خواهید دانست جدایی مرا. اعداد 14: 34حزقیال 4: 6
و چون آنها را تمام کردی، بار دیگر بر پهلوی خود بخواب، یعنی پهلوی راست، و خطای خاندان یهودا را چهل روز بردار؛ برای هر روز، یک سال، برای تو معین کردم. حزقیال 4: 6دانیال 7: 9–27
مینگریستم تا کرسیها برپا شد و قدیمالایام بنشست؛ لباس او مثل برف سفید و موی سرش چون پشم پاک بود؛ کرسیِ وی شرارههای آتش و چرخهایش آتش افروخته بود. دانیال 7: 9نهری از آتش جاری شده از پیش روی او بیرون میآمد؛ هزار هزار او را خدمت میکردند و دههزارها دههزار در حضورش ایستاده بودند؛ داوری بنشست و دفترها گشوده شد. دانیال 7: 10
مینگریستم از سبب آواز سخنان بزرگ که آن شاخ میگفت؛ مینگریستم تا آن حیوان کشته شد و جسدش هلاک گردید و به آتش افروخته تسلیم شد. دانیال 7: 11
و اما سایر حیوانات، سلطنتشان از ایشان گرفته شد، لیکن مدت حیات برای ایشان تا زمانی و ساعتی معین امتداد یافت. دانیال 7: 12
در رؤیاهای شب مینگریستم و اینک مثل پسر انسان با ابرهای آسمان آمد و به قدیمالایام رسید و او را به حضورش آوردند. دانیال 7: 13
و سلطنت و جلال و مملکت به او داده شد تا تمامی قومها و امتها و زبانها او را خدمت نمایند؛ سلطنتش سلطنتی است جاودانی که زایل نخواهد شد و مملکتش هرگز منقرض نخواهد گردید. دانیال 7: 14
من دانیال در روح خود اندوهگین شدم و رؤیاهای سرم مرا مضطرب ساخت. دانیال 7: 15
پس نزد یکی از آنان که حاضر بودند رفتم و معنای تمام اینها را از او پرسیدم؛ او مرا خبر داده، تعبیر امور را به من فهمانید. دانیال 7: 16
این حیوانات عظیم که چهارند، چهار پادشاه میباشند که از زمین برخواهند خاست. دانیال 7: 17
لیکن مقدسین حضرت اعلی سلطنت را خواهند گرفت و سلطنت را تا ابدالآباد مالک خواهند شد. دانیال 7: 18
پس خواستم حقیقت حیوان چهارم را بدانم که از جمیع آنها مختلف و بسیار مهیب بود. دانیال 7: 19
و از ده شاخی که بر سرش بود و از شاخ دیگری که برآمد. دانیال 7: 20
و مینگریستم که آن شاخ با مقدسین جنگ کرد و بر ایشان غالب آمد. دانیال 7: 21
تا آنکه قدیمالایام آمد و داوری به مقدسین حضرت اعلی داده شد. دانیال 7: 22
و سلطنت از آنِ ایشان گردید. دانیال 7: 23
حیوان چهارم سلطنت چهارم بر زمین است که از جمیع سلطنتها مختلف خواهد بود. دانیال 7: 23
و ده شاخ، ده پادشاه خواهند بود. دانیال 7: 24
و پادشاهی دیگر بعد از ایشان خواهد برخاست. دانیال 7: 24
و با مقدسین حضرت اعلی جنگ خواهد کرد. دانیال 7: 25
لیکن داوری بنشست و سلطنتش را از وی خواهند گرفت. دانیال 7: 26
و سلطنت و عظمت سلطنت زیر تمامی آسمانها به قوم مقدسین حضرت اعلی داده خواهد شد؛ سلطنت او سلطنتی جاودانی است. دانیال 7: 27
دانیال 8: 13–14
پس یکی از مقدسین را شنیدم که سخن میگفت، و مقدس دیگری از آنکه سخن میگفت پرسید: تا چه زمان رؤیای قربانی دائمی و گناه ویرانی خواهد بود؟ دانیال 8: 13و بدو گفت: تا دو هزار و سیصد شام و صبح؛ آنگاه قدس طاهر خواهد شد. دانیال 8: 14
دانیال 9: 24–27
هفتاد هفته برای قوم تو و برای شهر مقدس تو مقرر شده است. دانیال 9: 24پس بدان و بفهم که از صدور فرمان برای تعمیر و بنای اورشلیم تا مسیح رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود. دانیال 9: 25
و بعد از شصت و دو هفته مسیح منقطع خواهد شد و چیزی نخواهد داشت. دانیال 9: 26
و او در یک هفته عهد را با بسیاری استوار خواهد ساخت. دانیال 9: 27
و در نصف هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد نمود. دانیال 9: 27
عبرانیان 1: 3
که فروغِ جلال او و مظهرِ جوهر اوست، و همهچیز را به کلامِ قدرتِ خود حمل مینماید، و چون بهواسطهٔ خود تطهیر گناهان ما را بهعمل آورد، به دست راست عظمت در اعلیعلیین بنشست. عبرانیان 1: 3عبرانیان 2: 16–17
زیرا مسلّم است که فرشتگان را فرو نمیگیرد، بلکه نسلِ ابراهیم را فرو میگیرد. عبرانیان 2: 16از این جهت میبایست در همهچیز شبیه برادران خود شود، تا کاهناعظمِ رحیم و امین در امور مربوط به خدا باشد، برای کفّاره نمودنِ گناهان قوم. عبرانیان 2: 17
عبرانیان 4: 14–16
پس چون کاهناعظمِ بزرگی داریم که از آسمانها عبور کرده است، یعنی عیسی پسر خدا، اعتراف خود را نگاه داریم. عبرانیان 4: 14زیرا کاهناعظم ما چنان نیست که نتواند با ضعفهای ما همدردی نماید، بلکه در همهچیز مانند ما آزموده شده، بدون گناه. عبرانیان 4: 15
پس با دلیری به تختِ فیض نزدیک شویم تا رحمت یافته و فیض برای مدد در وقتِ احتیاج بیابیم. عبرانیان 4: 16
عبرانیان 8: 1–5
و مقصود کلام این است که چنین کاهناعظمی داریم که به دست راست تختِ عظمت در آسمانها نشسته است. عبرانیان 8: 1خادمِ قدس و خیمهٔ حقیقی که خداوند افراشت نه انسان. عبرانیان 8: 2
زیرا هر کاهناعظم برای تقدیمِ هدایا و قربانیها منصوب میشود. عبرانیان 8: 3
اگر او بر زمین میبود، کاهن نمیبود. عبرانیان 8: 4
که ایشان نمونه و سایهٔ چیزهای آسمانی را خدمت مینمایند. عبرانیان 8: 5
عبرانیان 9: 11–28
لیکن چون مسیح آمد، کاهناعظمِ خیراتِ آینده شد، از طریق خیمهٔ بزرگتر و کاملتر که به دست ساخته نشده است. عبرانیان 9: 11و نه به خون بزها و گوسالهها، بلکه به خونِ خود یک بار برای همیشه داخلِ قدس گردید. عبرانیان 9: 12
زیرا اگر خون گاوان و بزها نجسان را پاک میکند. عبرانیان 9: 13
چهقدر بیشتر خونِ مسیح وجدانِ ما را پاک خواهد ساخت. عبرانیان 9: 14
و از این جهت، او واسطهٔ عهدِ تازه است. عبرانیان 9: 15
زیرا هر جا وصیتنامهای هست، الموتِ موصی لازم است. عبرانیان 9: 16
زیرا وصیتنامه بعد از موت اعتبار دارد. عبرانیان 9: 17
پس عهدِ اول نیز بدون خون برقرار نشد. عبرانیان 9: 18
و تقریباً همهچیز بهحسب شریعت به خون طاهر میشود. عبرانیان 9: 22
و مسیح نه به قدسی مادی داخل شد، بلکه به خودِ آسمان. عبرانیان 9: 24
و اینگونه لازم نبود بارها قربانی شود. عبرانیان 9: 25
بلکه یک بار در آخرِ زمانها ظاهر شد. عبرانیان 9: 26
و چنانکه مقرر است برای مردم یک بار بمیرند. عبرانیان 9: 27
همچنین مسیح نیز یک بار قربانی شد. عبرانیان 9: 28
عبرانیان 10: 19–22
پس ای برادران، چون بهواسطهٔ خونِ عیسی دلیری برای داخل شدن به قدس داریم. عبرانیان 10: 19از راهِ تازه و زندهای که برای ما گشود. عبرانیان 10: 20
بیایید با دلِ راست و ایمانِ کامل نزدیک شویم. عبرانیان 10: 22
مکاشفه 8: 3–5
و فرشتهای دیگر آمد و نزد مذبح ایستاد و مجمرهای زرین داشت. مکاشفه 8: 3و دودِ بخورها با دعاهای مقدسین بالا رفت. مکاشفه 8: 4
و زلزله و آوازها واقع شد. مکاشفه 8: 5
مکاشفه 11: 19
و هیکل خدا که در آسمان است گشوده شد، و تابوتِ عهدش در هیکلش دیده شد. مکاشفه 11: 19مکاشفه 14: 6–7
و فرشتهای دیگر دیدم که انجیلِ ابدی را داشت. مکاشفه 14: 6از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوری او رسیده است. مکاشفه 14: 7
مکاشفه 20: 12
و مردگان را دیدم بزرگ و کوچک که در حضور خدا ایستاده بودند. مکاشفه 20: 12مکاشفه 14: 12
در اینجاست صبرِ مقدسین، که احکامِ خدا را نگاه میدارند و ایمانِ عیسی را دارند. مکاشفه 14: 12مکاشفه 22: 11–12
آنکه ظلم میکند، بعد از این نیز ظلم کند. مکاشفه 22: 11و اینک بهزودی میآیم، و اجر من با من است. مکاشفه 22: 12
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
25. آمدن ثانی مسیح
آمدن دوبارهٔ مسیح، امیدِ مبارکِ کلیسا و اوج باشکوهِ پیام انجیل است.
آمدن نجاتدهنده، حقیقی، شخصی، دیدنی و جهانی خواهد بود. هنگامی که او بازگردد، مردگان عادل برخاسته خواهند شد و همراه با عادلان زنده جلال خواهند یافت و به آسمان برده میشوند؛ اما ناعادلان خواهند مرد.
تحقق تقریباً کاملِ بیشتر خطوط نبوت، همراه با وضعیت کنونی جهان، نشان میدهد که آمدن مسیح نزدیک است. زمان آن واقعه آشکار نشده است، ازاینرو ما تشویق میشویم که همیشه آماده باشیم.
آیه های مربوط به بازگشت دوم مسیح در کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
متی 24 (کامل)
و عیسی از هیکل بیرون شده میرفت که شاگردانش پیش آمده، عمارتهای هیکل را بدو نشان دادند. متی 24: 1لیکن عیسی بدیشان گفت: آیا همهٔ اینها را نمیبینید؟ آمین به شما میگویم که در اینجا سنگی بر سنگی گذاشته نخواهد شد که ویران نگردد. متی 24: 2
و چون بر کوه زیتون نشسته بود، شاگردانش در خلوت نزد وی آمده گفتند: ما را بگو که این امور کی واقع میشود، و نشان آمدن تو و انقضای عالم چیست؟ متی 24: 3
عیسی در جواب ایشان گفت: زنهار کسی شما را گمراه نکند. متی 24: 4
زیرا بسیاری به نام من آمده خواهند گفت: من مسیح هستم و بسیاری را گمراه خواهند کرد. متی 24: 5
و جنگها و اخبار جنگها را خواهید شنید؛ زنهار مضطرب نشوید، زیرا که همهٔ اینها لابد واقع شود، لیکن انتها هنوز نیست. متی 24: 6
زیرا امتی بر امتی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست، و قحطیها و طاعونها و زلزلهها در جاهای مختلف خواهد بود. متی 24: 7
لیکن همهٔ اینها ابتدای دردهاست. متی 24: 8
آنگاه شما را به مصیبت خواهند سپرد و خواهند کشت، و بهجهت نام من نزد جمیع امتها مبغوض خواهید بود. متی 24: 9
و در آن زمان بسیاری لغزش خواهند یافت و یکدیگر را تسلیم خواهند کرد و از هم نفرت خواهند داشت. متی 24: 10
و انبیای دروغین بسیار برخاسته، بسیاری را گمراه خواهند کرد. متی 24: 11
و چونکه بدی افزون گردد، محبت بسیاری سرد خواهد شد. متی 24: 12
لیکن هر که تا انتها صبر کند، نجات یابد. متی 24: 13
و این انجیل ملکوت در تمام جهان موعظه خواهد شد، شهادتی برای جمیع امتها؛ آنگاه انتها خواهد رسید. متی 24: 14
پس چون مکروه ویرانی را که به زبان دانیال نبی گفته شده است، در مکان مقدس قائم بینید (هر که خواند، دریابد). متی 24: 15
آنگاه آنان که در یهودیه باشند به کوهها بگریزند. متی 24: 16
و هر که بر بام است، برای برداشتن چیزی از خانهٔ خود فرود نیاید. متی 24: 17
و هر که در مزرعه است، به عقب برنگردد تا جامهٔ خود را بردارد. متی 24: 18
وای بر آبستنان و شیردهندگان در آن ایام. متی 24: 19
و دعا کنید که فرار شما در زمستان یا در سَبَّت واقع نشود. متی 24: 20
زیرا که در آن زمان مصیبتی عظیم خواهد بود که مثل آن از ابتدای عالم تا حال نشده و نخواهد شد. متی 24: 21
و اگر آن ایام کوتاه نمیشد، هیچ بشری نجات نمییافت؛ لیکن بهخاطر برگزیدگان آن ایام کوتاه خواهد شد. متی 24: 22
آنگاه اگر کسی به شما گوید: اینک مسیح در اینجاست یا آنجاست، باور مکنید. متی 24: 23
زیرا مسیحان دروغین و انبیای کذّاب ظاهر شده، آیات و معجزات عظیم خواهند نمود؛ بهطوری که اگر ممکن بود، برگزیدگان را نیز گمراه نمایند. متی 24: 24
اینک شما را پیشتر گفتم. متی 24: 25
پس اگر به شما گویند: اینک در بیابان است، بیرون مروید؛ اینک در خانههاست، باور مکنید. متی 24: 26
زیرا چنانکه برق از مشرق ساطع شده تا به مغرب ظاهر میشود، همچنین آمدن پسر انسان خواهد بود. متی 24: 27
زیرا هر جا که لاشه باشد، در آنجا کرکسان جمع خواهند شد. متی 24: 28
و فوراً بعد از مصیبت آن ایام، آفتاب تیره گردد و ماه نور خود را ندهد و ستارگان از آسمان فرو ریزند و قوتهای افلاک متزلزل گردد. متی 24: 29
آنگاه نشان پسر انسان در آسمان ظاهر خواهد شد، و در آن وقت جمیع قبایل زمین سینهزنی خواهند کرد، و پسر انسان را خواهند دید که با قوت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان میآید. متی 24: 30
و فرشتگان خود را با صور عظیمصدا خواهد فرستاد و برگزیدگان او را از چهار باد، از اقصای فلک تا به اقصای دیگر فلک جمع خواهند کرد. متی 24: 31
از درخت انجیر مثل را فراگیرید: چون شاخهٔ آن نرم شده، برگها میآورد، میفهمید که تابستان نزدیک است. متی 24: 32
همچنین شما نیز چون همهٔ این امور را بینید، بدانید که نزدیک است، بلکه بر در است. متی 24: 33
آمین به شما میگویم که این طبقه نخواهد گذشت تا این همه واقع شود. متی 24: 34
آسمان و زمین زایل خواهد شد، لیکن سخنان من هرگز زایل نخواهد شد. متی 24: 35
اما از آن روز و ساعت هیچکس خبر ندارد، حتی فرشتگان آسمان، جز پدر من فقط. متی 24: 36
چنانکه ایام نوح بود، همانگونه آمدن پسر انسان خواهد بود. متی 24: 37
زیرا چنانکه پیش از طوفان میخوردند و میآشامیدند، عروس میگرفتند و عروس میدادند، تا روزی که نوح به کشتی داخل شد. متی 24: 38
و نفهمیدند تا طوفان آمد و همه را برد؛ همچنین آمدن پسر انسان خواهد بود. متی 24: 39
در آن وقت دو نفر در مزرعه خواهند بود؛ یکی گرفته و دیگری واگذاشته شود. متی 24: 40
دو زن بر آسیا خواهند آسیا کرد؛ یکی گرفته و دیگری واگذاشته شود. متی 24: 41
پس بیدار باشید، زیرا نمیدانید که خداوندتان در کدام ساعت میآید. متی 24: 42
لیکن این را بدانید که اگر صاحبخانه میدانست دزد در کدام پاس شب میآید، بیدار میبود و نمیگذاشت که خانهاش شکافته شود. متی 24: 43
از این سبب شما نیز آماده باشید، زیرا در وقتی که گمان نمیبرید، پسر انسان میآید. متی 24: 44
پس کیست آن غلام امین و دانا که آقایش او را بر اهل خانهٔ خود گماشته باشد تا خوراک ایشان را در وقت معین بدهد؟ متی 24: 45
خوشا به حال آن غلامی که آقایش چون آید، چنان یابد که در عمل است. متی 24: 46
آمین به شما میگویم که او را بر همهٔ مایملک خود خواهد گماشت. متی 24: 47
لیکن اگر آن غلام بد با خود گوید: آقای من دیر میآید. متی 24: 48
و شروع کند به زدن غلامان همکار خود، و بخورد و بیاشامد با مستها. متی 24: 49
آقای آن غلام در روزی خواهد آمد که انتظار ندارد و در ساعتی که نمیداند. متی 24: 50
و او را سخت مجازات کرده، نصیب او را با ریاکاران خواهد داد؛ در آنجا گریه و فشار دندان خواهد بود. متی 24: 51
مرقس 13 (کامل)
و چون از هیکل بیرون میرفت، یکی از شاگردانش بدو گفت: ای استاد، بنگر که این چه سنگها و چه عمارتهاست! مرقس 13: 1عیسی در جواب به او گفت: آیا این عمارتهای عظیم را میبینی؟ سنگی بر سنگی گذاشته نخواهد شد که منهدم نگردد. مرقس 13: 2
و چون بر کوه زیتون روبهروی هیکل نشسته بود، پطرس و یعقوب و یوحنا و اندریاس در خلوت از او پرسیدند: مرقس 13: 3
ما را بگو که این امور کی واقع خواهد شد، و علامتی که چون همهٔ اینها به انجام رسد چه باشد؟ مرقس 13: 4
عیسی ایشان را جواب داده گفت: زنهار کسی شما را گمراه نکند. مرقس 13: 5
زیرا بسیاری به نام من آمده خواهند گفت: من هستم؛ و بسیاری را گمراه خواهند کرد. مرقس 13: 6
و چون جنگها و اخبار جنگها را بشنوید، مضطرب مشوید، زیرا لازم است که این امور واقع شود، لیکن انتها هنوز نیست. مرقس 13: 7
زیرا امتی بر امتی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست، و زلزلهها در جاهای مختلف خواهد شد و قحطها و فتنهها خواهد بود؛ اینها ابتدای دردهاست. مرقس 13: 8
اما شما بر حذر باشید، زیرا شما را به شوراها تسلیم خواهند کرد و در کنیسهها تازیانه خواهند زد و نزد حاکمان و پادشاهان بهجهت من خواهید ایستاد، برای شهادت ایشان. مرقس 13: 9
لیکن اول باید انجیل در میان جمیع امتها موعظه شود. مرقس 13: 10
و چون شما را برده تسلیم کنند، پیشتر اندیشه مکنید که چه گویید، بلکه هر چه در همان ساعت به شما داده شود، بگویید، زیرا گوینده شما نیستید بلکه روحالقدس. مرقس 13: 11
و برادر، برادر را به قتل تسلیم خواهد کرد، و پدر فرزند را؛ و فرزندان بر والدین برخاسته، ایشان را خواهند کشت. مرقس 13: 12
و بهسبب نام من، نزد جمیع مردم مبغوض خواهید بود؛ لیکن هر که تا آخر صبر کند، نجات یابد. مرقس 13: 13
لیکن چون مکروه ویرانی را که به زبان دانیال نبی گفته شده است، ایستاده در جایی که نباید (هر که خواند، دریابد)، آنگاه آنانی که در یهودیه باشند به کوهها بگریزند. مرقس 13: 14
و آن که بر بام است، فرود نیاید و داخل نشود تا چیزی از خانهٔ خود بردارد. مرقس 13: 15
و آن که در مزرعه است، بازنگردد تا جامهٔ خود را بردارد. مرقس 13: 16
وای بر آبستنان و شیردهندگان در آن ایام! مرقس 13: 17
و دعا کنید که فرار شما در زمستان واقع نشود. مرقس 13: 18
زیرا در آن ایام چنان مصیبتی خواهد بود که نظیر آن از ابتدای خلقتی که خدا آفریده است تاکنون نشده و نخواهد شد. مرقس 13: 19
و اگر خداوند آن روزها را کوتاه نکرده بود، هیچ بشری نجات نمییافت؛ لیکن بهجهت برگزیدگان، آن روزها را کوتاه کرد. مرقس 13: 20
آنگاه اگر کسی به شما گوید: اینک مسیح اینجاست یا اینکه آنجاست، باور مکنید. مرقس 13: 21
زیرا مسیحان کاذب و انبیای کذّاب خواهند برخاست و آیات و معجزات ظاهر خواهند نمود تا برگزیدگان را اگر ممکن بود گمراه کنند. مرقس 13: 22
اما شما بر حذر باشید؛ اینک همه چیز را پیشتر به شما گفتم. مرقس 13: 23
لیکن در آن ایام، بعد از آن مصیبت، آفتاب تیره خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد. مرقس 13: 24
و ستارگان از آسمان فرو خواهند ریخت و قوّتهایی که در آسمانهاست متزلزل خواهد شد. مرقس 13: 25
آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قوّت عظیم و جلال بر ابرها میآید. مرقس 13: 26
و سپس فرشتگان خود را خواهد فرستاد و برگزیدگان خود را از چهار باد، از انتهای زمین تا انتهای آسمان جمع خواهد نمود. مرقس 13: 27
و از درخت انجیر این مثل را یاد گیرید: چون شاخهٔ آن نرم شده، برگها میآورد، میفهمید که تابستان نزدیک است. مرقس 13: 28
همچنین شما نیز چون این چیزها را واقع میبینید، بدانید که نزدیک است، بلکه بر در است. مرقس 13: 29
آمین به شما میگویم که این طبقه نخواهد گذشت تا همهٔ این امور واقع شود. مرقس 13: 30
آسمان و زمین زایل خواهد شد، لیکن سخنان من هرگز زایل نخواهد شد. مرقس 13: 31
اما از آن روز و ساعت، هیچکس آگاهی ندارد، حتی فرشتگان آسمان و نه پسر، بلکه پدر. مرقس 13: 32
بر حذر بوده، بیدار باشید، زیرا نمیدانید که آن وقت کی میشود. مرقس 13: 33
مثل مردی که به سفر میرود و خانهٔ خود را واگذاشته، غلامانش را اختیار میدهد و به هر یک کارش را تعیین میکند و دربان را امر میفرماید که بیدار باشد. مرقس 13: 34
پس بیدار باشید، زیرا نمیدانید که مالک خانه کی میآید، در شام یا نیمهشب یا بانگ خروس یا صبح. مرقس 13: 35
مبادا ناگاه آمده، شما را خفته یابد. مرقس 13: 36
و آنچه به شما میگویم، به همه میگویم: بیدار باشید. مرقس 13: 37
لوقا 21 (کامل)
و عیسی نظر کرده توانگران را دید که هدایا در خزانه میاندازند. لوقا 21: 1و بیوهزنی فقیر را دید که دو فلس در آن انداخت. لوقا 21: 2
و گفت: فیالحقیقه به شما میگویم که این بیوهزن فقیر بیش از همه انداخت؛ لوقا 21: 3
زیرا که این همه از زیادی خود برای هدایا انداختند، لیکن این از احتیاج خود همهٔ معیشتی را که داشت انداخت. لوقا 21: 4
و چون بعضی دربارهٔ هیکل سخن میگفتند که به سنگهای نیکو و هدایا آراسته شده است، گفت: لوقا 21: 5
ایام میآید که از این چیزهایی که میبینید، سنگی بر سنگی گذاشته نخواهد شد که ویران نگردد. لوقا 21: 6
پس از او پرسیده گفتند: ای استاد، این امور کی واقع میشود و نشان وقوع آن چیست؟ لوقا 21: 7
گفت: زنهار گمراه نشوید، زیرا بسیاری به نام من آمده، خواهند گفت: من هستم، و زمان نزدیک است؛ پس در عقب ایشان مروید. لوقا 21: 8
و چون اخبار جنگها و فتنهها را بشنوید، نترسید، زیرا لازم است اینها نخست واقع شود، لیکن انتها فوراً نخواهد بود. لوقا 21: 9
آنگاه بدیشان گفت: امتی بر امتی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست. لوقا 21: 10
و زلزلههای عظیم و قحطیها و وباها در جاهای مختلف خواهد بود، و ترسها و آیات عظیم از آسمان پدید خواهد آمد. لوقا 21: 11
لیکن پیش از همهٔ اینها، دست بر شما کرده آزار خواهند رسانید و شما را به کنیسهها و زندانها تسلیم کرده، بهجهت نام من نزد پادشاهان و والیان خواهند برد. لوقا 21: 12
و این برای شما واقع خواهد شد به سبب شهادت. لوقا 21: 13
پس در دل خود تصمیم بگیرید که فکر جواب را از پیش نکنید. لوقا 21: 14
زیرا من به شما دهان و حکمتی خواهم داد که جمیع مخالفان شما را یارای مقاومت و مقابله با آن نخواهد بود. لوقا 21: 15
و بهدست پدران و برادران و خویشان و دوستان نیز تسلیم خواهید شد، و بعضی از شما را خواهند کشت. لوقا 21: 16
و بهجهت نام من از همه مبغوض خواهید بود. لوقا 21: 17
لیکن مویی از سر شما ضایع نخواهد شد. لوقا 21: 18
به صبر خود جانهای خود را تحصیل نمایید. لوقا 21: 19
و چون اورشلیم را در احاطهٔ لشکرها ببینید، آنگاه بدانید که خرابی آن نزدیک است. لوقا 21: 20
در آن وقت آنان که در یهودیه هستند به کوهها بگریزند، و آنان که در میان آن هستند بیرون روند، و آنان که در نواحی هستند، به آن داخل نشوند. لوقا 21: 21
زیرا این ایام انتقام است تا همهٔ آنچه مکتوب است به انجام رسد. لوقا 21: 22
وای بر آبستنان و شیردهندگان در آن ایام، زیرا که پریشانی عظیم بر زمین و غضبی بر این قوم خواهد بود. لوقا 21: 23
و به دم شمشیر خواهند افتاد و به اسیری به جمیع امتها برده خواهند شد، و اورشلیم زیر پای امتها پایمال خواهد شد تا زمان امتها به پایان رسد. لوقا 21: 24
و آیات در آفتاب و ماه و ستارگان خواهد بود، و بر زمین، پریشانی امتها با حیرانی از غرّش دریا و امواج. لوقا 21: 25
در حالی که مردمان از خوف و انتظار آنچه بر عالم ساکن میشود قالبتهی میشوند، زیرا قوتهای افلاک متزلزل خواهد شد. لوقا 21: 26
آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابری میآید. لوقا 21: 27
و چون اینها به وقوع پیوست، راست شوید و سرهای خود را بلند کنید، زیرا که رستگاری شما نزدیک است. لوقا 21: 28
و مثلی بدیشان فرمود: درخت انجیر و جمیع درختان را ملاحظه کنید. لوقا 21: 29
چون آنها شکوفه میکنند، خود میفهمید که تابستان نزدیک است. لوقا 21: 30
همچنین شما نیز چون اینها را واقع میبینید بدانید که ملکوت خدا نزدیک است. لوقا 21: 31
آمین به شما میگویم که این طبقه نخواهد گذشت تا همهٔ اینها واقع گردد. لوقا 21: 32
آسمان و زمین زایل خواهد شد، لیکن سخنان من هرگز زایل نخواهد شد. لوقا 21: 33
پس بر خود احتیاط کنید مبادا دلهای شما از پرخوری و مستی و اندیشههای دنیوی سنگین شود. لوقا 21: 34
و آن روز ناگهان بر شما آید. لوقا 21: 35
زیرا که مثل دام خواهد آمد بر جمیع ساکنان تمام روی زمین. لوقا 21: 35
پس پیوسته بیدار بوده دعا کنید تا سزاوار خلاصی از این چیزها شوید. لوقا 21: 36
و روزها در هیکل تعلیم میداد و شبها بیرون رفته در کوهی که زیتون نام داشت میماند. لوقا 21: 37
و بامدادان زود همهٔ مردم نزد او در هیکل میآمدند تا سخنان او را بشنوند. لوقا 21: 38
یوحنا 14: 1–3
دلهای شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید به من نیز ایمان داشته باشید. یوحنا 14: 1در خانهٔ پدر من منزلهای بسیار است؛ وگرنه به شما میگفتم. میروم تا برای شما مکانی مهیا سازم. یوحنا 14: 2
و اگر بروم و برای شما مکانی مهیا سازم، باز میآیم و شما را نزد خود خواهم گرفت، تا جایی که من هستم شما نیز باشید. یوحنا 14: 3
اعمال رسولان 1: 9–11
و چون این سخن را گفت، به نظر ایشان بالا برده شد و ابری او را از نظر ایشان ربود. اعمال 1: 9و هنگامی که به جانب آسمان نظر میکردند در حالی که میرفت، اینک دو مرد با لباس سفید نزد ایشان ایستاده، اعمال 1: 10
گفتند: ای مردان جلیل، چرا ایستاده به آسمان نگاه میکنید؟ همین عیسی که از میان شما به آسمان بالا برده شد، بدینگونه خواهد آمد چنانکه او را به آسمان رفتن دیدید. اعمال 1: 11
اول قرنتیان 15: 51–54
اینک رازی به شما میگویم: همه نمیخوابیم، اما همه متبدل خواهیم شد. اول قرنتیان 15: 51در لحظهای، در چشم برهمزدنی، به هنگام شیپور آخر؛ زیرا شیپور به صدا درخواهد آمد و مردگان بیفساد برخاسته، ما متبدل خواهیم شد. اول قرنتیان 15: 52
زیرا این فاسدشدنی باید فسادناپذیری را بپوشد و این میرا باید عدم مرگ را بپوشد. اول قرنتیان 15: 53
و وقتی که این فاسدشدنی فسادناپذیری را پوشید و این میرا عدم مرگ را پوشید، آنگاه آن سخن که مکتوب است به انجام خواهد رسید که: موت در ظفر مضمحل شد. اول قرنتیان 15: 54
اول تسالونیکیان 4: 13–18
لیکن ای برادران، نمیخواهیم شما دربارهٔ خفتگان جاهل باشید، تا مثل دیگران که امید ندارند محزون نگردید. اول تسالونیکیان 4: 13زیرا اگر ایمان داریم که عیسی مرد و برخاست، همچنین خدا خفتگان در عیسی را با او خواهد آورد. اول تسالونیکیان 4: 14
زیرا این را به کلام خداوند به شما میگوییم که ما که زنده و تا آمدن خداوند باقی باشیم، بر خفتگان سبقت نخواهیم جست. اول تسالونیکیان 4: 15
زیرا خودِ خداوند با صیحه و آواز رئیس فرشتگان و صور خدا از آسمان نازل خواهد شد، و مردگان در مسیح اول خواهند برخاست. اول تسالونیکیان 4: 16
آنگاه ما که زنده و باقی ماندهایم، با ایشان در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم، و بدینگونه همیشه با خداوند خواهیم بود. اول تسالونیکیان 4: 17
پس یکدیگر را به این سخنان تسلی دهید. اول تسالونیکیان 4: 18
اول تسالونیکیان 5: 1–6
اما برادران، دربارهٔ زمانها و اوقات حاجت نیست که به شما نوشته شود. اول تسالونیکیان 5: 1زیرا خود بهخوبی میدانید که روز خداوند همچون دزد در شب میآید. اول تسالونیکیان 5: 2
زیرا هنگامی که گویند صلح و سلامتی، ناگهان هلاکت بر ایشان خواهد آمد. اول تسالونیکیان 5: 3
لیکن شما ای برادران در تاریکی نیستید که آن روز چون دزد شما را دریابد. اول تسالونیکیان 5: 4
زیرا جمیع شما پسران نور و پسران روز هستید. اول تسالونیکیان 5: 5
پس نخوابیم مانند دیگران، بلکه بیدار و هوشیار باشیم. اول تسالونیکیان 5: 6
دوم تسالونیکیان 1: 7–10
و شما که در زحمت هستید، آرامش با ما خواهد بود هنگام ظهور خداوند عیسی از آسمان با فرشتگان قوت خود. دوم تسالونیکیان 1: 7در آتش شعلهور، انتقام از کسانی که خدا را نمیشناسند. دوم تسالونیکیان 1: 8
ایشان خواهند رسید به جزای هلاکت جاودانی. دوم تسالونیکیان 1: 9
در آن روز که خواهد آمد تا در مقدسین خود جلال یابد. دوم تسالونیکیان 1: 10
دوم تسالونیکیان 2: 8
و آنگاه آن شریر ظاهر خواهد شد که خداوند او را به نفس دهان خود هلاک خواهد ساخت و به تجلیِ آمدنِ خود نابود خواهد نمود. دوم تسالونیکیان 2: 8دوم تیموتائوس 3: 1–5
بدان که در ایام آخر زمانهای سخت خواهد آمد. دوم تیموتائوس 3: 1زیرا مردم خودپرست و محب مال خواهند بود. دوم تیموتائوس 3: 2
بیمحبت و ناسازگار و مفتری. دوم تیموتائوس 3: 3
خائن و گستاخ و متکبر. دوم تیموتائوس 3: 4
صورت دینداری دارند، لیکن قوّت آن را انکار میکنند. دوم تیموتائوس 3: 5
تیطُس 2: 13
در انتظار امید مبارک و ظهور جلال خدای عظیم و نجاتدهندهٔ ما عیسی مسیح. تیطُس 2: 13عبرانیان 9: 28
همچنین مسیح نیز چون یک بار قربانی شد تا گناهان بسیاری را بردارد، بار دوم بدون گناه برای نجات کسانی که منتظر او هستند ظاهر خواهد شد. عبرانیان 9: 28مکاشفه 1: 7
اینک با ابرها میآید و هر چشمی او را خواهد دید، حتی آنان که او را نیزه زدند، و جمیع قبایل زمین در برابرش ماتم خواهند کرد. مکاشفه 1: 7مکاشفه 14: 14–20
و دیدم، و اینک ابری سفید و بر ابر چون پسر انسان نشسته بود. مکاشفه 14: 14و دیگری فرشته بیرون آمد و با آواز بلند گفت: داس خود را بینداز و درو کن. مکاشفه 14: 15
و زمین درو شد. مکاشفه 14: 16
و انگور زمین چیده شد و به لگدگاه غضب خدا افکنده شد. مکاشفه 14: 19
و خون از لگدگاه تا لگام اسبان بیرون آمد. مکاشفه 14: 20
مکاشفه 19: 11–21
و دیدم که آسمان گشوده شد، و اینک اسب سفید. مکاشفه 19: 11و لشکرهای آسمان او را متابعت میکردند. مکاشفه 19: 14
و وحش گرفته شد و نبی کاذب. مکاشفه 19: 20
و باقی به شمشیر کشته شدند. مکاشفه 19: 21
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
26. مرگ و رستاخیز
اجرت گناه موت است؛ اما خدا که تنها جاودانه است، به رستگاران خود حیات جاودانی عطا خواهد فرمود.
تا آن روز، مرگ حالتی ناآگاهانه برای همه انسانهاست. هنگامی که مسیح، که حیات ماست، ظاهر شود، عادلان برخاسته و عادلان زنده جلال خواهند یافت و برای ملاقات خداوند خود ربوده خواهند شد.
رستاخیز دوم، یعنی رستاخیز ناعادلان، هزار سال بعد واقع خواهد شد.
آیه های مربوط به مرگ و رستاخیز بر طبق کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
ایوب 19: 25–27
زیرا که من میدانم ولیّ من زنده است، و در آخر بر زمین خواهد ایستاد. ایوب 19: 25و بعد از آنکه پوست من چنین تلف شود، باز در جسد خود خدا را خواهم دید. ایوب 19: 26
که من خود او را خواهم دید و چشمانم او را خواهند نگریست، و دیگری نه؛ دل من در سینهام از شوق تحلیل میرود. ایوب 19: 27
مزامیر 146: 3–4
بر پسران آدم توکل نکنید، که نجاتی نزد ایشان نیست. مزامیر 146: 3نَفَس او بیرون میرود، به خاک خود بازمیگردد؛ در همان روز افکارش هلاک میشود. مزامیر 146: 4
جامعه 9: 5، 6، 10
زیرا زندگان میدانند که خواهند مرد، لیکن مردگان هیچ نمیدانند و دیگر اجری ندارند، زیرا یادشان فراموش شده است. جامعه 9: 5محبت و عداوت و حسد ایشان نیز هلاک شده است، و دیگر ایشان را تا به ابد در هر کاری که زیر آفتاب میشود نصیبی نیست. جامعه 9: 6
هر آنچه دستت مییابد تا بکند، به قوت خود بکن، زیرا که در مکان موت که تو بدان میروی، نه کار است و نه اندیشه و نه معرفت و نه حکمت. جامعه 9: 10
دانیال 12: 2، 13
و بسیاری از آنان که در خاک زمین خفتهاند، بیدار خواهند شد؛ بعضی برای حیات جاودانی، و بعضی برای ننگ و حقارت جاودانی. دانیال 12: 2اما تو برو تا پایان؛ زیرا آرامی خواهی گرفت و در آخرِ ایام برای نصیب خود خواهی ایستاد. دانیال 12: 13
اشعیا 25: 8
موت را تا ابد نابود خواهد کرد، و خداوند اشکها را از همهٔ رویها پاک خواهد نمود، و عار قوم خود را از تمامی زمین برخواهد داشت؛ زیرا که خداوند تکلم نموده است. اشعیا 25: 8یوحنا 5: 28–29
از این در شگفت مباشید، زیرا زمانی میآید که جمیع کسانی که در قبورها هستند آواز او را خواهند شنید. یوحنا 5: 28و بیرون خواهند آمد: آنان که کارهای نیکو کردهاند برای قیامت حیات، و آنان که کارهای بد کردهاند برای قیامت داوری. یوحنا 5: 29
یوحنا 11: 11–14
این سخنان را گفت و بعد از آن بدیشان گفت: لعازرِ دوست ما خوابیده است، لیکن میروم تا او را از خواب بیدار کنم. یوحنا 11: 11پس شاگردانش گفتند: خداوندا، اگر خوابیده است شفا خواهد یافت. یوحنا 11: 12
لیکن عیسی از موتِ او سخن میگفت، و ایشان گمان بردند که از خواب طبیعی سخن میگوید. یوحنا 11: 13
پس عیسی بهصراحت بدیشان گفت: لعازر مرده است. یوحنا 11: 14
رومیان 6: 23
زیرا مزد گناه موت است، لیکن نعمت خدا حیات جاودانی در خداوند ما عیسی مسیح. رومیان 6: 23رومیان 6: 16
آیا نمیدانید هر که خود را بندهٔ کسی میسازید تا اطاعتش نمایید، بندۀ همانید که اطاعت میکنید؛ خواه بندگی گناه برای موت، و خواه بندگی اطاعت برای عدالت؟ رومیان 6: 16اول قرنتیان 15: 51–54
اینک رازی به شما میگویم: همه نمیخوابیم، اما همه متبدل خواهیم شد. اول قرنتیان 15: 51در لحظهای، در چشم به هم زدنی، به هنگام شیپور آخر؛ زیرا شیپور به صدا درخواهد آمد و مردگان بیفساد برخاسته، ما متبدل خواهیم شد. اول قرنتیان 15: 52
زیرا این فاسدشدنی باید فسادناپذیری را بپوشد و این میرا باید عدم مرگ را بپوشد. اول قرنتیان 15: 53
و چون این فاسدشدنی فسادناپذیری را پوشید و این میرا عدم مرگ را پوشید، آنگاه آن سخن که مکتوب است به انجام خواهد رسید که: موت در ظفر مضمحل شد. اول قرنتیان 15: 54
کولسیان 3: 4
چون مسیح که حیات ماست ظاهر شود، آنگاه شما نیز با او در جلال ظاهر خواهید شد. کولسیان 3: 4اول تسالونیکیان 4: 13–17
لیکن ای برادران، نمیخواهیم شما دربارهٔ خفتگان جاهل باشید، تا مثل دیگران که امید ندارند محزون نگردید. اول تسالونیکیان 4: 13زیرا اگر ایمان داریم که عیسی مرد و برخاست، همچنین خدا خفتگان در عیسی را با او خواهد آورد. اول تسالونیکیان 4: 14
زیرا این را به کلام خداوند به شما میگوییم که ما که زنده و تا آمدن خداوند باقی باشیم، بر خفتگان سبقت نخواهیم جست. اول تسالونیکیان 4: 15
زیرا خودِ خداوند با صیحه و آواز رئیس فرشتگان و صور خدا از آسمان نازل خواهد شد، و مردگان در مسیح اول خواهند برخاست. اول تسالونیکیان 4: 16
آنگاه ما که زنده و باقی ماندهایم، با ایشان در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم؛ و بدینگونه همیشه با خداوند خواهیم بود. اول تسالونیکیان 4: 17
اول تیموتائوس 6: 15
که او در اوقات معیّن خود ظاهر خواهد ساخت، یعنی سلطانِ متبارک و یگانه، پادشاه پادشاهان و ربّ الارباب. اول تیموتائوس 6: 15مکاشفه 20: 1–10
و دیدم فرشتهای را که از آسمان نازل میشد و دارای کلید هاویه و زنجیری بزرگ در دست خود بود. مکاشفه 20: 1و اژدها یعنی مار قدیم را که ابلیس و شیطان است گرفت و او را هزار سال مقید ساخت. مکاشفه 20: 2
و او را به هاویه افکند و در را بر او بست و بر او مُهر نمود. مکاشفه 20: 3
و تختها دیدم و بر آنها نشسته بودند و داوری بدیشان داده شد. مکاشفه 20: 4
و چون هزار سال تمام شد، شیطان از زندان خود رها خواهد شد. مکاشفه 20: 7
و بیرون خواهد رفت تا امتهای دورترین زوایای زمین را گمراه سازد. مکاشفه 20: 8
و آتش از جانب خدا از آسمان نازل شده، ایشان را فروبرد. مکاشفه 20: 9
و ابلیسی که ایشان را گمراه میساخت، به دریاچهٔ آتش و گوگرد افکنده شد، و تا ابدالآباد معذّب خواهند شد. مکاشفه 20: 10
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
27. هزاره و پایان گناه
هزاره، سلطنت هزارسالهٔ مسیح با مقدسین او در آسمان است که میان رستاخیز اول و رستاخیز دوم واقع میشود.
در طی این زمان، مردگان شریر داوری خواهند شد؛ زمین کاملاً ویران و خالی از سکنهٔ انسانی زنده خواهد بود، اما شیطان و فرشتگانش آن را اشغال خواهند کرد.
در پایان آن، مسیح با مقدسین خود و شهر مقدس از آسمان به زمین فرود خواهد آمد. سپس مردگان شریر برخاسته خواهند شد و همراه با شیطان و فرشتگانش شهر را محاصره خواهند کرد؛ اما آتش از جانب خدا نازل شده، ایشان را خواهد بلعید و زمین را پاک خواهد ساخت.
بدینسان، جهان برای همیشه از گناه و گناهکاران آزاد خواهد شد.
آیه های مربوط به هزاره و پایان گناه بر طبق کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
ارمیا 4: 23–26
زمین را دیدم و اینک تهی و ویران بود؛ و آسمانها را، و نور آنها نبود. ارمیا 4: 23کوهها را دیدم و اینک میلرزیدند، و همهٔ تلها جنبیده میشدند. ارمیا 4: 24
دیدم، و اینک انسانی نبود، و همهٔ پرندگان آسمان گریخته بودند. ارمیا 4: 25
دیدم، و اینک زمین بارآور بیابان شده بود، و همهٔ شهرهایش از حضور خداوند و از غضب خشم او ویران گردیده بود. ارمیا 4: 26
حزقیال 28: 18–19
بهسبب کثرت گناهان و ظلم در تجارت خود، مقدسات خود را نجس ساختی؛ پس آتشی از میان تو بیرون آوردم که تو را بسوزاند، و تو را بر زمین به خاکستر مبدل ساختم. حزقیال 28: 18جمیع آنان که تو را در میان قومها میشناختند از تو متحیّر شدند؛ به هول مبدل گردیدی و تا ابد نخواهی بود. حزقیال 28: 19
ملاکی 4: 1
زیرا اینک روزی میآید که مانند تنور افروخته است، و همهٔ متکبّران و همهٔ عاملان شرارت کاه خواهند بود، و آن روز آینده ایشان را خواهد سوزانید، خداوند لشکرها میگوید، که نه ریشه و نه شاخهای برای ایشان باقی خواهد گذاشت. ملاکی 4: 1اول قرنتیان 6: 2–3
آیا نمیدانید که مقدسین جهان را داوری خواهند کرد؟ و اگر جهان بهوسیلهٔ شما داوری میشود، آیا شما شایستهٔ داوری در امور کوچک نیستید؟ اول قرنتیان 6: 2آیا نمیدانید که فرشتگان را داوری خواهیم کرد؟ پس چه بیشتر امور این حیات را! اول قرنتیان 6: 3
مکاشفه 20 (کامل)
و دیدم فرشتهای را که از آسمان نازل میشد و دارای کلید هاویه و زنجیری بزرگ در دست خود بود. مکاشفه 20: 1و اژدها یعنی مار قدیم را که ابلیس و شیطان است گرفت و او را هزار سال مقیّد ساخت. مکاشفه 20: 2
و او را به هاویه افکند و در را بر او بست و بر او مُهر نمود تا دیگر امتها را گمراه نسازد، تا هزار سال به انجام رسد. مکاشفه 20: 3
و تختها دیدم و بر آنها نشسته بودند و داوری بدیشان داده شد. مکاشفه 20: 4
لیکن سایر مردگان زنده نشدند تا هزار سال به انجام رسد. مکاشفه 20: 5
این است قیامت اوّل. مکاشفه 20: 5
خوشا و مقدس است آن که در قیامت اوّل نصیبی دارد. مکاشفه 20: 6
و چون هزار سال تمام شد، شیطان از زندان خود رها خواهد شد. مکاشفه 20: 7
و بیرون خواهد رفت تا امتها را که در چهار گوشهٔ زمیناند گمراه سازد. مکاشفه 20: 8
و آتش از جانب خدا از آسمان نازل شده، ایشان را فروبرد. مکاشفه 20: 9
و ابلیس که ایشان را گمراه میساخت به دریاچهٔ آتش و گوگرد افکنده شد، و تا ابدالآباد معذّب خواهند شد. مکاشفه 20: 10
و تختی عظیم و سفید را دیدم و نشسته بر آن. مکاشفه 20: 11
و مردگان، کوچک و بزرگ، در حضور خدا ایستاده بودند. مکاشفه 20: 12
و هر کس بر حسب اعمال خود داوری شد. مکاشفه 20: 13
و موت و هاویه به دریاچهٔ آتش افکنده شدند. مکاشفه 20: 14
و هر که نامش در دفتر حیات مکتوب نبود، به دریاچهٔ آتش افکنده شد. مکاشفه 20: 15
مکاشفه 21: 1–5
و دیدم آسمان جدید و زمین جدید را، زیرا آسمان اوّل و زمین اوّل درگذشت. مکاشفه 21: 1و شهر مقدس، اورشلیم جدید را دیدم که از جانب خدا از آسمان نازل میشد. مکاشفه 21: 2
و آوازی بلند از آسمان شنیدم که میگفت: اینک خیمهٔ خدا با مردم است. مکاشفه 21: 3
و خدا هر اشک را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد. مکاشفه 21: 4
و تختنشین گفت: اینک همهچیز را نو میسازم. مکاشفه 21: 5
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.
28. زمین نو
در زمین نو، جایی که عدالت ساکن است، خداوند برای فدیهشدگان خانهای جاودانی و محیطی کامل برای حیات ابدی، محبت، شادی و آموختن در حضور خود فراهم خواهد کرد. زیرا در آنجا خودِ خدا با قوم خویش ساکن خواهد شد و رنج و مرگ از میان خواهد رفت.
نبرد عظیم به پایان خواهد رسید و گناه دیگر نخواهد بود. همه چیز، چه جاندار و چه بیجان، اعلام خواهد کرد که خدا محبت است؛ و او تا ابد سلطنت خواهد نمود. آمین.
آیه های مربوط به ایجاد زمین نو بر طبق پیشگویی های کتاب مقدس
روی آیهها کلیک کنید تا آیه نشان داده شود.
اشعیا 35 (کامل)
بیابان و زمین خشک شادمان خواهند شد، و صحرا مسرور شده چون نسرین شکوفه خواهد زد. اشعیا 35: 1بهغایت شکوفه خواهد آورد و به شادی و ترنّم شادمان خواهد شد؛ جلال لبنان بدو داده خواهد شد و جمال کرمل و شارون؛ ایشان جلال خداوند و جمال خدای ما را خواهند دید. اشعیا 35: 2
دستهای سست را قوّت دهید و زانوهای لرزان را استوار سازید. اشعیا 35: 3
به دلهای مضطرب بگویید: قوی دارید و مترسید؛ اینک خدای شما با انتقام خواهد آمد، با پاداش خدا؛ او خواهد آمد و شما را نجات خواهد داد. اشعیا 35: 4
آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوشهای کران گشوده خواهد گردید. اشعیا 35: 5
آنگاه لنگ چون گوزن خواهد جست و زبان لالان ترنّم خواهد نمود؛ زیرا که در صحرا آبها و در بیابان نهرها خواهد جوشید. اشعیا 35: 6
و زمین سوزان حوض و جای خشک چشمههای آب خواهد شد؛ و در مسکن شغالان که در آن جای میگرفتند، علف و نی و سَعد خواهد رویید. اشعیا 35: 7
و در آنجا شاهراهی و طریقی خواهد بود که به «راه مقدّس» مسمّی خواهد شد؛ نجس از آن نخواهد گذشت، بلکه برای ایشان خواهد بود؛ رهروان، هرچند بیخرد باشند، گمراه نخواهند شد. اشعیا 35: 8
و در آنجا شیری نخواهد بود و حیوان درنده بر آن برنخواهد آمد و در آن یافت نخواهد شد، بلکه فدیهشدگان در آن خواهند خرامید. اشعیا 35: 9
و فدیهشدگان خداوند باز خواهند گشت و با ترنّم به صهیون خواهند آمد؛ و سرور جاودانی بر سر ایشان خواهد بود؛ شادی و خرّمی را خواهند یافت، و ماتم و ناله فرار خواهد کرد. اشعیا 35: 10
اشعیا 65: 17–25
زیرا اینک من آسمانهای جدید و زمین جدید خواهم آفرید، و چیزهای پیشین به یاد نخواهد آمد و به خاطر نخواهد گذشت. اشعیا 65: 17بلکه خوشحال شوید و تا به ابد به آنچه من میآفرینم مسرور گردید. اشعیا 65: 18
و شادی در اورشلیم خواهم آفرید و قوم آن را شادمانی. اشعیا 65: 19
و دیگر در آنجا آواز گریه و فریاد شنیده نخواهد شد. اشعیا 65: 19
و دیگر طفلی نخواهد بود که چند روزه بمیرد و نه پیرمردی که ایام خود را به کمال نرساند. اشعیا 65: 20
و خانهها بنا کرده در آنها ساکن خواهند شد و تاکستانها غرس کرده میوهٔ آنها را خواهند خورد. اشعیا 65: 21
و مانند درخت عمر قوم من خواهد بود. اشعیا 65: 22
و پیش از آنکه بخوانند، من جواب خواهم داد، و هنوز سخن میگویند که من خواهم شنید. اشعیا 65: 24
گرگ و بره با هم خواهند چرید و شیر کاه چون گاو خواهد خورد، و طعام مار خاک خواهد بود؛ و در تمامی کوه مقدس من ضرر و فسادی نخواهند کرد. اشعیا 65: 25
متی 5: 5
خوشا به حال حلیمان، زیرا ایشان وارث زمین خواهند شد. متی 5: 5دوم پطرس 3: 13
لیکن برحسب وعدهٔ او آسمانهای جدید و زمین جدید را انتظار میکشیم که عدالت در آنها ساکن است. دوم پطرس 3: 13مکاشفه 11: 15
و فرشتهٔ هفتم نواخت، و آوازهای بلند در آسمان واقع شد که میگفتند: سلطنت جهان از آنِ خداوند ما و مسیح او شد، و تا ابدالآباد سلطنت خواهد نمود. مکاشفه 11: 15مکاشفه 21: 1–7
و دیدم آسمان جدید و زمین جدید را، زیرا آسمان اول و زمین اول درگذشت. مکاشفه 21: 1و شهر مقدس اورشلیم جدید را دیدم که از جانب خدا از آسمان نازل میشد. مکاشفه 21: 2
و آوازی بلند از آسمان شنیدم که میگفت: اینک خیمهٔ خدا با مردم است. مکاشفه 21: 3
و خدا هر اشک را از چشمانشان پاک خواهد کرد، و موت دیگر نخواهد بود. مکاشفه 21: 4
و تختنشین گفت: اینک همهچیز را نو میسازم. مکاشفه 21: 5
و به من گفت: بنویس، زیرا که این سخنان راست و امین است. مکاشفه 21: 5
و گفت: تمام شد؛ من الف و یا و ابتدا و انتها هستم. مکاشفه 21: 6
و آنکه غلبه یابد، وارث همهچیز خواهد شد، و من خدای او خواهم بود و او پسر من خواهد بود. مکاشفه 21: 7
مکاشفه 22: 1–5
و نهر آب حیات صاف چون بلور را به من نشان داد که از تخت خدا و بره جاری میشد. مکاشفه 22: 1و در وسط شارع شهر، و نهر از این سو و آن سو، درخت حیات را که دوازده بار میوه میدهد، و برگهای درخت برای شفای امتهاست. مکاشفه 22: 2
و دیگر لعنتی نخواهد بود، و تخت خدا و بره در آن خواهد بود، و بندگانش او را خدمت خواهند کرد. مکاشفه 22: 3
و روی او را خواهند دید، و نام او بر پیشانیهای ایشان خواهد بود. مکاشفه 22: 4
و شب دیگر نخواهد بود، و حاجت به چراغ و نور آفتاب ندارند، زیرا خداوند خدا ایشان را منور میسازد، و تا ابدالآباد سلطنت خواهند نمود. مکاشفه 22: 5
برداشته شده از ترجمهٔ فارسی قدیم.